Karin leerde aangepast autorijden: ‘Met klotsoksels en buikpijn stapte ik in de auto’

Als klein meisje stuurde ik al mee vanaf de achterbank van de auto van mijn vader. Dat ik niet kon autorijden toen ik dystrofie kreeg, maakte mijn wereld een stuk kleiner. Ik miste mijn vrijheid. Om mijn vrijheid terug te krijgen onderzocht ik de mogelijkheden: wat zou ik nog kunnen, en wat zou ik nog mogen? Ik ging op onderzoek uit bij het CBR.

 

Blogger Karin (46) koos in 2018 voor een armamputatie na een werkongeval. Ze miste de kwaliteit van leven. Sinds februari 2020 heeft ze een handprothese. Als een van de eersten in Nederland heeft haar prothese het nieuwe aansturingssysteem Myo Plus. Stapje voor stapje leert ze ermee omgaan en ze neemt ons graag mee in dat avontuur.

 

 

Met een gezondheidsverklaring van de revalidatiearts deed ik een aanvraag voor een aangepast rijbewijs. Er volgde een beoordelingsgesprek waarin werd achterhaald of er nog een medische keuring nodig was. In mijn geval hoefde dat gelukkig niet. Wél moest ik een rijtest doen om te kijken of ik een auto met één hand kon bedienen en welke aanpassingen nodig waren. Onze auto was in ieder geval niet meer geschikt voor mij.

 

Lees ook: Autorijden met een prothese; mag dat?

 

Rijlessen

Het volgen van rijlessen leek mij een goed en veilig begin. Maar een rijschool vinden die aangepaste rijlessen geeft, was een hele klus. Uiteindelijk kwam ik bij mijn oude rijschool terecht. Zij gaven vaker rijles met een aangepaste auto en konden mij precies vertellen wat er kan en mag. Samen met mijn fijne instructeur kwam ik erachter dat het rijden met een automaat geen probleem is voor mij. Het sturen met één hand vroeg echter veel van mijn toch al overbelaste rechterkant. Een ‘basis’ stuurknop maakte daarin een groot verschil, het stuurde vele malen lichter. Op naar de test!

 

De rijtest

Verwar de rijtest niet met een rijexamen. Er wordt niet gekeken naar hoe je rijdt, maar of je de auto onder controle hebt en of je alles kunt bedienen. Toch had ik klotsoksels en een beetje buikpijn toen ik in de auto stapte. Het was dan geen rijexamen, maar het voelde wel zo. Gelukkig was de man van het CBR vriendelijk en mocht ik mijn rijkunsten op de ontelbare rotondes in Den Haag showen. Ook mocht ik even straatje keren en kreeg ik wat vragen over de stuurknop. Wat bleek: de knop is een extra zware aanpassing, een extra code op het rijbewijs. Als je de stuurknop gebruikt, dan mag je die tijdens het rijden niet loslaten om bijvoorbeeld je richtingaanwijzers of ruitenwissers te bedienen. Dat ging tijdens de test niet goed. Daarom kwam het CBR tot de conclusie dat ik een uitgebreidere versie van de stuurknop nodig had. Bij mijn op maat gemaakte stuurknop zitten de richtingaanwijzers, ruitenwissers, toeter en verlichting in één bediening. Groot voordeel van deze knop ten opzichte van een permanente aanpassing: als mijn man achter het stuur zit kan de stuurknop er weer af.

 

Ik blij, want ik mocht en kon weer zelf rijden!

 

De weg weten

Een aantal weken later kon ik mijn nieuwe ‘papiertje’ ophalen bij het stadhuis. Ik zocht direct een auto uit. En maakte een afspraak om de auto aan te laten passen. Na het plaatsen van een SmartSteer en een armsteun reed ik voor het eerst zelf in onze eigen auto. Dat voelde zo geweldig dat ik via een toeristische route naar huis ben gereden. Naderhand had ik spierpijn omdat ik me zo ingespannen had. Inmiddels kan ik volledig ontspannen sturen. Mijn missie is geslaagd: een verrijking van mijn wereld.


Meer weten over Karins uitdagingen en oplossingen? Lees hier verder.

 

[Totaal: 0   Gemiddelde:  0/5]

Geef een reactie

elf − 5 =