Werk & een prothese – Leon vertelt

Leon, did you f*#^$ up your knee playing football or something?” Het is voorjaar 2018 als ik deze vraag krijg van Craig, de vrolijke Brit die op dat moment al een jaar of anderhalf op ons kantoor achter de koffiebar werkt. We kennen elkaar. Op een platonische manier vrij goed zelfs. Praten veel over Engels voetbal en zijn liefde voor Leicester City, mijn voorkeur voor Feyenoord, zijn vakanties naar Turkije en elke dag als hij mij aan ziet komen maakt hij trouw een latte macchiato (in een glas) voor mij nog voordat ik bij de koffiebar ben. Zijn vraag overviel me: “You have no idea, do you buddy?

 

 

 

Ongewisse over mijn dagelijkse realiteit

Craig had geen idee van mijn verhaal en mijn handicap. En ondanks dat het voor mij mijn dagelijkse realiteit is, zijn er legio mensen op kantoor als Craig. Ik heb het voordeel dat je, als ik een lange broek aan heb, niet ziet dat ik met protheses loop, behalve als ik om wat voor reden dan ook veel pijn heb. Maar het is er wel en zakelijk gezien weet ik niet altijd hoe ik er mee om moet gaan en hoe het mijn toekomst gaat beïnvloeden.

 

Open naar directe collega’s

Ik werk bij Atos, een grote IT multinational, waar ik leiding geef aan een team van plusminus 25 mensen. Richting directe collega’s of de mensen uit mijn team ben ik heel open, maar op de een of andere manier blijf ik onzeker als ik het tegen mensen moet vertellen die mij nog niet kennen. Kijken ze anders naar mij en mijn kwaliteiten? Word ik gezien als excuusgehandicapte? Ik heb hard gewerkt om de rol te krijgen op het niveau waar ik nu zit, het laatste wat ik wil is dat mensen denken dat ik dit uit medelijden heb bereikt. Natuurlijk is dat niet zo, maar mijn eigen onzekerheid kan het soms wel zo laten voelen.

 

Per ongeluk of last minute afzeggen

Soms komen mensen er op een natuurlijke manier achter. Dan moet ik een presentatie geven en wisselt de Powerpoint naar mijn bureaublad, waar een mooie golffoto van mij in korte broek op prijkt. Even slikken en stiekem gniffelen om de soms geschokte gezichten om mij heen. Andere momenten word ik gedwongen om er open over te zijn, als ik bijvoorbeeld zoals vorige week opeens een megadikke stomp en veel pijn heb, mijn prothese niet aan krijg en vrij last minute afspraken af moet gaan zeggen om thuis te kunnen werken.

 

In rolstoel naar kantoor

Wat helpt is dat ik soms in mijn rolstoel naar kantoor ga. Tot nu toe niet veel vaker dan twee of drie keer per jaar, maar die momenten zijn vaak wel de momenten waarop ik vragen krijg. De eerste keer in lange tijd dat ik dit deed, vond ik ontzettend moeilijk. Mijn vriendin Jony had me aangespoord om het gewoon te doen. Ik was erg moe, had een beetje last, maar was normaal lopend gegaan. Haar redenatie? Als je het de eerste keer doet als je goed in je vel zit en niet heel veel last hebt, kan je makkelijker wennen aan de vragen die je gaat krijgen van mensen. Het werkte, en de schroom was er bij mij gedeeltelijk af. Sommige collega’s sporen mij aan het vaker te doen, als ze zien dat ik moeilijk loop door vermoeidheid of pijn. Ergens houdt mijn trots mij nog tegen, terwijl ik weet dat het onzin is. Diezelfde collega’s vragen mij ook wel eens waarom ik dan nooit lekker mijn been of benen uit laat als ik pijn heb. Op dat soort momenten besef ik mij dat zonder benen in mijn rolstoel naar kantoor gaan voor mij nog wel heel ver weg is om te kunnen accepteren.

