Blogger Patricia: Tijd voor een pitstop

Patricia loopt sinds een tijdje op haar eerste prothesebeen. Maar helaas heeft ze al heel wat valpartijen achter de rug. Tijd dus voor een pitstop.

 

Afhankelijk van techniek

Ik zat afgelopen zondag samen met mijn man naar de Formule 1 te kijken en opeens drong het tot me door. Max en ik zitten in hetzelfde schuitje. Ja, echt waar. Helaas niet qua salarisschaal, maar qua afhankelijk zijn van techniek. Max kan zijn stinkende best doen, maar met al zijn talent wint hij waarschijnlijk geen race als hij niet in een goede auto zit. En als mijn prothese niet goed is afgesteld loop ik als bagger. Als ik blaren krijg omdat mijn koker en/of liner niet goed past ben ik ook niet meer vooruit te branden.

 

Mijn vertrouweling, mijn instrumentmaker

Natuurlijk geldt het andersom ook. Als ik de beste prothese heb die er voor mij bestaat – alles past en zit goed – maar durf ik niet of zet ik niet door, dan is het alsof je iemand zonder rijervaring in zo’n Formule 1-racemonster zet en komt ‘ie ook geen meter vooruit. Dus ik draag mijn instrumentenmaker op handen. Hij moet namelijk de juiste afstelling zien te vinden waardoor ik zonder te aarzelen mijn prothese aantrek en wegloop.

Regelmatig maak ik een pitstop bij hem (gelukkig in hetzelfde gebouw als de revalidatie) en vertel hem waar het niet lekker zit en of loopt. Dan komt ‘ie met zijn schroevendraaiers, inbussleutels of hoe het ook allemaal mag heten en draait aan schuifjes, schroefjes om het voor mijn makkelijker te maken. Soms is hij rigoureuzer en haalt het onderbeen eraf om hem vervolgens onder een andere hoek aan mijn koker te zetten. Of zet hij er in mijn geval, drie weken geleden, een totaal andere knie onder.

Doen zonder na te denken

Ik viel namelijk te veel met mijn 3R106. Teveel doen zonder na te denken, iets waardoor ik altijd in de problemen kom, zorgde er samen met het vele vallen voor dat ik totaal geen vertrouwen meer had in mijn prothesebeen. Om maar een zo veilig mogelijke stap te maken, plantte ik mijn hak zo hard in de grond dat het leek alsof ik een militaire mars aan het lopen was. Geen gezicht dus. Maar vooral geen geschikte prothese voor mij. We (en daarmee bedoel ik mijn revalidatiearts, fysiotherapeut, instrumentenmaker en ik dus) zijn overgestapt naar de 3R80. Een knie met één as, waarmee je in licht gebogen stand nog rechtop kan blijven staan. Voor mij een verademing omdat ik dan niet zo hoef op te letten en meer mezelf kan zijn.

Blij met ‘mijn team’

Een nadeel is wel dat door mijn ‘door de knie’ amputatie de as behoorlijk laag zit waardoor ik een relatief kort onderbeen heb. (Ach ja, je moet wat hebben toch?) Cosmetisch gezien geen schoonheidsprijs, maar als ik moet kiezen tussen vallen of blijven staan dan weet ik het wel. We zijn er nog lang niet maar we gaan aardig de goede weg op. En ondertussen vertel ik ‘mijn team’ regelmatig hoe blij ik met ze ben en dat ik ze niet kan of wil missen.

[Totaal: 3    Gemiddelde: 4.7/5]

Geef een reactie

negentien − twaalf =