Filip (38) heeft te veel hooi op zijn vork: ‘Hoe vraag en accepteer ik hulp?’

Mijn lichaam is overbelast. Naast mijn functie als fulltime huisvader ben ik onze verhuizing naar Zwitserland aan het voorbereiden. Dozen inpakken, kasten uit elkaar schroeven, de zolder leegruimen. Mijn lijf heeft rust nodig, maar de verhuizing is al over drie weken. 

 

Blogger Filip (38) besloot in 2016 zijn linkerbeen te laten amputeren na een watersportongeval. Na zijn amputatie kon hij eindelijk door met zijn leven: sporten. Filip heeft een vrouw en drie kinderen. Met zijn blogs geeft hij een inkijkje in zijn leven en inspireert hij anderen met zijn activiteiten en belevenissen.

 

Ik heb van mijn arts een berisping gekregen. Ik heb een ontsteking in mijn (goede) knie. Dat komt door overbelasting. Ook heeft mijn stomp wondjes. De oplossing is vaker rust nemen en om te beginnen twee dagen achter elkaar. Prothese uit en in de rolstoel blijven zitten. Maar zo makkelijk als het klinkt, is het niet.

 

Confronterend

Een goede vriend van me zit al twintig jaar in een rolstoel. Als ik vroeger zijn rolstoel vastpakte om hem langs een obstakel op straat te helpen, dan werd hij heel erg kwaad. Nu ik zelf beperkt ben, kom ik erachter dat ik ook zo in elkaar zit. Dat is confronterend.

 

Ik doe het zelf

Waarom zouden mensen voor mij moeten klaarstaan? Zij hebben zelf ook een leven of een baan. Daarbij neem ik zelf de beslissing om te verhuizen naar het vaderland van mijn vrouw. Mijn moeder, vader en oom willen morgen komen helpen. Het voelt raar dat drie gepensioneerden voor mij aan de slag gaan, en dat ik als 38-jarige toekijk hoe zij mijn dozen inpakken. Daarom ga ik zelf maar weer verder.

 

Energielek

Het vraagt heel, heel, heel veel energie om met een prothese door het leven te gaan. Met de drie kleine gangsters (lees: kinderen) thuis ga ik ook niet in een rolstoel zitten. Ik had niet gedacht dat ik het ooit zou zeggen, maar ik moet daar echt beter rekening mee houden. Ik moet hulp aanvaarden.

 

Maar hoe dan?

Toekijken hoe drie mensen op leeftijd mijn verhuizing verzorgen, dat kan ik dus niet. Maar ik merk dat door corona mijn sociale kring kleiner is geworden. Het is moeilijk om iemand te bellen die ik al maanden niet gezien heb, en dan te vragen of die voor mij klaarstaat. En het is waarschijnlijk voor veel werkende ouders vanzelfsprekend om hun kinderen naar de opvang te brengen, maar voor mij niet. Ik heb de kinderen op de wereld gezet, dan moet ik er ook voor zorgen.

 

Botsing met mezelf

Ik ben mezelf in de afgelopen weken harder tegengekomen dan in alle jaren hiervoor. Het is niet gezond voor mijn lichaam, maar ook niet voor mijn naasten. Ik ga tieren, mijn vrouw en kinderen zien dat. Ik wil dat niet. Ik kan ook dichtklappen. Dan ga ik het liefst mountainbiken, zodat ik even een momentje voor mezelf heb. Maar lichamelijk kan dat nu ook even niet. Daarbij is fietsen niet zonder gevaar en kan ik me op dit moment geen ongelukjes veroorloven. Ik weet dat deze situatie niet gezond is. Tegelijkertijd weet ik ook dat er heel veel mensen met een beperking zijn die zo in elkaar zitten.

 

En nu?

Ik denk dat mijn lichaam binnenkort ‘stop’ zegt. En dan is het waarschijnlijk te laat. Dus ik ga het nu toch doen: ik vraag jullie lezers om hulp. Voor wie klinkt dit herkenbaar? Of juist niet? Hoe doe jij dit? Laat je reactie achter. Misschien kom ik dan tot een oplossing.

 

[Totaal: 2   Gemiddelde:  4.5/5]

5 gedachten over “Filip (38) heeft te veel hooi op zijn vork: ‘Hoe vraag en accepteer ik hulp?’

