Karin heeft de touwtjes (weer) in handen, ook al is er eentje geamputeerd

Mijn moeder zegt altijd dat mijn eerste woordjes ‘ik kan het zelf’ waren. Niemand wil echt afhankelijk zijn van anderen. Maar voor mij is zelfstandigheid een hardnekkige randvoorwaarde om gelukkig te zijn.

 

Blogger Karin (46) koos in 2018 voor een armamputatie na een werkongeval. Ze miste ‘de kwaliteit van leven’. Sinds februari 2020 heeft ze een handprothese. Als een van de eersten in Nederland heeft haar prothese het nieuwe Myo-plus aansturingssysteem. Stapje voor stapje leert ze ermee omgaan en ze neemt ons graag mee in dat avontuur.

 

In de jaren voorafgaand aan mijn amputatie leverde ik steeds meer in aan zelfstandigheid. Ik zette één stap vooruit en drie achteruit. Daar waar ik voorheen een zelfstandige vrouw was in een gelijkwaardige relatie, veranderde ik in een afhankelijke, hulpbehoevende vrouw. Gelukkig hebben mijn man, familie en schoonfamilie altijd zonder problemen gedaan wat ik niet kon. En ving mijn man al mijn frustraties op als iets weer eens niet lukte wanneer ik het toch zelf probeerde.

 

Lees ook: Een nieuwe armprothese is lastig en er valt van alles stuk

 

Opgeven is geen optie

Na mijn amputatie kon ik onze honden niet meer alleen uitlaten. Ook het huishouden was een enorme uitdaging. Eten klaarmaken – alleen de voorbereidingen al – was echt verschrikkelijk. Fietsen en autorijden was onmogelijk. Mijn enige dagbesteding was artsen en therapeuten bezoeken, vaak gelukkig wel in gezelschap van mijn schoonvader. De muren van onze flat op zeven hoog kwamen soms op me af. Maar erin blijven hangen brengt je niks. En opgeven is geen optie voor mij. Als het niet linksom gaat, dan moet ’t maar rechtsom!

 

Lees ook: Je haar in model doen met één hand, Karin vindt het maar lastig

 

Touwtjes in eigen hand

Langzaamaan heb ik de meeste touwtjes weer in eigen hand. Ik zet stapjes vooruit. Soms een pas op de plaats. En heel af en toe een klein stapje terug, om daarna weer vol vertrouwen vooruit te kunnen. ‘Ik kan het zelf’ is weer steeds vaker te horen. Ik denk weer aan wat ík graag wil. Er is ruimte voor nieuwe uitdagingen, nieuwe ontdekkingen en het terugwinnen van dat wat ik eerder inleverde.

 

Blik op de toekomst

Ik richt me graag op de toekomst en ik heb er ook echt weer zin in. Mijn grootste doel is mijn zelfstandigheid terugkrijgen. En ik wil heel graag meewerken met de ontwikkeling en verbetering van armprotheses, zoals de prothese die ik nu draag. Een blogger? Ik? Dat had ik nooit gedacht. Ik had niet verwacht dat ik het zó leuk zou vinden om over mijn ervaringen te schrijven en mijn opgedane kennis te delen met mensen die nog aan het begin staan. Dat blijf ik in de toekomst dus lekker doen!

 

Meer lezen over Karin? Hier vind je al haar blogs

 

[Totaal: 0   Gemiddelde:  0/5]

Geef een reactie

vier × twee =