Video: Een droom in duigen?

 

 

‘Ik wilde alleen maar profwielrenner worden in die tijd. En als je dan uiteindelijk verteld wordt dat je linkeronderbeen geamputeerd moet worden… Ja, dan stort je wereld ineen.’

In de vorige video vertelt Peter over het ongeluk waarbij hij zijn onderbeen verloor. In deze video vertelt hij vervolgens over zijn grote droom: profwielrenner worden. Na zijn ongeluk ziet hij die droom in duigen vallen. En als zeventienjarige zijn er meer dromen die aan hem voorbij lijken te gaan. Of toch niet?

 

Toen Peter zijn onderbeen verloor viel zijn grote droom in duigen. Hoe ging hij daarmee om?

‘Men heeft niet verteld dat het been eraf zou moeten. Ik heb nog lang gedacht: dat been dat blijft eraan zitten. Mijn wereld ging ook helemaal op z’n kop. Het enige wat ik in mijn leven wilde dat was profwielrenner worden. Ik was een redelijk talentvol aspirant en nieuweling en ik wilde eigenlijk in mijn leven alleen maar fietsen. Ik weet nog heel goed dat mijn moeder of mijn ouders zeiden: ‘Ga je broer maar helpen en leer maar gauw een vak’. En ik vond het allemaal goed, omdat ik dacht: in drie jaar tijd ben ik er vanaf en dan kan ik fietsen.’

‘Dus in die trant ben ik uiteindelijk huisschilder geworden en… Maar dat wilde ik niet; ik wilde alleen maar profwielrenner worden in die tijd. En als je dan uiteindelijk verteld wordt dat het been eraf gaat, dat je linkeronderbeen geamputeerd moet worden… Ja, dan stort je wereld ineen.’

 

Wat was je droom?

Ik was een redelijk talent met wielrennen en ik trainde heel hard om daar goed in te worden. Dus het enige in mijn leven was wielrenner worden. En ja, op dat moment staat je leven op z’n kop. Ja…’

‘Doordat iedereen zei tegen mij dat ik niet meer zou kunnen fietsen, of dat ik geen wielrenner meer zou kunnen worden, dat ik een hele hoop niet meer kon, ja ik wilde daar niet aan. In het begin dacht ik: ik ga liever dood. Voor mij hoeft het allemaal niet meer. Ik zat met het probleem: niet meer kunnen wielrennen, geen meisjes meer achterna jagen… In die leeftijd van puber, dan ben je zeventien en dan wil je eigenlijk alles, maar dat kon dus niet meer, dus ik ging eigenlijk veel liever dood. Maar als je er dan achter komt dat je toch niet dood gaat, ja dan wil je op een gegeven moment alles weer. Dan wil je in ieder geval niet laten zien dat je gehandicapt bent. Dus daarna heb ik er eigenlijk alles weer uit gehaald om te kijken wat er allemaal nog zou kunnen. Daar gaat het eigenlijk om.’

 

[Totaal: 1    Gemiddelde: 4/5]

Misschien ook interessant

Geef een reactie

zeven − 3 =