Het openhartige verhaal van Tiny – Deel 3

In dit derde en laatste deel: Tiny (53) vertelt over zijn positieve instelling en welke rol die speelde tijdens het lange medische traject en de periode na de uiteindelijke amputatie.

Tiny is een positief denkend mens. Zijn levensmotto: ‘Denk in mogelijkheden, niet in problemen’. Na verschillende banen in de zorg en sociale sector komt Tiny in 2006 in de ziektewet terecht. Drie jaar later wordt hij volledig arbeidsongeschikt verklaard. Sport loopt als een rode draad door zijn leven en bleek in deze periode zonder werk zijn redding.

 

 

Zo lang mogelijk zelfredzaam

Tiny wilde niet afhankelijk zijn. Hij wil zo lang mogelijk alles zelf blijven doen. Toen hij in 2010 te horen kreeg dat zijn wervelkolom zo slecht was, dat hij terecht zou komen in een rolstoel, schrok hij enorm. Het was het moment dat hij besloot zijn been te laten amputeren. Om langer zelfstandig te blijven.

Tiny leerde zichzelf bij zoveel tegenslagen deze te gaan benaderen als uitdagingen. Tiny: ‘Natuurlijk heb ik momenten gehad dat ik er emotioneel doorheen zat. Want buiten alle lichamelijke problemen en complicaties na bijna elke operatie, had het hele gebeuren natuurlijk ook invloed op mijn privéleven. Want ook al bleef ik positief, ik had ook nog een partner die om moest leren gaan met alle problemen. Ik concludeer voor mezelf dat alle medische tegenslagen en bijkomende problemen me twee huwelijken kostten.’

Mentaal knakken

In het ziekenhuis in Antwerpen begrepen artsen niet hoe het mogelijk is dat Tiny nooit mentaal geknakt is. Tiny: ‘De professor en het hoofd van de afdeling Orthopedie vertelde me voor de amputatie dat hij van zijn collega’s had gehoord dat ik alles positief benader en dat hij dat ook kon waarderen. Toch wilde hij me waarschuwen dat het heel normaal is, om enige tijd na de amputatie, het mentaal moeilijk te krijgen. Omdat je nou eenmaal een ledemaat mist dat nooit meer terugkomt.’ Dat besef komt vaak vlak na de operatie, maar kan ook maanden of soms een jaar na de operatie komen. ‘Mijn amputatie vond plaats in maart 2011 en tot op heden heb ik er geen enkele moeite mee gehad. Misschien omdat ik zelf de beslissing nam, wie weet.’

Lees ook: Rouwproces na amputatie

Toch weer voetballen

Binnen acht maanden na zijn amputatie speelde Tiny in het Nederlandse amputatievoetbalteam. ‘Ik ging ervan uit dat ik na de amputatie niet meer actief een wedstrijdje zou kunnen voetballen, daar had ik me al een beetje bij neergelegd. Tot ik een advertentie zag van de vereniging KorterMaarKrachtig met een oproep aan mensen met een amputatie om te komen voetballen in een nieuw te vormen Nederlands voetbalteam.’ Tiny meldde zich aan en er ontstond een groep enthousiaste voetballers vanuit het hele land.

Elkaar helpen

Met zijn positieve instelling wil Tiny ook graag anderen helpen. Een buurmeisje van vroeger dat ook geamputeerd was, had een slechte ervaring met het revalidatiecentrum en problemen met haar prothese.  Ze kwam terecht in een negatieve spiraal, droeg haar prothese niet meer en kwam na verloop van tijd niet eens meer uit bed. Tiny: ‘Ik ben toen regelmatig naar haar toe gegaan, heb haar uit die situatie kunnen halen en ook haar zelfbeeld heb ik kunnen verbeteren.’ Ze is terecht gekomen bij De Hoogstraat Revalidatie en wordt daar goed begeleid. Haar vertrouwen is flink toegenomen. ‘Het is zo belangrijk om ervaringen met elkaar te kunnen delen, om elkaar te helpen’, eindigt Tiny zijn verhaal.

Lees ook: 3 tips om je gevoel van zelfwaarde te vergroten.

 

Hoe ga jij mentaal om met je amputatie? Jouw tips zijn misschien wel heel waardevol voor een ander. We ontvangen ze graag!

 

Fotocredits portretfoto van Tiny: Marc Bolsius Fotografie

[Totaal: 3    Gemiddelde: 4.7/5]

Misschien ook interessant

Geef een reactie

2 × vier =