Ondanks pijn en obstakels heeft Nienke geen spijt van haar amputatie: ‘Ik moet alleen opnieuw zoeken naar wie ik ben’

Echt álles is veranderd na mijn amputatie. En hoewel ik een heel positief persoon ben, merk ik dat mijn amputatie veel impact heeft. In tegenstelling tot voorheen, word ook ik inmiddels getroffen door een probleem waar veel geamputeerden tegenaan lopen: fantoompijn.

 

Nienke (30) werd geboren met een teratoom op haar buik en rug. Het verwijderen van deze tumor verliep niet vlekkeloos: Nienke kreeg een scheve voet en belandde in een rolstoel. Begin 2020 kreeg ze een onderbeenamputatie. Al bloggend gunt ze ons een kijkje in haar dagelijkse leven.

 

Een poos geleden belandde ik in een stressvolle periode. Dertig jaar lang heb ik gevochten met mijn handicap, tien jaar lang vocht ik voor een amputatie. Toen mijn onderbeen in januari 2020 werd geamputeerd, was ik zielsgelukkig. Maar de verwerking van de amputatie en de periode daarvoor, komt nu pas. Ik heb al maanden geen rust in mijn hoofd. Waar ik voorheen geen last had van fantoompijn of fantoomgevoel, speelde dat nu ineens wel op. En het werd erger en erger.

Druk en hectisch leven

De afgelopen maanden was de fantoompijn op momenten zo heftig, dat ik niet wist wat ik moest doen. Ik lag dan huilend op de bank. Daarom nam ik contact op met het ziekenhuis om mijn klachten te bespreken. De conclusie van de artsen? Stress. Ik heb een druk en hectisch leven. Ik draag de zorg voor twee jonge kinderen, ik sport en ik onderhoud graag mijn sociale contacten. Daarnaast was ik volop bezig met het verwerken van mijn amputatie. Want hiermee raakte ik niet alleen mijn been kwijt, maar ook mensen om me heen. Zonder reden verloor ik diverse vrienden. Dat moest ik een plekje zien te geven. Die emoties leverden stress op. En die stress zorgde voor fantoompijn.

Maar: medicatie tegen de pijn was geen optie, vertelde de arts. Dat maakt je suf en leeg in je hoofd, niet verstandig met twee jonge kinderen. Daarom moest ik proberen meer rust te creëren in mijn leven en hoofd. Mindfulness. Zo gezegd, zo gedaan, denk je dan. Maar niets is minder waar. Ik deed uiteraard mijn best om rust te creëren, maar het leven gaat door. Een drukke verhuizing, de zorg voor een gezin: ik draai er mijn hand niet voor om. En het liefst doe ik dingen zelf, of samen met mijn man.

 

Rust en afleiding

Gelukkig hoefde ik steeds minder vaak naar het ziekenhuis, omdat ik zo goed vooruit ging. Het hoofdstuk revalidatie, waar ik in mei volop mee begon, sloot ik in september af. Dat zorgde voor minder reistijd, en meer rust. Hierdoor werd de pijn al minder. Daarnaast vond ik rust en afleiding in mijn grootste passie: paardrijden. En mijn maandelijkse bezoek aan een goede masseuse worp zijn vruchten af. De masseuse pakte ook mijn stomp aan, en ik merkte dat dat écht hielp met het verminderen van mijn pijnklachten.

 

Burn-out

Toch hield de drukte in mijn hoofd aan. Ik had te veel hooi op mijn vork genomen. In september, na mijn revalidatietraject, raakte in een burn-out. Helaas ben ik nog niet helemaal hersteld. Ik zit nog volop in het verwerkingsproces. Ik moet mijn operatie verwerken, de stressvolle tijd vóór de amputatie een plek geven én bijkomen van de enorme veranderingen in mijn leven. De pijn speelt telkens op als ik stress heb. Toch blijf ik proberen rustmomenten in te plannen en geniet ik van de dingen die ik wel kan. Mijn nummer één relaxmoment: paardrijden en het verzorgen van de paarden.

 

Spijt

Vaak vragen mensen of ik spijt heb van mijn amputatie. Mijn antwoord? Geen seconde, ondanks de pijn en obstakels. Ik moet alleen opnieuw zoeken naar wie ik ben. Naar wat ik wil. En naar waar ik sta. Want ook al koos ik er helemaal zelf voor: een amputatie is niet zomaar iets.

Daarom is mijn advies: praat erover. Wees open en eerlijk over je angsten. Ik zie het als een uitdaging: een nieuwe bladzijde en een nieuw leven.

 

 

[Totaal: 4   Gemiddelde:  4.3/5]

3 gedachten over “Ondanks pijn en obstakels heeft Nienke geen spijt van haar amputatie: ‘Ik moet alleen opnieuw zoeken naar wie ik ben’

  1. It’s actually a nice and useful piece of information. I’m glad that you shared this useful information with us.
    Please stay us up to date like this. Thank you for sharing.

  2. Hallo Nienke,
    Ik had ook erge fantoompijn na mijn amputatie (door een ongeval).
    Mijn ergotherapeute heeft mij toen spiegeltherapie aangeraden en dat heeft mij echt ontzettend geholpen.
    Heb nu nauwelijks pijn, het is meer fantoomgevoel/sensatie i.p.v. pijn
    Ik kan er goed mee leven.
    Ik hoop dat het jou ook kan helpen!
    Groetjes Karin

Geef een reactie

vier × 5 =