Nieuwe blogger Patricia kiest voor amputeren

Daar zat ik dan bij de orthopeed, nu anderhalf jaar geleden. Als gevolg van een verkeerde afstap van een trapje, tijdens het snoeien in de tuin. Het ging zo lekker op de eerste dag van mijn zomervakantie, even de heg snoeien. Ik had al zo’n tien meter gedaan toen ik tijdens het afstappen na twee treden dacht er al te zijn. Niet dus. 

 

Ik stapte achteruit in de diepte en om mijn val (met heggenschaar) te breken gooide ik, met al mijn kracht, mijn bovenlichaam om. Maar mijn onderbeen bleef staan. Geen goed idee: 16 dagen ziekenhuis, met een knie als een kapot geslagen beschuitje.

Tijd voor plan B

Na een jaar rond hobbelen met een boel metalen hardware en zonder vooruitgang, was het tijd voor plan B. Een nieuwe knie. Maar niet zomaar een, een revisieknie, met een metalen pin in mijn scheenbeen. Inmiddels doorgestuurd naar Maastricht – deze operatie zou wel eens een ingewikkelde kunnen worden – vroeg ik aan de orthopeed: “Oké, die nieuwe knie, hoelang gaat die dan mee en wat daarna?”

 

Alle toeters en bellen gingen af

Ik ben 52 jaar en de levensduur van zo’n knie, bij goed gedrag, is zo’n 15 jaar. Daarna kunnen ze nog een keer een knie plaatsen. Maar vaak met niet al te beste resultaten. Mijn mobiliteit zou, volgens de specialist, beperkt worden tot waarschijnlijk een rolstoel of een amputatie boven de knie. Alle toeters en bellen gingen af in mijn hoofd.

Dat wilde ik niet! Ik wil niet tegen de tijd dat ik met pensioen ga, mijn heerlijke werk moeten loslaten, thuis komen te zitten om vervolgens een lang en zwaar revalidatietraject in te gaan. Ik ken mezelf heel goed; dan kruip ik onder een steen en kom ik er nooooit meer onderuit. Ik moet onder de mensen zijn, duizend dingen tegelijk doen en voor anderen kunnen zorgen.

Kiezen voor amputeren

Dus vroeg ik: “En als ik die amputatie niet over 15 jaar wil, maar nu?” Nu ben ik 15 jaar jonger, 15 jaar fitter en heb ik een groot sociaal netwerk. Ik heb mijn heerlijke baan, waar ik straks weer naartoe kan, mijn vrienden, mijn vriendinnen en het allerbelangrijkste: mijn man, kinderen en familie. “Wanneer ik die amputatie nu wil, nu door de zure appel heen wil bijten, kan dat dan?”

Volgende maand mijn amputatie

“Ja, dat kan”, zei de orthopeed. En mijn hart stond even stil. ‘Ja Patries’, dacht ik, ‘dat heb je met een grote mond, dan kun je een antwoord verwachten.’ Ik moest er maar eens heel goed over nadenken was het advies van de orthopedisch specialist.

Dat deed ik. En een aantal maanden lang was het net een flipperkast in mijn hoofd. Wat ga ik doen? Mijn verstand zei: ‘ja, dit is voor jou de enige juiste oplossing’. Maar mijn gevoel riep: ‘nee joh, ben je gek, je laat je been er toch niet afhalen!’ Het verstand heeft gewonnen. En na een helse wachttijd krijg ik volgende maand, op 15 maart 2019, een door de knie amputatie.

Bekijk ook onze pagina met alle informatie over amputatie van een ledemaat. 

Een nieuw hoofdstuk

Ik ga met een nieuw hoofdstuk in mijn leven beginnen. Ik neem je hier graag mee in mijn avontuur. Het delen van mijn verhaal helpt mij te relativeren en hopelijk brengen mijn ervaringen ook jou iets goeds.

 

 

[Totaal: 9    Gemiddelde: 4.4/5]

Misschien ook interessant

33 gedachten over “Nieuwe blogger Patricia kiest voor amputeren

  1. Ja, Patricia, Ik kan je alleen maar moed en alle geluk van de wereld toewensen en dat alles op z’n (pootjes) terecht komt. Ik ga je blog volgen. Lieve groetjes Anneke.

  2. Moedige Patricia,

    Wat een moedig besluit!! Iets om trots op te zijn, vind ik. Afgelopen oktober heb ik een ongeluk met m’n motor gehad en ben toen naar het Erasmus gebracht. Vanaf minuut 1 wilde ik mijn linker onderbeen eraf, hoe raar dat ook klinkt. Het heeft 5 dagen geduurd voordat ik geamputeerd ben. Zo kon ik alle voors en tegens tegen elkaar afwegen. Ze amputeren niet zomaar, zeker niet op verzoek, is mijn ervaring. Maar, dit gaat niet over mij, ik vind het het heel fijn, maar ook super stier dat je mij, ons hierin mee gaat nemen. Ik vind dit een heel fijne site om te zien hoe de ervaringsdeskundigen tips & tricks delen, hun verhaal vertellen, omgaan met hun beperking, enz. Ik viel ne door verhalen zoals het jouwe niet alleen. Ik ga je nu ontzettend veel sterkte wensen en ga je blog lezen. Dankjewel

    1. Moedige Brigitte,

      Wat doet me jouw reactie ontzettend goed. Ook door jouw verhaal voel ik me niet alleen. Het is hartverwarmend te lezen dat mensen met me meeleven. Dank je wel.

