Dianne (47) vier maanden na haar onderbeenamputatie: ‘Het is niet het einde, het is omdenken’

Het is ongekend: 26 juni werd mijn onderbeen geamputeerd en nu – binnen vier maanden al – rond ik het revalidatieproces af. Ondanks het verlies van mijn onderbeen ben ik een rijker mens geworden.

 

Blogger Dianne (47) liet in juli 2020 haar linkeronderbeen amputeren. Een onschuldige misstap in de badkamer in combinatie met medische missers draaide uit op een catastrofe. Diannes wereld werd daardoor kleiner en kleiner. Een amputatie kan haar in combinatie met de juiste prothese de kwaliteit van leven die ze zo mist teruggeven. Dianne heeft zoon, runt een reclamebureau en houdt van sporten. Haar stip op de horizon: in de zomer van 2021 met een racefiets de Kaunertaler Gletscher in Tirol beklimmen.

 

Ik heb mezelf teruggevonden en ik barst van de energie. Ik hoop dat ik in de toekomst andere mensen die een amputatie ondergaan, mag ondersteunen in hun traject. Wat ik ze mee wil geven: het is niet het einde, het is omdenken. Bedenk niet wat je allemaal niet meer kan, maar wat nog wel.

 

Kwetsende opmerkingen

Ik heb soms moeite met de kwetsende opmerkingen van buitenstaanders. Amputaties worden (te) snel vergeleken met elkaar. Sommige mensen denken dat mijn amputatie meeviel, doordat ik er bewust voor koos. Maar ik ervaar het niet alsof ik echt een keuze had.

 

Lees ook: ‘5 minuten voor de operatie vroegen ze of ik wel naar alternatieven had gezocht’

 

Als ik mijn prothese uitdoe of als ik ‘m niet aan kan door een wondje, dan voel ik me vreselijk gehandicapt. Als ik in de spiegel kijk, ben ik verdrietig. Niemand wil een deel van zijn lichaam verliezen.

 

Toch zie ik lichtpuntjes. Ik ben super geholpen. Eerst door artsen in het Jeroen Bosch Ziekenhuis en daarna door het revalidatieteam van Tolbrug. Na negen jaar tobben, kwam ik in een warm bad. Met mijn prothese Otto is het leven weer aangenaam.

 

Mijn nieuwe leven

Alles zat de afgelopen vier maanden mee, ik ben geen moment negatief geweest. Ik loop met mijn prothese al zonder enig hulpmiddel en ik ben weer voorzichtig begonnen met fietsen. Binnen het reclamebedrijf dat ik samen met mijn man heb, ben ik weer volledig werkzaam. Eindelijk functioneer ik weer zelfstandig.

 

Ook met prothese kun je mooi zijn

Ik verwachtte dat ik me er misschien voor zou schamen, maar ik vind mijn prothese een sieraad aan mijn gehavende lijf. Ook met prothese kun je mooi zijn. Ik kleed me niet anders. Als ik jurkje aan wil, doe ik dat. Mensen zeggen tegen me dat ik weer straal.

 

De afgelopen jaren voelde ik me een grijze gehandicapte muis, maar die tijd is voorbij. Ik ben vastbesloten overal het beste en positieve uit te halen. Mijn amputatie maakte me sterker en verbond me met andere mensen die ik tijdens dit traject leerde kennen.

 

Ongekende steun

De hoeveelheid steun die ik krijg, ontroert me. Vanaf het moment dat ik hoorde dat mijn onderbeen geamputeerd zou worden, was ik daar open over. Bewust! Hartverwarmende reacties, bloemen en kaarten kwamen soms uit onverwachte hoek. Vrienden en familie offerden vrije uren en vakantie op om mij te helpen… dat is ongekend. Dat heeft me geholpen.

 

Er is me wat ontnomen, maar ik heb er onwijs veel voor terug gekregen!

 

Lees ook:

 

[Totaal: 1   Gemiddelde:  5/5]

3 gedachten over “Dianne (47) vier maanden na haar onderbeenamputatie: ‘Het is niet het einde, het is omdenken’

  1. Ook met een prothese kan je zeer goed leven en ga zeker niet met de pakken neerzitten want dat is niet nodig.
    Ook zelf ben ik 7 jr geleden geamputeerd en heb 4 maanden geleden een osseointegratieoperatie ondergaan waar ook bij mij een nieuwe wereld is opengegaan.

  2. Onvoorstelbaar, binnen 4 maanden. Ook al is iedere amputatie én ieder mens anders, ik verlies echt af en toe de moed, ben al 14 maanden aan het revalideren en aan het oefenen met mijn prothese, heb soms het idee dat ik letterlijk en figuurlijk, geen stap verder kom.

  3. Oh Dianne,
    Ik had dit verhaal kunnen schrijven. We denken hetzelfde!
    Wat mooi. Hoop je eens te mogen ontmoeten
    Met groet,
    Patricia van der Voort

Geef een reactie

2 × twee =