Dianne past acht weken na haar amputatie haar prothese: ‘Ik wilde dansen, springen en huilen van blijdschap’

Inmiddels is het negen weken geleden dat mijn onderbeen is geamputeerd. Tijd voor een nieuwe blog! In tegenstelling tot alle operaties en revalidaties voorafgaand aan mijn amputatie, gaat het nu in één woord: geweldig.

 

Blogger Dianne (47) liet in juli 2020 haar linkeronderbeen amputeren. Een onschuldige misstap in de badkamer in combinatie met medische missers draaide uit op een catastrofe. Diannes wereld werd daardoor kleiner en kleiner. Een amputatie kan haar in combinatie met de juiste prothese de kwaliteit van leven die ze zo mist teruggeven. Dianne heeft zoon, runt een reclamebureau en houdt van sporten. Haar stip op de horizon: in de zomer van 2021 met een racefiets de Kaunertaler Gletscher in Tirol beklimmen.

Val je midden in het verhaal? Hier lees je alle eerdere blogs van Dianne

 

In het ziekenhuis startte ik vijf dagen na de operatie direct met het zwachtelen van de stomp. Dit moet op een speciale (conische) manier gebeuren, zodat mijn stomp straks de juiste vorm heeft om goed in de prothese te passen. Gelukkig ging het me goed af om het zwachtelen zelf te doen.

 

Revalidatietraject

Al toen ik slechts één dag uit het ziekenhuis was, startte ik met mijn revalidatietraject in Revalidatiecentrum Tolbrug. Maar je kunt dan toch nog helemaal niks? Dat klopt. Ik kon nog niet veel. Samen met de ergotherapeut keek en sprak ik daarom over zelfredzaamheid en veilig functioneren op momenten wanneer ik geen prothese kan dragen. Handig voor de tijd tot ik mijn prothese krijg, maar ook voor daarna. Want er blijven altijd momenten komen dat ik mijn prothese niet aan kan, bijvoorbeeld omdat ik een wondje heb. Of omdat ik gewoon even geen zin heb om hem aan te doen.

Op die momenten ben je op je rolstoel aangewezen. Met kleine, handige en praktische tips van de ergotherapeut en andere specialisten, kan ik het leven in huis mogelijk en makkelijker maken. Denk bijvoorbeeld aan hoe ik een pan met kokende aardappelen afgiet als ik in een rolstoel zit: je zet de pan op een pannenlap of ovenwant en sleept het geheel over het aanrecht naar de spoelbak. Uiteraard wel blijven opletten, het is niet helemaal zonder gevaar – maar zonder rolstoel ook niet.

 

Maatschappelijk werk en fysiotherapie

Ook had ik enkele gesprekken met een maatschappelijk werker. Er verandert namelijk veel. Hoe gaat het met de verwerking? En hoe reageert je partner op het zien van jouw lichamelijke verandering? Allemaal onderwerpen die tijdens deze consulten aan bod kwamen.

Tijdens mijn bezoekjes aan de fysiotherapeut werd elke keer de stomp opgemeten en bekeken. Toen de breedte van de stomp stabiel bleef, kreeg ik een zink-lijm-verband, om het laatste vocht te onttrekken en nog meer de conische vorm te krijgen. Ook bespraken we welke prothese voor mij geschikt zou zijn. Aangezien ik straks naar mijn werk ga, met de hond de duinen en het bos in wil én ik weer op mijn racefiets wil stappen, kozen de fysiotherapeut, revalidatiearts instrumentmaker én ik unaniem voor een prothese met een actief vacuümsysteem. Dit systeem zorgt voor een goede fixatie van mijn stomp en het heeft een hoog draagcomfort. Bij elke stap wordt de overbodige lucht weggepompt en daardoor is deze prothese beter de controleren, dan bij een prothese die dat niet heeft. Omdat ik graag superactief wil leven, is deze prothese uitermate geschikt.

 

Uitgebreide therapie

Al met al vind ik de begeleiding vanuit Tolbrug geweldig. Er wordt uitstekend naar me geluisterd. Momenteel is mijn therapie uitgebreid met fitness, om mijn algemene conditie te verbeteren. Mijn therapie wordt zo steeds meer uitgebreid en het revalidatietraject verloopt volgens plan.

