Dianne over haar amputatie: ‘5 minuten voor de operatie vroegen ze of ik wel naar alternatieven had gezocht’

Misschien heb je het vorige week gelezen: onze nieuwste blogger Dianne (47) nam afgelopen vrijdag afscheid van haar linkeronderbeen, nadat ze jarenlang ellende met haar beide benen had. Het was een week vol gevoelens: spanning, opluchting, verdriet en angst. Vandaag schrijft ze haar eerste blog, terwijl ze nog in het ziekenhuis ligt. Het blijkt er niet mee te vallen.

 

Vrijdag was het zover: de dag van de amputatie was aangebroken. Er kwamen nogal wat gevoelens voorbij. Ondanks dat alle medewerkers in het ziekenhuis lief voor me waren en ik absoluut niet wil klagen over de geleverde zorg, blijkt dat een goede communicatie ver te zoeken is. Een gemiste kans.

 

Summier dossier

In mijn dossier blijkt maar heel summier te staan dat de reden van amputatie pijn is. Dit roept vraagtekens en helaas ook oordelen op. Of ik zomaar even mijn been laat verwijderen? Het verhaal is complexer. Ik ‘wil’ geen amputatie. Het enige wat ik wil is een goede kwaliteit van leven, zonder pijn. Geloof me dat dit weloverwogen besloten is door mij en diverse artsen.

 

Alternatieven

De anesthesist vroeg mij vijf minuten voor de operatie of ik wel naar alternatieven had gezocht. Of ik wel andere artsen had geraadpleegd en wel goed had nagedacht over de amputatie. Ze bracht me compleet van de wijs. Ik heb erom gehuild. Nadien heb ik er met een verpleegkundige over gesproken, die zei dat dit echt niet kon. Hopelijk doet ze dit niemand anders aan. Ik heb verzocht het ‘pijnverhaal’ in mijn dossier vollediger te verwoorden.

 

Het zien van mijn stomp

Dinsdag tijdens het ontbijt kwam de arts langs en moest de wond in allerijl ontbloot worden. Daar zat ik dan met mijn boterham en een ontblote wond. Dit was wel heel rigoureus. Mijn partner was er niet bij. Het overkwam me echt. Ik zat erbij en keek ernaar. Ondanks dat alles er ‘wondtechnisch’ prima uitzag, zag dit er voor mij toch echt gewoon uit als een afgezaagd been. Ik ben niet van het flauwvallen of overgeven, maar ik denk dat menig mens zijn ontbijt had teruggeworpen.

 

Zeldzaam

Je merkt dat jonge mensen met een amputatie in het ziekenhuis zeldzaam zijn. Meestal zijn het oudere, meer hulpbehoevende mensen. Verpleegkundigen praten wel met mij over wat ik doormaak, maar de psychische hulp komt pas in het revalidatietraject. Ik vind eigenlijk dat een psycholoog juist nu in het ziekenhuis al eens langs zou moeten komen, maar dit is niet het geval. Ik kan dus nu niet met een professional praten over wat ik doormaak, dat komt later.

 

Fantoompijn

Ik heb geen last van fantoompijn, maar wel van fantoomgevoel. Heel raar, ik kan het niet in woorden uitdrukken. En dat korte beentje is echt raar om te zien.

 

Verlamd onderlichaam

Met de verdoving had ik de afgelopen dagen ook wat te stellen. Niet alleen mijn linkerbeen was verdoofd, maar mijn hele onderlichaam deed niets meer. Met spoed werd een MRI-scan gemaakt, omdat ze bang waren voor een bloeding in mijn ruggenmerg. Als dit zo was, zou ik direct geopereerd moeten worden. Ik schrok enorm. Maar gelukkig bleek dit niet het geval. Toen alles na drie dagen in evenwicht was, verschoof het slangetje in mijn rug en werkte de toediening van de verdoving niet meer. Nu komt de pijnstilling via een pomp. Het gaat sindsdien beter met me.

 

Licht in de duisternis

Zie ik lichtpuntjes? Jazeker! Ik hoop het ergste gehad te hebben en me nu iedere dag beter te gaan voelen. Ik ga er vol voor… tot de volgende update.

 

[Totaal: 2   Gemiddelde:  5/5]

3 gedachten over “Dianne over haar amputatie: ‘5 minuten voor de operatie vroegen ze of ik wel naar alternatieven had gezocht’

  1. Mooi geschreven .en niet heel netjes van de artsen dat ze je zo rigoureus confronteerde met de stomp.
    Ik weet nog dat de artsen mij de vraag stelde of ik wilde mee kijken toen de ëerste keer het verband eraf ging.
    Toen het verband eraf was en de verpleging aangaf dat het er keurig uitzag durfde ik te kijken .zelf was ik bang voor een infectie inde wond omdat dat ook de reden vd amputatie was maar het zag er keurig gehecht uit en inderdaad was het gewoon een afgezaagd been .

    Ik wens je heel veel sterkte komende tijd en ik ben er in het jaar dat ik nu geamputeerd ben ik eigenlijk aĺles kan .ik heb zelfs weer akkoörd gekregen om me grootste hobby weer op te pakken en dat is motor rijden .
    Het is dan wel met een kleine aanpassing aan de motor dat ik weer kan rijden .aar het kan weer en dat is een hele overwinning

    1. Hoi Essie,

      Geweldig dat je weer kunt gaan motorrijden!!
      Wat een overwinning voor je.
      Bij het woord amputatie denken mensen vaak dat je dan voor de rest van je leven niets meer kan.
      In sommige gevallen zal dit wellicht zo zijn.
      Afhankelijk van de leeftijd, oorzaak En wellicht andere aspecten. Maar ik denk dat het grootste deel van de mensen die een amputatie achter de rug hebben er echt nog vele mogelijkheden zijn.
      Ik ga er in ieder geval voor knokken weer een actief leven te krijgen.

      Groeten en veel motor plezier!!
      Dianne

    2. Ik lees dit met verbazing . Hoe kan men nu zoiets zeggen , zo voor de operatie. De verpleging kan meer kapot maken dan men lief is . Ik hoop voor u dat u vlug na het ontslag van het ziekenhuis in een revalidatiecentrum kunt revalideren. Veel geluk

Geef een reactie

5 × 3 =