Het verhaal van Marleen over osseointegratie – Deel 3

De eerste dagen na de eerste osseointegratie ingreep waren behoorlijk pittig. Ik kreeg goede pijnmedicatie, maar toch was het even flink bikkelen. Daarna nam de pijn geleidelijk af. Ik voelde me weer even zoals twee jaar daarvoor, toen ik in het ziekenhuis lag. Ik kon niets. Door de zwelling van de operatie en het daarbij behorende oedeem in mijn geval, paste ik niet eens meer in mijn rolstoel. Verplaatsen was toen dus best een hele opgave.

Nadat de zwelling van de eerste osseointegratie operatie begon af te nemen, zag ik al de tekenen van de pinnen onder mijn huid verschijnen. En dit werd alsmaar duidelijker. En steeds pijnlijker. Ze drukten zo hard tegen mijn huid dat er continu spanning stond op de stomp.

Stoppen met de pijnmedicatie

Vijf weken na de eerste operatie mocht ik weer geopereerd worden. En omdat de pinnen zo goed zichtbaar waren, was het een eitje voor de chirurg om hier mooie stoma’s van te maken. Om 9 uur in de ochtend ben ik geopereerd en om 3 uur in de middag zat ik weer in de auto naar huis. Ook na deze operatie kreeg ik pijnmedicatie. Maar daar stapte ik al snel vanaf. Het maakte me suf en is verslavend. En na de pijn van de eerste operatie was dit niets.

Lees meer over de osseointegratie behandeling bij het Radbouw UMC. 

Gaan lopen in de brug

Twee weken na deze laatste operatie werden mijn C-Legs verbonden aan de adapter die uit mijn been stak. En diezelfde dag mocht ik ook meteen in de brug staan. In Nijmegen revalideerde ik twee maal per week. De eerste vier weken van mijn revalidatie mocht ik mijn linkerbeen, door de botbreuk, maar voor 50% belasten. Dat betekende dat mijn rechterbeen altijd aan de grond moest blijven. En met mijn linkerbeen één pasje vooruit en één pasje achteruit maken. Ik was blij dat na vier weken de röntgenfoto bewees dat alles mooi geheeld was en dat ik mocht gaan lopen in de brug.

De elektronische knie zo goed mogelijk gebruiken

De eerste stappen die ik in de brug maakte, zonder de leggers vast te pakken, waren in het bijzijn van mijn fysiotherapeut uit Rotterdam. In Rotterdam waren ze net begonnen met osseointegratie en ze keek even een keertje mee met mijn training. Omdat ik aan beide benen geamputeerd ben en niet kan vertrouwen op een gezond been en een gezonde knie, is het voor mij des te belangrijker dat ik de elektronische knie zo goed mogelijk gebruik. Dit betekent al mijn gewicht op één knie tijdens het lopen.

Jaloezie op een rare manier

Daarom is besloten mij eerst los te laten lopen in de brug en daarna meteen zonder hulpmiddelen buiten de brug. Als ik namelijk elleboogkrukken zou gebruiken heb ik ook een deel van mijn gewicht op mijn armen. En dan werken de knieën niet naar behoren. Dus eindeloos veel oefenen in de brug. Terwijl  ik de andere revalidanten zag komen en gaan. Vooral de mensen met één onderbeen worden snel de wijde wereld ingestuurd. Op een rare manier voelde ik jaloezie. Ik wilde na 2,5 jaar twee keer in de week revalideren ook wel eens klaar zijn. Maar nog even doorzetten, het ging om het bereiken van mijn doel.

Missie geslaagd: lopen zonder hulpmiddel

Uiteindelijk heeft mijn totale revalidatie in Nijmegen zeven maanden geduurd, waarvan een maand stapjes voorwaarts en achterwaarts zetten in de loopbrug. En ik moet ook bekennen dat ik in totaal een maand afwezig ben geweest door vakanties. Dus effectief heb ik vijf maanden gerevalideerd. En nu kan ik lopen zonder enig hulpmiddel. Ik kan hellingen op- en aflopen en bijvoorbeeld op ongelijk terrein lopen. De afstand die ik kan lopen wordt alleen belemmerd door mijn fysieke gesteldheid en lage energieniveau. Ik heb helemaal geen pijn aan mijn stompen en dit was heel anders toen ik nog met kokers liep.

Osseointegratie als beste beslissing

Een paar weken geleden gaf ik met mijn vriend een feestje. Om zijn verjaardag te vieren en om te vieren dat ik drie jaar daarvoor een nieuw leven kreeg door een donorlever die mij geschonken werd. Tijdens dit feestje heb ik alleen maar gestaan en gelopen, 3,5 uur zonder pauze. Wat een ontzettend fijn gevoel was dat. Om weer op gelijke hoogte te zijn met andere mensen. Om te beseffen dat mijn harde werken de afgelopen 2,5 jaar niet voor niets is geweest. En om de bevestiging te krijgen dat osseointegratie de beste beslissing is geweest om mijn doel te bereiken.

 

Dit was alweer het laatste deel van Marleens verhaal over haar keuze voor een dubbele osseointegratie. 

 

[Totaal: 6    Gemiddelde: 3.7/5]

Misschien ook interessant

Een gedachte over “Het verhaal van Marleen over osseointegratie – Deel 3

  1. Marleen, zoveel respect voor jou dat dit niet in woorden is uit te drukken, respect, respect, respect, voor je doorzettings vermogen en je positieve instelling. Ik zelf loop al 57 jaar met een koker prothese en ik loop geweldig met mijn c leg tot ongeveer 8 km ik ben intussen een jonge vent van 72 die zich op geen enkele wijze invalide voeld mooi toch. En ik weet dat jou dat in de toekomst ook zal overkomen! Ik zou je heel graag willen ontmoeten, want ik vind het geweldig zoals jij het doet. Met groetjes van mij Theo

Geef een reactie

vier × 2 =