 

Fantoompijn

Helaas ben ik ondertussen ook bekend geraakt met fantoompijn. Gelukkig houdt spiegeltherapie en voldoende afleiding dit tot nu toe beheersbaar. Uitleggen kan ik het niet, maar fijn is echt anders. Ik hoop dat dit in de loop der tijd vermindert, maar ik wil het ook vooral niet te groot maken en er zo min mogelijk aandacht aan besteden. Omdat het heftig is, is dat soms wel lastig.

 

Meer weten over fantoompijn? Lees dan hier verder.

 

Liner

Op 5 augustus kreeg ik mijn liner: een soort hoes die strak om je stomp gaat. Dit vormt de verbinding tussen de stomp en de koker. Met een liner, een opbouwschema en het onderhoudsprotocol ging ik naar huis. Overdag mocht ik de liner steeds meer aan, ’s avonds moest hij uit en werd de stomp weer gezwachteld. Jammer dat dit net in een hele warme week was. Met temperaturen boven de dertig graden veranderde de liner in een soort aquarium om mijn been. Een extremere gewenning kun je niet krijgen!

 

Prothese

De volgende stap was het maatnemen voor de koker. En na een ruime week wachten, precies acht weken na mijn amputatie, mocht ik mijn prothese passen. En ik liep, zonder pijn! Bizar snel, maar o, zo gaaf. Mijn prothese noem ik meteen mijn nieuwe vriend Otto. Otto Bock. Dankzij hem loop ik weer. Ik wilde dansen, springen en huilen van blijdschap. Toch mocht Otto nog niet mee naar huis, want dat was nog niet veilig. Ik moest hem eerst zelf goed aan en uit kunnen trekken, dan pas mocht ik thuis beginnen met de gewenningsperiode. Tot die tijd leerde ik veilig lopen mét prothese in het revalidatiecentrum.

 

Lastige periode

Een lastige periode brak aan. Dat ik ‘m thuis nog niet aan mocht, tja, dat vond ik wel even moeilijk. Ik was namelijk zo enthousiast en gedreven om alles weer te gaan doen. Aan de andere kant was ik ook realistisch. De amputatie was pas negen weken geleden uitgevoerd, en mijn stomp heeft zeker nog een paar maanden nodig om van binnen helemaal te helen. Zonde om onnodig schade te laten ontstaan. Mijn verstand en gevoel moet ik dus even van elkaar scheiden. Ik moet afgeremd worden, anders loop ik mezelf voorbij!

 

Otto komt naar huis

Komende vrijdag is het zover. Dan mag mijn nieuwe vriend Otto Bock mee naar huis. We zijn een leuk setje samen. Niet alleen lijflijk verbonden, maar ook contractueel. We hebben een geregistreerd partnerschap. Hoe gaaf is dat! Ik tel de dagen af…

 

[Totaal: 2   Gemiddelde:  4.5/5]

5 gedachten over “Dianne past acht weken na haar amputatie haar prothese: ‘Ik wilde dansen, springen en huilen van blijdschap’

  1. Hallo Diana …
    Pff voor mij persoonlijk is jouw verhaal zo heftig …
    Mijn vader is vanmiddag geopereerd.7-10-2020. Ook een geamputeerd been.
    We hebben al zo n zeven weken een moeilijke tijd gehad en er was helemáál geen sprake v e amputatie… tot afgelopen ma.dag , toen kwam dat nieuws .
    Mijn pa is 81 en psychisch niet zo sterk dus je begrijpt … zijn vriendin , mijn zus en ik maken ons enorm veel zorgen .
    Het is zo n enorm proces waar hij door heen moet. Je hebt mij geholpen met jouw verhaal ( dank je ! ) MÁÁR …. tegelijkertijd is t zo ongelofelijk moeilijk / zwaar te lezen omdat mijn vader t nog allemaal moet mee maken…
    Het heeft zo n gigantische impact op je leven , je eigen Zijn..
    We gaan een lange weg tegemoet .

    Ik wens jou wat jij zelf wenst meis..

    1. Hallo,
      Mijn dochter(16j) is van 10 aug geamputeerd boven de knie .
      Alles ging goed ook wel fantoompijn heeft 3weken geleden gestart met prothese ging ook goed en nu 2weken niet meer kunnen oefenen door stomppijn hebben nu echo gemaakt en er zit hematoom en een botje dat een scherpe rand heeft nu bespreken met de artsen wat ze gaan doen? Hopelijk is het dan opgelost!

Geef een reactie

vijf × 3 =