Blogger Filip is zijn vrouw erg dankbaar

Het werd stilaan weer tijd om iets van me te laten horen. Ik heb een paar drukke en actieve weken achter de rug. Met de eerste keer wintersport van dit seizoen. Met meer en meer de deur uitgaan met onze inmiddels acht weken oude dochter. Met de zorg voor onze twee zoontjes (die vol energie zitten). En met proberen tijd voor mij en m’n vrouw te vinden.

 

Ik sta er elke dag opnieuw weer van te kijken hoe zij de energie vindt om voor ons gezin te zorgen. En voor haar is de taak vaak nog zwaarder dan voor mij. Ze doet veel dingen extra omdat die voor mij niet zo eenvoudig zijn. Ze neemt de zorg voor mij er dus ook zomaar even bij. Snel achter de jongens aan rennen naar de wc bijvoorbeeld. Omdat ik nou eenmaal te langzaam ben. De zware boodschappentassen uit de auto nemen. Snel met nat poetsen. De lijst is lang.

 

Gezeur 

En niet onbelangrijk: mijn gezeur aanhoren wanneer ik pijn aan mijn stomp heb. Het zijn allemaal dingen die erbij komen. Je moet het maar doen. We waren één jaar samen toen ik mijn ongeval kreeg. En ze is mij tijdens al die jaren misère en operaties altijd blijven steunen. Ook toen ik de beslissing nam om mijn been te laten weghalen. Niet makkelijk voor haar. Ze verhuisde destijds al voor mij van Zwitserland naar België.

Dankjewel!

Een serieuze verandering in haar leven dus. Misschien is dit het juiste moment om haar toch nog maar eens te bedanken. Ik denk dat de rol van partner van iemand die een amputatie heeft ondergaan niet simpel is. Maar ook niet onmogelijk. Zolang je samen aan je relatie werkt. Er zijn veel kleine en grote extra zaken die erbij komen.

Gewoon een keer de stad in gaan bijvoorbeeld is soms echt een uitdaging; de afstanden zijn vaak te groot. De kindjes naar zwemles brengen is echt niet tof wanneer ik mijn been niet aan heb. Of even snel boven iets gaan halen, dat zit er vaak niet in.

Of wanneer de kinderen op de bank in slaap vallen, ze naar bed dragen. Bij een uitstapje de kinderen in mijn nek zetten en een eind stappen. De hond uitlaten in het bos. Bij een wondje aan mijn stomp de kinderen naar school brengen, omdat ze graag met de fiets gaan. In de avond het speelgoed opruimen wanneer ik mijn prothese al uit heb. Ik kan talloze voorbeelden bedenken. En ik maak het binnen vaak smerig, zeker in de winter, wanneer ik met mijn rolstoel buiten ben geweest.

Lees ook ons artikel over 12 herkenbare situaties voor iedereen met een beenprothese. 

Goede en slechte dagen

Maar een persoon die een arm of been of eender wat mist, is nog steeds een normale persoon. Iedereen heeft goede en slechte dagen. Of je nu een stukje mist of niet. Dat maakt eigenlijk geen verschil.

Ik maak me nu weer stilaan klaar om de skipiste op te gaan. Ik zit op dit moment in de bergen, iets waar ik de volgende keer graag uitgebreid over vertel.

 

[Totaal: 3    Gemiddelde: 5/5]

Geef een reactie

tien − 4 =