Filip: Op pad met de rolstoel in het openbaar vervoer

Het openbaar vervoer: ik ga het liever uit de weg. Sinds mijn amputatie brengt dit namelijk de nodige uitdagingen met zich mee. Vooral als ik in een rolstoel zit. Haltes die niet rolstoeltoegankelijk zijn, de voorbereiding én de afhankelijkheid van begeleiding. Kortom: het kost me ontzettend veel energie. Toch probeerde ik het openbaar vervoer laatst weer een keer uit – en toen besefte ik weer waarom ik het openbaar vervoer liever vermijd.

 

Filip schreef dit blog vóórdat het openbaar vervoer stil kwam te liggen door het coronavirus.

 

Laatst ben ik een hele dag op pad geweest met de rolstoel voor MNM, de nationale radiozender van België. In het kader van ‘Jaaanuari’ moesten de presentatoren van de Peter Van de Veire Ochtendshow namelijk op elke vraag met ‘ja’ antwoorden. Zo ook op mijn vraag aan presentatrice Kawtar. Ik verraste haar die ochtend in de studio met de vraag: “Ga je een dag met me op pad in een rolstoel?”. De opdracht? Samen vanuit de studio bij het SportVlaanderen Centrum geraken, om een clinic rolstoelbasketbal bij te wonen. Daar moesten we komen met het openbaar vervoer, in een rolstoel.

 

Alledaagse problemen

Voor mij was dit al een hele ervaring, want ik ga niet vaak met het openbaar vervoer. Voor de presentatrice was het nog vele malen pittiger. Zij is niet gewend om in een rolstoel te zitten en liep tegen de meest alledaagse dingen aan. Dingen waar mensen die niet in een rolstoel zitten, geen rekening mee houden of niet eens zien. Een fiets die op het voetpad staat, een pad met een steile helling of juist scherpe bochten.

 

Vijf uur in plaats van 25 minuten

Als je met het openbaar vervoer gaat, komt daar ook nog eens bij kijken dat het zeer lastig is om in de trein, tram of bus te komen: bij élk vervoersmiddel hebben we assistentie nodig gehad. Bovendien is het reizen niet eenvoudig, doordat het grootste deel van de haltes niet rolstoeltoegankelijk was. Dat betekende dat we bij een andere halte moesten uitstappen, en moesten proberen om met een taxi weer op de goede halte konden worden afgezet. Uiteindelijk hebben we vijf (!) uur gedaan over een afstand die je met de auto in 25 minuten kunt afleggen.

 

Rolstoel(on)vriendelijkheid

Dit was ook direct de uitdaging die bij mijn vraag kwam kijken: aantonen hoe moeilijk het allemaal eigenlijk is. Laten zien dat er nog te weinig wordt aangepast op rolstoelgebruikers. Hoe afhankelijk dat je bent. Vooral voor de mensen die geen andere keuze hebben dan gebruik maken van het openbaar vervoer, is dit een lastige zaak. Er is nog flink wat werk aan de winkel voor rolstoelvriendelijkheid. En daar mag best wat aandacht aan besteed worden.

 

Filip uit Essen (Vlaanderen) is in het dagelijks leven huisvader. Hij zorgt voor zijn drie kinderen van zes, vier en één. Filip leeft een actief leven met zijn gezin, sport graag en geniet van de leuke dingen van het leven. Bij een watersportongeval in 2011 verbrijzelde Filip zijn been. Jarenlang stond zijn leven stil. Daarom besloot hij in 2016 om zijn linkerbeen te laten amputeren. In zijn blogs geeft hij een inkijkje in zijn leven en hoopt hij ook van anderen te kunnen leren.

 

[Totaal: 1   Gemiddelde:  5/5]

Geef een reactie

een × twee =