Martine draagt ruim veertig jaar een prothese: ‘Vroeger bestempelden mensen mij als stumper’

Martine Nuyts (62) uit Vlaams Limburg draagt sinds 1979 een bovenbeenprothese. De grootste verandering: mensen zijn door de decennia heen anders tegen haar – en andere prothesedragers – aan gaan kijken: “Door de technologie vinden media een prothesegebruiker interessant.” Klimmen, springen, lopen, topsport: het kan allemaal tegenwoordig. Martine blikt terug én vooruit.

 

Ervaringsdeskundige Martine en haar man Gilbert“Ik heb altijd betracht om een zo normaal mogelijk leven te leiden. Vroeger bestempelden mensen mij als ‘stumper’. Ik was betrokken bij een verkeersongeval, waarbij ik mijn linkerbeen kwijtraakte. Ik kreeg de aalmoezenier of de dorpspriester op bezoek in de kliniek, terwijl ik meer baat had bij een psycholoog. Ik werd aan mijn lot overgelaten. En ik wilde niet ‘dat meisje met één been’ zijn. Achteraf kan ik wel zeggen dat het heel vermoeiend is om op die manier te leven.”

 

Sporten

“Ik heb nooit echt een sport beoefend. De algemene tendens bij mijn leeftijdsgenoten in die tijd was dat sport maar voor enkelen was weggelegd. Na mijn amputatie moest ik al tevreden zijn met een prothese die weinig pijn deed. Als twintiger en dertiger ging ik naar festivals, met de tent op vakantie, maakte ik boswandelingen met de hond. Maar later kwamen er kinderen, ik werkte ook fulltime en zodoende was mijn energie snel op. Met de kinderen hebben we wel heel wat uitstapjes gedaan, waarbij ik nooit een rolstoel heb gebruikt en alles te voet deed.”

 

“Voor mij is het altijd belangrijk dat ik mijn prothese zo veel mogelijk draag. Ik draag ‘m dan ook van het opstaan tot het naar bed gaan. De rolstoel gebruik ik alleen om van de badkamer naar de slaapkamer te rollen. Thuis hebben we gezorgd dat er nergens drempels zijn, zodat ik zorgeloos rond kan lopen. Ik heb altijd veel bewogen zonder dat ik een specifieke sport beoefende. Tijdens de corona-lockdown stond ik alleen wel dagelijks op de loopband om zo genoeg te bewegen.”

 

Kokers

“Van 1979 tot 2017 liep ik met een mechanische knie. Gedurende al die jaren zijn alleen de kokers verbeterd. De eerste kokers leken wel bloempotten, zo vormeloos. De wijze waarop je de koker diende aan te trekken veranderde door de jaren. Ik had vroeger wel redelijk wat kracht nodig om mijn stomp in de koker te ‘trekken’. Nu gebruik ik een liner in de koker, waardoor het aantrekken van de prothese niet belastend meer is voor mijn rug en armen.”

 

Prothese

“Voor mij is de keuze voor de prothese nog niet afhankelijk van mijn leeftijd. Ik heb bijvoorbeeld geen lotusadapter, waarmee ik makkelijker mijn schoenen kan aan- en uittrekken. Het zou in mijn geval namelijk esthetisch tegenvallen. Mijn stomp is lang, doordat ze vroeger andere amputatietechnieken gebruikten. Met een lotusadapter zouden mijn knieën niet meer gelijk komen. Ik wil wel graag een Genium hebben, maar de kosten ervan zijn voor mij te hoog. In België krijg je alleen een standaardprothese vergoed. Ik ben er wel van overtuigd dat mijn leven met een C-Leg of Genium veel makkelijker geweest zou zijn, want het lopen met een mechanische knie kost nou eenmaal veel energie.”

 

Kenevo

“Na een orthopedische misser kwam ik in 2016 bij Ottobock terecht. Op het moment dat ik niets meer verwachtte van mijn leven – door de misser heb ik blijvende schade aan mijn rechterbeen – kwam alles onverwacht goed. Ik kreeg een Kenevo. Daarmee kan ik veel beter en langer lopen dan voorheen. Ik voel me er veilig op en lopen kost minder energie. Hoewel ik heel tevreden ben over de Kenevo, zou ik ook graag nog eens een C-leg willen proberen als die vergoed wordt.”

 

Toekomst

“Eigenlijk ben ik nog steeds bezig om mezelf ‘te verbeteren’. Ik ben continu op zoek naar datgene dat ervoor zorgt dat ik zo lang mogelijk mobiel kan blijven. Ik hoop maar dat lichamelijk leed me verder bespaard blijft en dat mijn rechterbeen in goede conditie blijft. De evolutie gaat snel, maar soms ben ik bang dat ik vanwege mijn leeftijd niet meer mee kan evolueren. De verzekeraars maken het er niet makkelijker op. Ik wil niet buiten de boot vallen.”

 

Gezocht: ervaringen met protheses met aanpasbare hakhoogte

“Ik heb tot slot nog wel een vraag aan de community. Zoals de meeste van mijn lotgenoten ben ik ‘zoekende’ als het over protheses gaat. Schoenen kopen blijft na veertig jaar nog steeds lastig. Tot nu toe doe ik het zo: als ik een paar schoenen heb gevonden die aangenaam zitten, dan koop ik dezelfde schoenen in andere kleuren. Ik ben benieuwd naar zowel positieve als negatieve ervaringen van lotgenoten die een prothesevoet hebben (gehad) met aanpasbare hakhoogte.”

 

Kun jij Martine helpen? Deel je ervaring in de comments hieronder of op Facebook.

 

Meer lezen over Martine? Lees hier verder.

[Totaal: 0   Gemiddelde:  0/5]

Geef een reactie

11 − twee =