Blogger Patricia wil leren loslaten en het nieuwe omarmen

Drie maanden kan het wel duren voordat de operatie plaatsvindt. Dat had de orthopeed in november 2018 gezegd. Ja hm, academisch ziekenhuis, dat betekent nou eenmaal lange wachttijden. Maar op de terugweg van het ziekenhuis naar huis had ik mezelf al wijsgemaakt dat het ook wel eens binnen nu en drie maanden kon zijn.

Dus ze zouden best morgen kunnen bellen! Maar als ze morgen bellen, help! Dan ben ik nog niet klaar. Hoe moet dat dan met kerst? Mijn huis is nog een puinhoop. Ik moet nog wassen en strijken, de ramen zemen. Ik moet nog van alles op mijn werk regelen. Daarbij, ik moet nieuw ondergoed kopen. En sportkleding. Ja, ik moet sportkleding kopen voor als ik dadelijk ga revalideren. Ik moet, ik moet, ik moet. Je kunt jezelf behoorlijk gek maken.

Waar gaat dit in hemelsnaam over? Ik moet, ik moet… ik moet helemaal niets. Anderhalf jaar geleden had ik geen keus. Toen was het pats boem in het ziekenhuis. Ik moest wel loslaten. Om daarna langzaam de regie terug te krijgen.

Nesteldrang

Maar nu niet Patries, nu heb je het allemaal in de hand, jij bent de baas! Ik ben dus als een bezetene ons huis gaan doorspitten. Niet dat ik nou zo’n vies en rommelig huis heb. Maar ik kreeg een soort nesteldrang over me heen. Voor vrouwen met kinderen, je weet wel, dat gevoel wanneer je hoogzwanger bent. Tig vuilniszakken gingen het huis uit. Oude kleding, rommel die toch niet gebruikt werd. Ik had geen rust voordat alles door mijn handen was gegaan en schoon was.

Ingebeelde planning

Naarmate de feestdagen van 2018 naderden kwam er berusting. Het huis was zo goed als klaar. Ik had mijn werk gedaan. We konden rustig de feestdagen in. Dus kom maar op met die operatie, ik ben er klaar voor. Begin januari niets. Ik had nog helemaal niets van het ziekenhuis gehoord. Maar dat kan toch niet.

Volgens mijn ingebeelde planning was het nu echt de tijd dat het mocht gebeuren. Dus waarom belden ze dan niet? Toen zelf maar gebeld. ‘Nee mevrouw, u staat nog niet in de planning.’ ‘Wat?! Niet in de planning?’ Maar zo stond het niet in mijn hoofd gepland. Ik had zo’n moeilijke beslissing genomen, ik was er klaar voor en dan sta ik niet in de planning?

Minder energie en slecht slapen

Uiteindelijk hebben ze, na veel aandringen, waarschijnlijk de eerste datum gegeven die vrij was. 15 maart 2019, precies een half jaar nadat de orthopeed ‘ja, dat kan’ op mijn vraag antwoordde. Is dat lang? Is dat kort? Ik weet het niet. Voor mijn lichaam zeker te lang, want ik maak ondertussen door mijn verkeerde houding, veel kapot aan de goede kant van mijn lijf. Mijn energie wordt steeds minder en ik slaap slecht. En met al die dingen die ik nog wil en niet kan, wordt mijn gemoedstoestand er ook niet beter op.

Lees ook eens de verhalen van onze andere ervaringsdeskundigen. 

Leren loslaten en het nieuwe omarmen

Ik sta achter mijn beslissing, maar verlies soms de moed die ik had. En dat is eng, heel eng en het maakt het nog moeilijker dan het al is. Als ik toch wat meer kon loslaten, de dingen kan laten gebeuren zoals ze nu eenmaal zijn, gewoon genieten van wat er is. Wat maakt het nou uit of mijn ramen zijn gezeemd of dat ik nieuw ondergoed heb. Mijn leven is enorm veranderd en gaat straks nog veel meer veranderen, dat is belangrijk. Daar moet ik mee om leren gaan. Ik wil leren loslaten en het nieuwe omarmen.

 

[Totaal: 1    Gemiddelde: 5/5]

Geef een reactie

20 + 16 =