Nienke over haar onderbeenamputatie: ‘Ik ben gelukkiger dan ooit’

Nienke Hage (30) werd geboren met een teratoom op haar buik en rug. Het verwijderen van deze tumor verliep niet vlekkeloos: Nienke kreeg een scheve voet, die na verschillende operaties schever werd en deels verlamd raakte. Haar rolstoel, bedoeld voor lange afstanden, werd permanent. “Ik had steeds vaker ongelukjes en werd gigantisch gepest.” Ze stuurde zelf aan op een amputatie en begin dit jaar kwam het er eindelijk doorheen.

 

Artsen van het Erasmus MC beloofden mij dat ze mijn voet weer konden rechtzetten. Vijf operaties en een aantal medische missers later, was er niets meer over van mijn voet. Hij ‘hing’ als het ware aan mijn lichaam. Ik was het zat en ging op onderzoek uit. Zou een onderbeenamputatie wat voor mij zijn? En wat waren de voor- en nadelen? Ik schreef verzekeringsmaatschappijen aan en bracht bezoekjes aan ziekenhuizen, waar ik diverse onderzoeken onderging. Toch vond iedereen me te jong voor een amputatie.

 

Geluk bij een ongeluk

Ik pakte mijn leven op en maakte tijd voor mijn grote passie: paardrijden. Soms reed ik op de manege voor mensen met een beperking. Maar het kriebelde en ik ben eigenwijs: ik reed ook particulier en ging daarmee mijn grenzen over. Op een dag ging het mis: ik werd met de ambulance afgevoerd en had helse pijnen in mijn voet. “Haal ‘m er maar af”, zei ik tegen de artsen. Zij luisterden naar mijn verhaal en stuurden me door naar het Maasstad Ziekenhuis. Toen ging het balletje rollen.

 

Huilen van blijdschap

Via het Maasstad Ziekenhuis mocht ik meelopen met het spreekuur voor geamputeerden en kwam ik in aanraking met mensen met een amputatie. Ik werd goed opgevangen én geïnformeerd. Voor het eerst voelde ik me gehoord en serieus genomen. Na een hoop gesprekken kwam het eindoordeel: mijn onderbeen mocht worden geamputeerd. Na tien jaar vechten, vallen en weer opstaan was 27 januari 2020 de dag. Ik huilde van ongeloof en blijdschap!

 

Drukke tijd

Natuurlijk was die enorme haaienbeet luguber en wennen. Toch voelde de eerste keer dat ik mijn stomp zag goed. Ik was niet verdrietig of boos, maar voelde een last van mijn schouders afglijden. Mijn échte leven kon beginnen! Een drukke tijd brak aan. Ons huis was net verkocht, de revalidatie werd opgestart en ik kreeg de prothesemeting.

 

Mijn nieuwe been

Toen kwam corona. Alles werd afgezegd, maar gelukkig kon ik wel mijn prothese ophalen. En daar was ‘ie dan, mijn been. Zonder begeleiding ging ik het revalidatietraject in. Dat was een bittere pil: ik had veel pijn en stond dagenlang huilend aan het aanrecht. Maar opgeven komt niet in mijn woordenboek voor en de vechtmodus ging aan. Met onwijs veel steun van mijn lieve man en kinderen van zes en twee, lukte het mij na een week te lopen. Maar wat was ik blij toen ik de revalidatieartsen weer mocht bezoeken. En wat waren zij verbaasd en trots. Zonder rolstoel of ander hulpmiddel een ruimte binnenlopen, dat gevoel is onbeschrijfbaar.

 

Ik voel me weer vrouw

Het amputatieproces was heftig en leven met een amputatie is vallen en opstaan. Je bent en blijft geamputeerd. Maar ik ben zo trots, op mezelf en op mijn naasten. We slaan ons er fantastisch doorheen. Ik ben gelukkiger dan ooit. Mijn prothesebeen brengt me waar ik wil. Ik rij weer paard, ren achter mijn kinderen aan en spring trampoline. Natuurlijk moet soms de rem erop en heb ik af en toe veel pijn, maar ik ben medicatievrij en soms een paar dagen pijnvrij. En ik voel me weer vrouw, want ik kan zelfs hakken dragen. Dat is zo onwijs gaaf!

 

Dromen

Ik voel alles met mijn voet, elke steen, elk legoblokje, het gaspedaal en de stijgbeugel. Mijn nieuwe been voelt echt. Daarom durf ik te dromen. Zo wil ik mijn motorrijbewijs halen en een klimparcours afleggen met mijn kinderen. Mijn motto? Droom, durf, doe!

 

Meer lezen over Nienke?

[Totaal: 1   Gemiddelde:  5/5]

Geef een reactie

18 − 3 =