 

Balans

Dikke kans dat ik in ieder geval aan die rolstoel moet gaan leren wennen. Ik heb een pittige baan waar ik veel energie uit haal maar die ook veel van mij vraagt. Lange dagen, periodes met meetings in de avonduren tot laat en altijd een volle mailbox en een telefoon die niet op houdt met overgaan. Tot nu toe kan ik het prima aan, maar ik merk dat ik minder energie over heb dan een paar jaar geleden en hierdoor momenteel minder sport, vaker pijn heb en worstel met het vinden van de juiste balans. Wat vaker in mijn rolstoel naar kantoor gaan zou wellicht net een paar procent kunnen schelen.

 

Steun van mijn werkgever

Mijn werkgever steunt mij aan alle kanten. We werken op basis van vrijheid en vertrouwen, wat betekent dat ik zelf mijn agenda kan inrichten en er nooit moeilijk gedaan wordt over thuiswerken of bezoekjes aan de prothesemaker. En toch ben ik onzeker over wat de toekomst mij brengt. Zal ik nog verdere promoties kunnen maken of heb ik daar nu al de energie niet voor en moet ik meer voor mezelf en mijn lijf gaan kiezen? Hoe lang heb ik überhaupt nog de energie om 40 uur per week te blijven werken en de juiste balans te vinden met de rust en training die mijn lijf nodig heeft? Mocht ik ooit van werkgever willen wisselen, krijg ik dan dezelfde vrijheden en hetzelfde begrip?

 

Toch onzeker

Zo zie je maar: ik worstel hier soms mee. Ik ben blij dat ik een goede baan heb, volledig meedraai op de arbeidsmarkt en gewoon kan werken, blij dat ik bij een bedrijf werk waar hier begrip voor is en zeg altijd tegen mezelf dat mijn protheses mij in mijn zakelijke leven niet belemmeren. En toch, als ik zoals nu al twee dagen zonder benen in mijn rolstoel zit om een verdere onderhuidse ontsteking te voorkomen, slaat de onzekerheid soms toe.

En Craig? Die is helaas vertrokken bij ons. Sinds relatief kort hebben we een nieuwe. Wordt misschien weer een interessant gesprek binnenkort dus!

 

[Totaal: 7    Gemiddelde: 4.1/5]

4 gedachten over “Werk & een prothese – Leon vertelt

  1. Hé, Leon, waarom twijfel je aan je zelf of je nog wel goed genoeg bent. Je bent je benen kwijt, niet je capaciteiten voordat je geamputeerd werd. Het is fijn dat ook jij, net zoals ik, een werkgever hebt die met je meedenkt. Ik kan ook mijn uren zelf indelen, als het werk maar gedaan wordt. Schaam je niet om hulp te vragen aan je collega’s als het even niet lukt. Mijn collega’s vinden mij een bikkel, dat ik ondanks mijn amputatie, mijn uren maak. En als ik pijn heb, werk ik vanaf huis en worden papieren langsgebracht of opgehaald. Leon, sterkte voor de toekomst en succes met je carrière.

  2. Sterkte Leon, super dapper dat je het inmiddels al zover geschopt het. Geef af en toe toe aan je pijn, zodat je jezelf weer op kunt pakken, dat maakt je nog sterker. Enne onzeker, ja wie is dat niet, fijn dat je vriendin Joni zo een goede steun voor jou is. Ik kende je alleen als kleine jongen, maar ben trots op jou en vertel vaak over jou aan mensen in mijn omgeving. Je bent een groot voorbeeld! Liefs Tjetty, van tante Gerrie

  3. Hé kanjer Leon.
    Blijf optimist, ga niet doemdenken. Je hebt je slechtste tijd allang achter je gelaten. Je hebt alle steun van je familie, vriendin,vrienden en collega’s.
    Dat kan niet iedereen zeggen. Kop op, ga voor je toekomst.

Geef een reactie

veertien + twintig =