      1. Hoi Patricia,

        Gaat het nog een beetje, nu het zo dicht bij komt? Ik zat je verhaal nog eens te lezen en wil je even een hart onder de riem steken. Heel veel sterkte komende tijd en ik wens je een heel voorspoedig herstel 🍀🍀🍀

        1. Hallo Brigitte,

          Lief van je dat je het vraagt. Het komt inderdaad dichtbij. Nog een weekje.. Af en toe slaat de paniek toe, en vraag ik me af waar ik aan begin. Maar dan lees ik andere verhalen en herinner ik mezelf waarom ik dit doe en dat het goed komt. Maar eerlijk gezegd eng is het wel. Gelukkig heb ik veel afleiding ( het huis moet natuurlijk nog een keer schoon:) ) en ga ik morgen een paar dagen met vriendinnen weg.
          Ik heb er alle vertrouwen in en reacties zoals die van jou hoewel we elkaar niet kennen doet me goed. Dank je wel!

  3. Lieve Patricia,

    Goed dat je de knoop hebt doorgehakt. Ik weet dat je alle ++ en — op een rijtje hebt gezet en je jouw keuze goed overwogen hebt. Dapper hoor. Heel veel succes en sterkte en na de operatie kom ik gauw langs, ook benieuwd hoe de verbouwing geworden is. Ik blijf je volgen (met dank aan Jentley) zij wees me op deze blog. Liefs Carola

    1. Dank je wel Carola voor je steun. Maar ook dat ik met je mocht praten over het eventueel vastzetten van mijn knie. Ik zag jou daar al jaren redelijk goed mee leven en heb je alle vragen gesteld die ik had. Toch heb ik voor deze weg gekozen en niet die van jou omdat deze beter bij mij past.

  4. Hoi Patricia! Ik zou je graag willen attenderen op osseiointegratie! Nadat ik 50 jaar gelopen heb met een kokerbeenprothese heb ik dit een jaar geleden in De Radboud in Nijmegen laten doen! Ik loop nu weer op mijn eigen been! Ik weet dat ze eerst willen dat je met een kokerprothese gaat lopen. Het is wel de moeite waard je oom hier eens in te verdiepen!
    Heel veel sterkte en succes in je traject!

    1. Hallo Engeline, heb al veel gelezen over osseaointegratie. Ik ga nu voor een door de knie amputatie waardoor ik ook nog veel voordelen heb zoals het kunnen steunen op de stomp. Mocht het zo zijn dat dat alles niet mocht werken, is osseointegratie een mooi alternatief.

  5. Wat een moedige beslissing.zelf heb ik twee kunstheupen dat waren flinke ingrepen maar dat is niets in vergelijking met jou ingreep.
    Dat je hiervoor kiest vind ik heel moedig en verstandig
    Ik volg je en steun je bij deze
    Met vriendelijke groet Kees

  6. Moedig hoor Patricia maar prima keus. Zeg ik nu ik weet wat het is. Vier jaar geleden onderbeen amputatie gehad en loop weer als een kievit. Na 7 jaar dikke ellende en nergens meer komen mijn leven weer terug.

    Heel veel succes en een snel herstel toegewenst.

  7. Heel veel succes Patricia. 13 haar geleden heb ik afscheid genomen van mijn been. Na 27 jaar helse pijn en 25 operaties verder was ik er klaar mee. Na de amputatie ging er een wereld voor me open. Achteraf hadden we na het ongeluk moeten amputeren.
    Maar het is goed zo. Het is goed leven met een prothese.

  8. Lieve Patricia,
    Wat een schrik om dit te lezen.
    Wat een kracht en moed om dit te ondergan!
    Felix en ik wensen je heel veel sterkt en een goed herstel en revalidatie.
    Lieve groet
    Felix en Elly uit Arnhem

  9. Lieve Patricia,
    Ik heb heel veel respect voor je keuze en ik hoop dat je na je revalidatie pijnloos kunt gaan genieten samen met je gezin, familie en vrienden. En zoals ik je ken weet ik zeker dat je dit gaat lukken. Ik ben super trots op je en wens je heel veel succes toe!🍀
    Dikke knufffff Irma😘

  10. Beste Patricia, Moedig besluit. Niet altijd even gemakkelijk maar ik zelf ben blij met mijn amputatie van 14 mei 2018! Veel kracht en geduld gewenst!

    Groet

  11. Wauw patricia,

    Wat een kracht en moed om dit met ons te delen veel bewondering
    Hoop dat je positief kan blijven en weet dat we met je meeleven
    Dikke knuffel

  12. Hoi Patricia, heel veel succes met je revalidatie. Als geplande geamputeerde, nu een jaar geleden na 4 jaar hevige botpijnen, kan ik je zeggen dat deze beslissing moeilijk uit te leggen is naar anderen, maar de uitkomst voor jou de weg kan zijn naar een mooi en nieuw leven zonder pijn en vol met mogelijkheden. Zelf heb ik samen met mijn kinderen afscheid kunnen nemen van mijn onderbeen dmv het voltekenen van de been. ( Mijn kinderen waren toen 13,11 & 5).

    1. Dank je wel Jan voor je reactie. Het is inderdaad moeilijk uit te leggen, maar ik probeer het toch maar. Ik ga voor een leven vol met mogelijkheden!

Geef een reactie

vijftien + 17 =