Dianne (47): En dan is het tijd voor je prothese…

Toen de beslissing viel om een amputatie uit te voeren, ging alles in een sneltreinvaart. Natuurlijk had ik over een heleboel dingen al wel nagedacht maar eigenlijk had ik me niet echt verdiept in het feit wat voor prothese ik zou willen.

 

Blogger Dianne (47) liet in juli 2020 haar linkeronderbeen amputeren. Een onschuldige misstap in de badkamer in combinatie met medische missers draaide uit op een catastrofe. Diannes wereld werd daardoor kleiner en kleiner. Een amputatie kan haar in combinatie met de juiste prothese de kwaliteit van leven die ze zo mist teruggeven. Dianne heeft zoon, runt een reclamebureau en houdt van sporten.

 

Omdat mijn revalidatiearts wist dat ik mijn actieve leven zoals ik voorheen had weer terug wilde, zei hij tijdens ons laatste voorbereidende gesprek: “Dianne, jij krijgt de beste prothese die jij je maar kunt wensen. Jij kunt straks alles weer.” En zo liet ik mij leiden, niet wetende dat hier toch echt nog wel een uitdaging op komst was.

Automatisch kwam ik een aantal weken na de amputatie bij een door het ziekenhuis gekozen prothesemaker terecht. Toen het eerste exemplaar werd geleverd, kreeg ik een contract onder mijn neus dat ik keurig tekende. Ik was blij dat ik weer kon lopen.

 

Mijn actieve leventje liep vast

Maar hoe actiever ik werd, des te meer ik tegen dingetjes aan liep. Het belangrijkste? Doordat ik hoogactief was en mijn stomp steeds veranderde bleek het erg lastig een juiste kokerfit te krijgen.

Mijn instrumentmaker heeft maar liefst zeven kokers gemaakt. Ze hebben me zeker niet met een kluitje in het riet gestuurd, maar er alles aan gedaan om mijn koker goed passend te maken. Alleen, niets hielp; mijn ambitie en wens om weer volop actief te zijn vroeg om een andere oplossing. Ik raakte steeds gefrustreerder. Toeval wil dat ik door Revalidatie Centrum Tolbrug werd benaderd voor een pilot van Uniek Sporten rondom sportprothesen. ‘Echt iets voor jou’, zeiden ze.

 

Overweldigend

Voor deze pilot zou ik terecht komen bij prothesemaker Frank Jol. Ik had al veel over hem gehoord en hoopte dat hij tijdens de pilot ook naar mijn probleem zou willen kijken. En ja hoor, na een intake en een professionele voorbereiding werd ik uitgenodigd in Amsterdam. Frank hoorde mijn verhaal en zei: “Ik denk dat ik zonder problemen een goed zittende koker voor jou kan maken.” Ik denk dat hij mijn sceptische gezicht zag, want hij zei direct: “Maar ik begrijp dat ik me eerst moet bewijzen.”

De pilotweek was zwaar en overweldigend. Maar wat een zegen om mensen te ontmoeten die begrijpen wat het is als je ook met prothese actief wil zijn. Het team rondom Frank Jol is perfect op elkaar ingespeeld en stimuleert je om je dromen waar te maken. De eerste dag werd mijn koker aangemeten en daarna werd de week gevuld met training, fysio, manuele therapie, zwemmen en coachgesprekken.

Op de tweede dag mocht ik mijn koker met sportprothese passen. Vol ongeloof ging ik in een koker die direct een perfecte fitting had. Daar stond ik dan: met een big smile op een blade. Het is heel anders, maar wel supergaaf om op een blade te staan, rustig te lopen en zelfs een stukje te rennen. De energie die je in de blade duwt, komt er ook weer uit. Op de baan mocht ik wennen en werd mijn prothese langzaam en goed overwogen steeds een beetje beter afgesteld tot hij helemaal perfect liep. Als ik tijdens het bewegen drukplekken ervaarde, werden er direct aanpassingen gedaan. Want twijfel of het goed voelt, wordt hier niet geaccepteerd.

 

Geen patiënt, maar klant

Op basis van deze ervaring is mijn hoop dat prothesemakers mensen niet alleen als patiënt zien, maar juist als klant. Een prothese wordt nu vergoed vanuit de basisverzekering. En deze budgetten staan onder druk. Een prothesemaker maakt een prothese met als uitgangspunt dat de grootste doelgroep (minder tot laagactieve mensen van 65 +) tevreden is met 200 meter lopen per dag. Voor een behoorlijke groep patiënten die dromen van een actief leven, is dat niet afdoende. Mensen met deze reële ambities, passend bij hun leven, leeftijd en fysieke mogelijkheden, zouden hierin toch zeker geholpen moeten worden?

Volgens mij verdienen zorgverzekeraars deze investering dubbel en dwars terug door de gezondere leefstijl van deze groep, omdat ze minder medische zorg nodig hebben. Een uitdaging waar ik me graag voor inzet. Door mijn verhaal meer bekendheid te geven en te laten zien dat je wel degelijk met een prothese nog een actief leven kunt hebben. Ik zou graag het gesprek met deze partijen aangaan. Want waar ik tot twee weken terug enorm beperkt werd in mijn activiteiten – ik kon niet sporten omdat mijn koker geen goede pasvorm had – loop ik nu vijf kilometer over een besneeuwd pad zonder een centje pijn, dankzij de instructies en hulp van het multidisciplinaire team van Frank Jol.

 

Lees ook:

Dianne past acht weken na haar amputatie haar prothese: ‘Ik wilde dansen, springen en huilen van blijdschap’

 

[Totaal: 2   Gemiddelde:  4.5/5]

2 gedachten over “Dianne (47): En dan is het tijd voor je prothese…

  1. Hoi Mariëlle,

    Het is toegankelijker dan je denkt!!
    Via unieksporten is er een pilot om bij Frank Jol een sportprothese uit te proberen.
    Een super goed initiatief!!

  2. Top dat het kan en dat u de kans heeft gekregen!
    helaas niet voor iedereen weggelegd omdat men die kans helaas niet krijgt en het financieel heel duur is

Geef een antwoord

4 + twaalf =