Hoe kijk jij naar jezelf? Karin: ‘Ik maak me eerder druk om mijn vetrolletjes dan om mijn amputatie’

Karin (46) mist een arm. Ze zit er totaal niet mee als anderen dat zien. Als ze het al zien. Want: hoe goed kijken mensen eigenlijk? En áls mensen ernaar vragen, hoe erg is dat dan? ‘Als mensen er gewoon naar durven te vragen, vind ik dat top!’

 

Blogger Karin (46) koos in 2018 voor een armamputatie na een werkongeval. Ze miste ‘de kwaliteit van leven’ en daarom was dit een weloverwogen beslissing. Sinds februari 2020 heeft ze een handprothese. Stapje voor stapje leert ze ermee omgaan en ze neemt ons graag mee in dat avontuur.

 

Ik denk over mezelf eigenlijk niet iets als: ‘Ik mis een arm.’ Of: ‘Ik ben anders.’ Althans, iedereen is uniek. Maar ik voel me niet anders dan de rest na mijn armamputatie. Ik schaam me helemaal niet voor mijn geamputeerde arm. Ik ga elke dag wel een keer zonder prothese naar buiten, zonder mijn stomp te verdoezelen.

 

Rolletjes versus amputatie

Tijdens de revalidatie was ik vaak samen met twee lotgenoten die ook allebei een arm misten. Deze mannen brachten wel eens ter sprake dat ik altijd met mijn arm of stomp zichtbaar in de wachtruimte zat. Daar waar ik er heel openlijk in ben, waren zij dat helemaal niet. Zij hielden het liefst hun jas aan of drapeerden die jas over de handloze arm. Zelf denk ik daar totaal niet over na. Een van de mannen vond het ook heel moeilijk om naar het zwembad te gaan. Ikzelf zou in het zwembad meer bezig zijn met mijn ‘rolletjes’, dan met mijn amputatie.

 

Vragen

Misschien komt het door mijn verleden. Ik liep voor de amputatie al vier jaar met een arm die steeds verder ingepakt was. Eerst met een drukhandschoen, later met allerlei spalken. Daar vroegen mensen altijd naar. Maar toen ik mijn arm liet amputeren, vroeg bijna nooit meer iemand wat. Veel mensen dachten dat ik een gebroken arm had, maar pas toen ik met warm weer met minder lagen kleding over straat ging, reageerden mensen met: “Joh dat wist ik helemaal niet (…).”

 

Ik mis een stukje

Als mensen vragen of mijn arm gebroken is, of hoe lang ik er nog mee moet lopen, zeg ik meestal: “Ik mis een stukje.” Dan schrikken ze weleens en geven ze aan dat het hen lastig lijkt. Ik leg dan uit dat het went. Veel uitleg maakt het niet altijd makkelijker. Maar draai het eens om: is het niet gewoon een beleefdheidsvraag? Ik hou wel van mensen die openlijk nieuwsgierig zijn. Kinderen die zeggen: “Kijk, die mevrouw is een robot.” Of mensen die naar je toe komen en gericht vragen durven te stellen. Dat vind ik top.

 

Maar tot slot hè, hoe vaak kijken mensen nou eigenlijk echt goed naar je? Is het meestal niet gewoon een vluchtige blik? Zelf weet ik niet meer wat voor kleur T-shirt de buurvrouw aanhad, met wie ik net nog een praatje heb gemaakt…

[Totaal: 3   Gemiddelde:  4.3/5]

Geef een reactie

3 × vier =