Het verhaal van Ans

Ans werd in 2015 tijdens een motorrit geschept door een tegenligger. Ze raakte hierbij zo ernstig verwond dat de artsen na een paar dagen besloten om haar been te amputeren.

 

 

Na het ongeluk

‘Direct na het ongeluk was ik bij kennis. Ik zag meteen dat het niet goed was toen ik bloed uit mijn been zag stromen. Onderweg naar het ziekenhuis ben ik slapende gehouden. Mijn man en dochter moesten beslissen of mijn been geamputeerd zou worden. ‘Mam gaat voor kwaliteit van leven’ zei mijn dochter tegen de arts. Ze hebben de juiste beslissing genomen, al voelde dat niet meteen zo.’

‘Toen ik zag dat mijn been eraf was, raakte ik niet in paniek. Ik vond het een logisch gevolg van mijn ongeluk. Het besef dat ik nog maar één been had kwam later. Mijn wereld stortte in. Nachten lag ik wakker; huilend en piekerend. Kan ik ooit nog wandelen, tuinieren en fietsen? Ik voelde me gehandicapt en mismaakt. Je bent niet meer compleet. Ik had een mooie jurk gekocht voor de trouwerij van mijn nichtje maar piekerde er toen niet over die te dragen. Dan konden mensen zien dat ik een been mis.’

 

Haar prothesen

‘In het revalidatiecentrum kreeg ik eerst een luchtzakprothese. Toen ik daarmee uit de voeten kon, kreeg ik een mechanische prothese. Dat been moest ik echt naar voren zwaaien. Ik was net een militair. Als ik niet stabiel stond, zakte ik door mijn been. De meeste mensen lopen zo’n drie jaar op een mechanische prothese. Ik kreeg vrij snel de kans om de Kenevo te testen. Toen de proefperiode voorbij was zei ik: die geef ik nooit meer terug. Hij gaf mij mijn vrijheid terug. Hij is mooi, stabiel en honderd procent betrouwbaar. De prothese is heel natuurlijk en voelt als mijn eigen been.’

‘Mijn leven is door het ongeluk compleet veranderd. Ik ben niet meer dezelfde persoon. Voorheen had ik een super actief leven. Na mijn ongeluk kon ik niet meer autorijden, de trap oplopen of op mijn kleinkinderen passen. Dat is moeilijk en confronterend. Tijdens mijn revalidatie ontdekte ik dat er nog heel veel mogelijkheden zijn. Ik wil de draad weer oppakken en ben bereid daar hard voor te werken, zodat ik weer met mijn kleinkinderen kan zwemmen, fietsen en in het bos kan rennen. De prothese biedt mij houvast en helpt mij om volwaardig in het leven te staan.’

[Totaal: 2    Gemiddelde: 4/5]

Misschien ook interessant

Geef een reactie

19 − zes =