Accepteren van amputatie: wat is jouw verhaal?

Het accepteren van je amputatie is een zeer persoonlijk proces. Maar dat betekent niet dat je er alleen voor staat! Jouw ervaring kan het verschil maken voor een ander – en andersom. Daarom zijn we benieuwd: hoe ziet of zag jouw acceptatieproces eruit?

 

Jouw verhaal telt! Daarom willen we graag al jullie ervaringen bundelen tot één artikel. Zo kun jij anderen helpen die midden in het acceptatieproces zitten of misschien zelfs pas aan het begin staan.

 

Deel jouw verhaalMisschien had je al ontzettend lang pijn aan je been en was je zelfs een beetje opgelucht toen deze pijn verdween na de amputatie. Hierdoor verliep jouw acceptatieproces misschien best soepel. (Al krijgt bijna iedereen te maken met deze vijf fases van het rouwproces.)

 

Misschien kwam jouw amputatie bij juist heel plotseling, bijvoorbeeld door een ongeluk. Het kan zijn dat je jouw amputatie hierdoor ook jaren later nog niet kunt accepteren.

 

Onthoud: er is geen goed of fout als het gaat om het accepteren van je amputatie. Iedereen vindt een andere weg in dit lastige proces. Maar dat betekent natuurlijk niet dat je er alleen voor staat. Deel daarom jouw ervaring met ons, zodat we elkaar kunnen helpen.

 

Wat zijn jouw ervaringen met het accepteren van je amputatie?

  • Heb jij jouw amputatie volledig kunnen accepteren? Of zit je nog volop in dit moeilijke proces? 
  • Was er een moment waarop je plotseling merkte dat het leven er weer wat zonniger uitzag?
  • Wat – of wie – heeft voor jou echt het verschil gemaakt om je amputatie te accepteren?
  • Aan welke tips heb je echt helemaal niets gehad?

 

Deel jouw ervaringen in de reacties hieronder, op onze Facebookpagina of stuur ons een bericht via het contactformulier.

 

[Totaal: 4    Gemiddelde: 3.3/5]

5 gedachten over “Accepteren van amputatie: wat is jouw verhaal?

  1. Ik heb in nov 2015 een ongeluk gehad , werd door de wind tegen een paaltje aangeblazen .
    Hierbij raakte me scheenbeen verbrijzeld en me kuitbeen gebroken .
    Oh wat was ik blij dat ze me been konden redden maar nu 3 jaar verder en binnen 3 weken operatie 15 en nog geen stap verder wat moet ik nu doen .
    Bij operatie 8 had ik al zo iets haal er maar af dan kan ik gaan leven ipv na overleven
    Maar arts zei als we dit doen en dan dag loop je met 6 maanden denk maak er van mag je met 6 maanden gaan revalideren en beginnen om opnieuw te leren lopen.
    Maar ben nog verder terug als dat ik nu ben en weer 6 operatie verder
    Als ik me gevoel volg en af als ik verstandelijk denk zo veel vragen wat is erger fantoom pijn wat als me lichaam die prothese ook niet wil en constant pijn heb , waneer moet je die beslissing nu maken .
    Moet 10 jan 2019 naar arts en wil dan zeggen laatste operatie met pen er in maar wil dan wel proces amputatie starten ,( hierbij me laten informeren en wat te wachten staat )
    Kan nog 1 operatie zijn en dan revalideren 2 jaar en kan dan rondlopen met beide benen maar kan ook nog 5 operaties zijn en 5 jaar duren en als nog er af moeten … wanneer neem je zo’n beslissing en kan je
    Weer gaan leven ipv overleven , wie heeft tips of wil me hun verhaal en waneer hun hun keuze gemaakt hebben of juist geen keuze hadden en hoe die hier over denken ,alvast bedankt Tessa stad

    1. Dag Tessa,

      Wat klinkt dat zwaar: al 15 operaties en nog niet blij met het resultaat. En wat zal het lastig zijn om een beslissing te nemen over amputatie en wanneer dan. Heb je de introductieblog van Filip al gelezen? Hij koos na een aantal jaren van medisch aanmodderen voor een amputatie van zijn verbrijzelde been: https://levenmetamputatie.nl/filip-blog1/

      Misschien is het behulpzaam voor je om hem hier te volgen.

      Veel wijsheid gewenst en succes met die volgende operatie!

      Groetjes Nadja

  2. Ik ben zelf na het ongeluk snel in een soort vecht/overleef fase gekomen. het zo snel mogelijk weer “gewoon” willen zijn. Ik had vrij snel protheses en wilde kost wat kost lopen en alles doen wat ik eerst ook kon. Heb geen moment aandacht besteed aan het feit dat er toch wat veranderd was. Ik kreeg wat problemen met mijn protheses, mijn balans was slecht en eigenlijk liep ik slecht en met pijn. Ik kwam toen echt in een depressie. Dat was 3 jaar na het ongeluk. Ik heb toen na goede gesprekken met een psycholoog en ook familie en vrienden letterlijk een stap terug gedaan en tijdelijk mijnn protheses weg gezet. ik ben meer bezig geweest met acceptatie toen. Dat heeft geholpen.
    Voor mij had ik volledige acceptatie na ongeveer 5 jaar, dat was een weekend weg met vrienden. alles was ongedwongen en ik heb gewoon alles mee gedaan zoals zwemmen, uitgaan. werd geholpen, accepteerde de hulp en deed ook zoveel mogelijk zelf. Misschien daarom ook daar dat mijn huidige relatie begon.

  3. Na ruim 7 jaar problemen met een functieloosbeen afgelopen maandag een bovenbeen amputatie ondergaan aan mijn linkerbeen. Nog een lange weg te gaan maar zo blij ben ik in jaren niet geweest!

    1. Beste Beppie,

      Dat klinkt alsof je een erg heftige beslissing hebt moeten nemen! Maar wat fijn dat je er nu al zo blij mee bent. Hopelijk blijft dit positieve gevoel overheersen. Erg veel succes en sterkte gewenst tijdens de revalidatie. Mocht je het leuk vinden, houd ons dan op de hoogte van je ontwikkelingen!

      Groetjes, Bieke

Geef een reactie

5 + dertien =