  1. Zoals Tanja het zei afgelopen weekend: zo jammer dat wij ook net met de verhuis zitten, anders zouden we zeker komen helpen… volgende keer beter op elkaar afstemmen! 😊😘

  2. Ik schrijf namens mijn man, een Italiaan die geen Nederlands spreekt. Sinds 3 en een half jaar heeft hij een onderbeen prothese, na een bergongeluk. Ik herken jouw problemen in die van mijn man, hij vroeg ook nooit graag om hulp, niet toen hij nog twee benen had en nog minder toen hij Er Met nog maar 1 Door het leven moest. Maar Op een gegeven Moment heeft hij gezegd “basta! Jarenlang heb ik altijd voor anderen klaar gestaan, nu Is het hun beurt iets voor mij te doen. Het interesseert mij niet of ze Er zin in hebben of niet.” Mijn man Is harder geworden Door het ongeluk en het feit dat hij verder moet Met een prothese. EN tevens omdat al zijn dromen ineens stukgeslagen zijn Door steenval. Massimo, zo heet mijn man, probeert alles te doen Wat hij voorheen ook deed, maar betaalt Er een zware prijs voor: wondjes aan de stomp, opzwellen van stomp, pijn, enz. Hij moet dan ook rusten, prothese afdoen, en soms zijn er periodes dat hij in zijn rolstoel de dingen moet doen. Hoewel hij liever zo’n loophekje gebruikt en de scoot. Wij denken dat het een probleem Is waar alle prothesedragers mee te maken hebben. Ik hoop dat je iets hebt aan deze korte getuigenis. Ik ga niet zeggen “kop Op, het komt goed” want daar heeft mijn man zo’n hekel aan. Toch wil ik je sterkte wensen en heel veel plezier in je nieuwe woonomgeving.

  3. Die drie oudjes moeten Jou helpen zodat die drie oudjes GEZOND en FIT BLIJVEN,en nog vele jaren blijven bestaan, als je dan eens terug in den Belgique komt hebben zij een bed voor jou staan.
    En och ja die fitte oudjes kunnen dan ook eens bij jou in Zwitserland op bezoek komen.
    Vokke Moeke en Nonkeltje

    1. Van Frankrijk naar Zwitserland of andersom, familie is er om voor elkaar klaar te staan, en de meeste ‘oudjes’ doen dat met veel liefde en plezier, ouder ben je levenslang en zorgen voor blijft ook levenslang, bij sommigen meer dan bij anderen…
      Succes met inpakken, laten inpakken, samen inpakken, en wss heel veel herinneringen en verhalen erbjj. Geniet van het gezelschap, ipv het alleen als hulp te zien 😉.
      Grtjs Mieke

  4. Hoi Filip, allereerst diep respect voor je. Je doet het allemaal maar! Ook respect dat je hier zelf kunt neerzetten dat je weet dat je teveel hooi op je vork neemt maar dat je ook weet dat je dat niet kunt laten. Ik denk dat er best wel veel mensen zo in elkaar steken. Ikzelf in ieder geval 🙂 Ik kan me (nog) geen lotgenoot voelen, want ik ben op dit moment in afwachting op een consult in België bij een revalidatie arts in de hoop dat ik daar gehoord ga worden en dat er met mij gekeken gaat worden of ik een amputatie kan krijgen. Ik heb inmiddels na een meniscus operatie en complicaties al 5 jaar helse pijnen in mijn knie en onderbeen/voet maar geen diagnose. Dat “geen diagnose” nekt me. Ik heb diverse pijnrevalidatie gehad en overal hoor je dan dat je moet doseren en rust moet pakken. Ga eens wat vaker zitten. Ik loop met elleboogkrukken en weiger ook! Ik heb ook een gezin en huishouden wat draaiende moet worden gehouden. Ik wil ook gewoon eens een wandeling mee maken ook al kan het eigenlijk niet. Ik kan je dilemma zo goed begrijpen! mijn moeder wil ook altijd graag komen helpen maar ik wil het allemaal zelf blijven doen. Toch wordt dat steeds lastiger. Jij merkt nu ook dat je echt op moet gaan letten, dat is hier hetzelfde. Ik ben natuurlijk een slechte adviseur in deze, maar ook ik probeer vaker uit te spreken dat iets niet lukt of kan. Alleen dan al merk je dat er bijna vanzelf dingetjes uit handen worden genomen waar je niet eens echt om hoeft te vragen. Denk ook aan je gezin en aan het feit dat je straks in Zwitserland toch ook wilt genieten van de natuur en alles en iedereen om je heen. Niemand heeft er iets aan als je straks zelf in de kreukels ligt omdat je eigenwijs moet zijn. (zeg ik dat nu? Ja ik zeg dat nu… ) Jij wilt net als ik je stoere vrolijke zelf blijven, en dat veranderd niet omdat iemand anders je wat werk uit handen neemt.
    Dit is een hele moeilijke, ik wens je heel veel wijsheid en sterkte. Zullen we afspreken dat we het gewoon gaan proberen? Stukje bij beetje, steeds een beetje meer aan je lijf denken en er lief voor zijn?
    Succes met de verhuizing 😀

Geef een reactie

5 − 3 =