Video: Van avondschool tot amputatie

In deze video vertelt ervaringsdeskundige Peter over de dag waarop hij een ongeluk kreeg. Als gevolg van dit ongeluk moet uiteindelijk zijn linkeronderbeen geamputeerd worden.

 

 

‘Mijn naam is Peter van Lith, ik ben 69 jaar. In 1965 heb ik een ongeluk gehad met de fiets, frontaal tegen een auto. Het was noodweer. Het was zo’n slecht weer dat zelfs de ziekenwagen er een uur over deed om bij me te komen. Ik ben een aantal dagen buiten bewustzijn geweest. Toen ik wakker werd hebben ze wel gezegd dat ik mijn linkeronderbeen ging verliezen. Dat heeft er nog een maand aan gezeten, maar dat stierf zo langzaam maar zeker af. En na een maand ben ik geamputeerd.’

 

Wat gebeurde er die dag?

‘We kwamen van de middag-avondschool af, want we wilden ons vakdiploma halen – samen met een vriend. Het was op drie kilometer van huis af dat het onweerde, bliksemde en slecht weer was. En mijn vriend, of die jongen die bij me was, die bleef onder een heel grote boom staan om te schuilen. Maar we waren toch al drijfnat, en toen ben ik doorgereden naar huis. En pakweg een driehonderd meter verder ben ik dan frontaal tegen die auto aan geknald.’

‘Daarna weet ik eigenlijk niet meer wat er is gebeurd. Ik ben buiten bewustzijn geraakt en ik ben uiteindelijk een paar dagen later wakker geworden in het ziekenhuis. Men heeft mij wel verteld hoe het allemaal gegaan is, maar echt weten hoe het nou precies in elkaar stak… Dat weet ik niet. Ik heb heel goed nagedacht, en een hele hoop dingen kan ik me nog wel herinneren, maar ik weet niet of ik links of rechts van de weg lag, of dat ik… Ja, ik ben buiten bewustzijn geraakt daardoor.’

 

Wat is je eerste herinnering na het ongeluk?

Ik werd wakker – uiteindelijk ben ik wakker geworden in het ziekenhuis – en toen had ik verschrikkelijk veel pijn aan mijn benen. Het was net alsof ik met vakantie geweest was, want het was lang geleden dat er iets gebeurd was. En uiteindelijk wordt je heel langzaam maar zeker wakker en dan ja, dan besef je zo langzaam maar zeker dat je in het ziekenhuis ligt en dat er allemaal mensen om je bed staan om je te verzorgen. Men hoeft toen mijn been onderkoeld – men zei toen in die tijd: ‘in het ijs gelegd’ – om het been te kunnen behouden.’

‘Dat been was verbrijzeld. Mijn linkerbeen was verbrijzeld, en door het te koelen hebben ze allerlei soorten haarvaatjes weten te herstellen, waardoor het bovenbeen en de knie en nog een klein stukje onder de knie is behouden, uiteindelijk. Want het been was wel minimaal op veertig plaatsen gebroken, en nou ja…’

 

Wanneer werd besloten om je been te amputeren?

‘Het been dat stierf af. Het onderbeen… Je zag het onderbeen afsterven, en ik kreeg natuurlijk wel medicijnen en injecties om de gangreen tegen te gaan, en de lucht daarvan, maar je zag het been afsterven, pakweg een tien of vijftien centimeter onder de knie. Het werd donkerder, het werd langzaam maar zeker zwart, en op een gegeven moment na een maand heb ik gevraagd: haal het er alsjeblieft af. Dus men heeft mij zolang laten liggen tot ik er zelf rijp voor was om te zeggen: alsjeblieft, haal het eraf.’

‘ Ik weet nog dat mijn broer zelfs een professor in Leiden heeft gebeld om te kijken of die meer wist en kon dan het ziekenhuis in Leerdam waar ik lag. En dat ging allemaal, en die is erbij geweest en zelfs die zei: ja, het moet geamputeerd worden. Dus er is echt wel alles aan gedaan om te kijken of dat been behouden kon blijven. Het is niet zo dat het nalatigheid was van: dat doen we even gauw, want ze hebben er echt hun uiterste best voor gedaan.’

 

Ben je voorbereid op de amputatie?

‘Ja, nee… Op voorbereid ben ik niet. Ik ging een avond of de middag voordat ik geamputeerd werd moest ik bij de chirurg komen, en die gingen met naalden prikken, overal in het been, om te voelen waar nog gevoel was. En ik… Ik zag dat zo, ik lag op zo’n tafel, en ik riep al heel rap… Ik moest aangeven waar het gevoel nog zat. Dus rondom die voet begon ik al ‘Au, au, au, au’ te zeggen, maar dat was natuurlijk niet. Maar ik denk: zo laag mogelijk amputeren. Dus ze lachten er een beetje om. Je moet wel serieus zijn, zeiden ze tegen me. Dat weet ik nog. Dus ik bleef maar: ‘Au, au, au, ik voel het, au, au, au‘. En uiteindelijk werd ik wakker na de amputatie en ik denk: God, dat is hoog… Pfff. Hebben ze het echt onder de knie geamputeerd. Dus daar hadden ze geen rekening mee gehouden, met dat ‘Au, au, au’. Dat was niet van toepassing. Ze wisten donders goed waar het geamputeerd zou moeten worden. En dat was pakweg een elf centimeter onder de knie.’

 

[Totaal: 3   Gemiddelde:  4.3/5]

2 gedachten over “Video: Van avondschool tot amputatie

Geef een antwoord

vier × twee =