Onze nieuwe blogger Karin amputeerde haar onderarm: ‘Ik wilde mijn leven terug – dit was mijn enige kans’

Toen ik na lang wikken en wegen besloot dat ik een amputatie zou ondergaan, duurde het voor mijn gevoel veel te lang voor ik geopereerd werd. In augustus 2018 was het eindelijk zover: mijn onderarm werd eraf gehaald in het Erasmus MC in Rotterdam. Ik neem je graag mee in mijn verhaal.

 

Ik ben Karin, bijna 46 en getrouwd met de leukste man die er bestaat. Samen met onze twee hondjes wonen we in een fijn huis. We hebben een topfamilie om ons heen. Wandelen, koken, klussen in en om het huis, en spelletjes met familie en vrienden: daar houd ik van. Net als van mijn honden. Verder bestuur ik radiografische auto’s – en ik sleutel hieraan als ik weer eens iets kapot gereden heb. Ook haak ik graag. Op dit moment is het nog steeds meer stoeien dan echt haken, maar ik ben ervan overtuigd dat het me ooit weer lukt.

 

Een werkongeval

In 2014 kreeg ik een ongeluk op mijn werk. Dat had een vervelend staartje: ik kreeg dystrofie, een complex regionaal pijnsyndroom, in mijn linker pols, onderarm en hand. Werken werd onmogelijk. Er volgden bezoeken aan verschillende ziekenhuizen, bijna alle therapieën die maar mogelijk waren, ruim twintig artsen en minstens zoveel therapeuten. Maar de pijn werd alleen maar erger. En dus besloot ik mijn hand en deel van mijn onderarm te laten amputeren.

 

De enige kans op een ‘normaal’ leven

Er volgde een spannende tijd, want de uitkomst van de operatie was onzeker. De kans was aanwezig dat het probleem zich na de operatie zou verplaatsen of verergeren. Bovendien kon de genezing ook moeilijk verlopen. Al was er ook de mogelijkheid dat dit gebeurde zonder dat ik een operatie onderging. Bovendien was het onduidelijk of ik ooit een prothese zou krijgen. Al kon ik zover ook niet kijken of denken: kwaliteit van leven was en is nummer één. Ik wilde mijn leven terug – al was het maar een stukje. En dit was mijn enige kans.

 

Ik kan weer leven

Gelukkig verliep de genezing na de operatie heel goed. Ik had voornamelijk last van de medicatie, pijnbestrijding. Spierspasmes overheersten en ik had het gevoel dat mijn arm in brand stond. Het heeft dan ook een tijd geduurd voor we de juiste combinatie van medicijnen hadden gevonden om de pijn beheersbaar te houden.

 

Een prothesehand!

Ondertussen zijn we bijna twee jaar verder. Waar ik écht heel blij mee ben, is dat ik sinds februari weer een hand heb. Naar mijn mening een waanzinnig mooie – al ben ik misschien wat bevooroordeeld. Deze ‘bebionic’ met een nieuw Myo-plus aansturingssysteem werkt veel natuurlijker dan zijn voorlopers. Ik ben zelfs één van de eersten in Nederland die deze hand mogen uittesten. Ik zit nu nog volop in het trainingstraject om de hand te leren gebruiken, al gaat het wat langzamer nu de afspraken met mijn ergotherapeut op afstand zijn in verband met de maatregelen rondom het coronavirus.

 

Startfase in de coronacrisis

De vorm van mijn stomp zit nog in de veranderfase. Daarom moet de prothese waarschijnlijk aangepast worden om nóg betere resultaten te krijgen. Dit is, ook dankzij het coronavirus, nu helaas niet mogelijk: het heeft geen spoed. Daar baal ik van. Het wordt namelijk pas gezien als spoed als ik écht pijnklachten krijg of als mijn stomp kapot gaat. Ik hoop het voorlopig uit te kunnen zingen. Dan maar een extra grom als het niet gaat zoals ik wil of als mijn hand eigenwijzer is dan ik. Als het niet lukt, proberen we het gewoon opnieuw!

 

Elkaar helpen

Wat vind ik het leuk om te zien wat er mogelijk is op het gebied van prothesen. Zo ben ik in contact gekomen met Ottobock. Voor Leven met Amputatie hoop ik wat toe te voegen over mijn weg naar de armamputatie en wat dit, zowel praktisch als emotioneel, voor mij betekent. Daarnaast inspireer ik jullie graag met mijn ervaringen met mijn prothese. Want ik ben nog elke dag blij met mijn keuze om mijn arm te laten amputeren. Door mijn amputatie durf ik weer in de toekomst te kijken. De dagen zijn weer leuk en voelen niet meer als ‘overleven’. Ik kan weer leven – iets wat vóór de operatie onmogelijk was.

 

 

 

[Totaal: 4   Gemiddelde:  4.8/5]

2 gedachten over “Onze nieuwe blogger Karin amputeerde haar onderarm: ‘Ik wilde mijn leven terug – dit was mijn enige kans’

  1. Geweldig geschreven Karin je geef je zelf weer kans op volwaardig leven met prothese ik vind zeer goed hoor wat al heb gedaan bij deze sterkte met je nieuwe onderarm prothese en zie je gauw weer

    Groetjes Hans kranendonk je grootse fan

Geef een reactie

elf + 5 =