Het verhaal van Marleen over osseointegratie – Deel 2

Het grote wachten was dus begonnen. Maar dat hield niet in dat ik 1,5 jaar stil zou zitten. Aangekomen bij het revalidatiecentrum in Rotterdam, kon ik meteen zien hoe fijn de revalidatiearts, de fysiotherapeut en de instrumentmaker samenwerkten. Het was echt een team. Er werd besloten om een testperiode voor knieën aan te vragen bij de zorgverzekeraar. Ik kreeg 1 jaar de tijd om verschillende knieën te testen.

 

Marleen over osseointegratieTelkens had ik de set knieën voor 6 tot 8 weken. En na deze periode moest ik uitgebreide tests afleggen om de resultaten van de knieën met elkaar te vergelijken. Ik heb 3R80’s geprobeerd, Kenevo’s, Geniums en C-legs. Met de laatste behaalde ik de beste resultaten en deze voelden ook het fijnste aan voor mij.

Andere techniek van lopen met osseointegratie

Het was soms best moeilijk om gemotiveerd te blijven. Ik oefende heel hard om met kokers en protheses te lopen, maar ik wist dat de techniek van het lopen met osseointegratie heel anders zou zijn. En dat je ook andere spieren daarvoor nodig hebt. Met de mentale steun van mijn vriend is het me toch gelukt om twee maal per week naar Rotterdam te rijden, om daar mijn beste beentje voor te zetten.

Niet zonder krukken

Door mijn matige gezondheid heb ik maar een laag energieniveau. Na een middag revalideren was ik daarom ook helemaal op. Wat ik ook probeerde, het lukte me niet om zonder elleboogkrukken te lopen. Ik weeg maar 40 kilo. Een koker met prothese woog vier kilo. Dat betekende dus dat bij elke stap die ik zette, ik 10% van mijn lichaamsgewicht moest verplaatsen. Dat bracht mij uit balans en ik had een kruk nodig om niet te vallen.

Van de toiletbril af

Daarnaast zijn kokers zo oncomfortabel. Op een toilet zitten met twee kokers is bijvoorbeeld haast onmogelijk. Je schuift gewoon van de toiletbril af. Datzelfde geldt voor het zitten op een harde stoel. En was het warm buiten, dan kreeg ik de koker moeilijk aan. Maar in de winter verdraaiden de kokers door het slinken van mijn stompen.

Verlossende telefoontje

radboud umcGelukkig kwam begin 2018 het verlossende telefoontje van de chirurg van het Radboud universitair medisch centrum in  Nijmegen. Ik stond gepland om in april geopereerd te worden. In Nijmegen wordt osseointegratie in twee fases uitgevoerd. Eerst de operatie waarbij de stomp wordt opengemaakt, het beenmerg verwijderd, de titanium pin ingebracht en de wond weer gesloten.

Twee operaties

De tweede operatie duurt maar kort. En daarbij wordt de opening gemaakt waardoor de titanium pin naar buiten komt. Dit wordt het stoma genoemd. Onder normale omstandigheden kan er binnen een week na de laatste operatie een prothese aan de pin bevestigd worden, die ook direct belast kan worden.

Het Erasmus Medisch Centrum hanteert een andere werkwijze. Zij opereren maar één maal, waarbij de titanium pin in het bot wordt aangebracht en meteen de doorgang naar buiten wordt gemaakt. Volledige belasting kan dan ook niet direct, maar moet worden opgebouwd.

Een complicatie

De Nijmeegse methode voor mij, twee operaties dus. De eerste op 20 april. Helaas met een complicatie: met het intikken van de titanium pin in mijn bot, was het bot van mijn linker bovenbeen gespleten. Mijn botten waren heel hard volgens de chirurg. Na het wakker worden uit de narcose had ik naast de twee wonden op mijn stompen ook een wond op de zijkant van mijn linkerbeen met 20 hechtingen.

Klein tegenslagje

Maar ik had al wat tegenslagen verwerkt in de twee jaar daarvoor. En door dit kleintje liet ik me niet uit het veld slaan. Er werd me ook verzekerd dat dit alleen een iets langer revalidatietraject betekende en verder geen consequenties had.

Lees meer over de algemene resultaten van osseointegratie bij het Radboud universitair medisch centrum. 

 

Volgende week lees je het derde deel van Marleens verhaal. Hierin vertelt ze over de twee osseointegratie operaties en het revalideren daarna.

 

[Totaal: 3    Gemiddelde: 5/5]

Misschien ook interessant

Geef een reactie

3 × drie =