Blogger Patricia: Einddatum, geen eindpunt

Sinds de amputatie van haar been in maart 2019 is Patricia intensief aan het revalideren. En dan komt – toch nog plotseling – het moment waarop het revalidatieproces ten einde komt. Slik!

 

‘We gaan het hebben over uw einddatum,’ zei mijn revalidatiearts een paar weken geleden. Help! Dat betekende afscheid moeten nemen van veiligheid, vertrouwde gezichten, een luisterend oor en professionaliteit. Kortom: verlaten van een warm bad.

 

Zelf doen

Achtenhalve maand lang hebben ze drie dagen in de week voor me gezorgd, me gestimuleerd, gepusht en mezelf verbaasd laten staan van mijn eigen kunnen. We hebben samen hoogtepunten en diepe dalen beleefd, samen gelachen en mijn tranen gedroogd. Maar mijn doel – zonder hulpmiddel het revalidatiecentrum uit lopen – is gelukt en nu moet ik het zelf gaan doen.

 

Niet dat ze me helemaal los laten, dat nou ook weer niet. Ik houd contact met mijn revalidatiearts en samen met de instrumentenmaker gaan we een traject in voor een AAK ( Auto Adaptive Knee) de elektronische variant van mijn protheseknie. We gaan het zien…

 

Weer gewoon Patricia

Buiten het moeten verlaten van het warme bad geeft me het stoppen van de revalidatie me ook het gevoel mijn leven weer terug te hebben. Ben geen patiënt meer. Gewoon Patricia. Ben weer vier dagen in de week aan het werk, en heb zelfs binnen mijn werk een geheel nieuwe uitdaging gevonden. Iets waar ik al jaren over dacht, maar nooit de stap wilde/kon nemen. Nu denk ik: waarom niet? Gewoon doen wat je leuk lijkt!

 

Ik ervaar totaal geen hinder van mijn prothese tijdens mijn werk, en daar mag ik van geluk spreken. Had ik een staand of lopend beroep gehad was het misschien heel anders geweest. Ik ga weer voor de volle 100% en daar kom ik mezelf toch wel tegen. Want dat wil ik wel, maar laten we eerlijk zijn, ik mis toch wel een been. En dat kost me op dit moment nog wel heel veel energie. Als ik ‘s avonds thuis kom plof ik het liefst op de bank en doe niets meer. Maar dan zijn er die toneelrepetities en andere verplichtingen waar ik mij dan naartoe sleep.

 

Spijt

Dat is nog wel een dingetje: keuzes maken. Nu mijn herstelperiode zo goed als voorbij is vragen veel mensen mij of ik spijt heb. Spijt van de beslissing mijn been te laten amputeren. Daar heb ik de laatste tijd veel over nagedacht. Weet je, je vergeet zo snel hoe het was. Je leeft in het nu, in het heden. Je voelt nu de tekortkomingen, de vermoeidheid, de frustratie, het jaloers zijn op twee gezonde benen. Maar als ik heel eerlijk ben die had ik voor mijn amputatie ook. En voor mijn amputatie had ik weinig tot geen toekomstperspectief om weer goed te kunnen lopen. Het zou alleen maar slechter en slechter gaan, met waarschijnlijk als eind resultaat over een aantal jaren een bovenbeenamputatie of een rolstoel.

 

Nee, ik heb geen spijt. Ik loop weer (nu nog binnen en op het werk #haatongelijketrottoirs) zonder hulpmiddel. Kan langer dan (de vroegere) twee minuten met iemand staan praten zonder te moeten zitten. En heb weer toekomstperspectief, voel me weer de oude ik.

 

Nog geen eindpunt

En eerlijk gezegd, nu ik weet hoe zwaar dit proces is geweest ben ik blij dat ik het nu heb gedaan. Dat ik nu door de zure appel heb heen gebeten. Ben nog relatief jong en fit. Daarbij heb ik zoveel steun gekregen van mijn man, kinderen en familie. Mijn vriendinnen zijn onvoorstelbaar lief geweest. En al deze lieve mensen en mijn werk geven mij weer de motivatie me ’s ochtends aan te kleden, mijn been aan te doen en er iedere dag weer voor te gaan.

 

Ik weet niet of het me was gelukt en hoe ver ik was gekomen als ik de amputatie had uitgesteld. Mijn leven is tweeënhalf jaar geleden door mijn val veranderd en daar zal ik me aan moeten aanpassen. Maar ik heb het gevoel dat ik er tot nu toe het beste, voor mij mogelijk, uit heb gehaald, en ik ben nog lang niet bij het eindpunt.

[Totaal: 2   Gemiddelde:  5/5]

3 gedachten over “Blogger Patricia: Einddatum, geen eindpunt

  1. Jij bent het schoolvoorbeeld van iemand die positief in het leven staat en daardoor heel veel aankan, zelfs het verlies van je onderbeen.
    Natuurlijk zijn er die diepe dalen geweest (die jij probeerde niemand te laten zien) maar je krabbelde er weer uit een probeerde toch de top te halen. Daar ben je nog niet maar ik ga er vanuit dat jij daar binnen afzienbare tijd een vlag plaatst.
    Fijn jou voortaan op de donderdag weer tegen te komen op school.
    Petje af.

  2. Ik denk dat je het wel weet, maar verdere contacten kun je delen bij een patiëntenvereniging.
    Voor ons, geamputeerden is dat KorterMaarKrachtig. Wij horen van veel lotgenoten dat pas na de revalidatie de echte vragen komen.

Geef een reactie

een × 1 =