Partner met prothese – Danny’s verhaal

Foto Danny, Glenda en kinderen

Hoe is het om een partner te hebben met een prothese? Danny (33) is ruim acht jaar samen met Glenda (32). Zij werd geboren met een te kort onderbeen. Danny vertelt over hun leven samen.

Glenda heeft een aangeboren afwijking aan haar rechterbeen. Haar knieschijf is kleiner dan normaal en haar kuitbeen ontbreekt, waardoor haar onderbeen smaller is. Daarnaast zit haar enkel aan de voorzijde en heeft ze een kleine voet met drie tenen. Als kind heeft Glenda een behandeling ondergaan waarbij haar been vijf centimeter is verlengd. Toch is hij alsnog korter dan haar andere been. Om die reden draagt Glenda een prothese over haar onderbeen.


Love at first sight

‘Ik heb mijn vrouw leren kennen in Spanje’, vertelt Danny. ‘Ik zag haar op het strand, en op dat moment stond ze in bikini. Ik wist dus meteen dat ze een prothese draagt. Er stond op dat moment een jongetje naar haar te staren. Zonder dat ik Glenda kende vroeg ik aan hem: ‘Kun je het zien?’ Dat was onze eerste kennismaking’, lacht Danny.

Die opmerking bleek een goede ijsbreker, want de liefde bloeide snel op tijdens de vakantie. Moest Danny eraan wennen dat zijn vriendin een prothese droeg? ‘Haar beperking is voor mij nooit een probleem geweest,’ antwoordt hij. ‘Glenda kan alles en is een echte doordouwer. Bovendien is ze heel open over haar beperking. Onze relatie is dan ook heel normaal. We zijn gewoon man-vrouw zoals elk ander stel.’ Danny en Glenda zijn inmiddels alweer drie jaar getrouwd en hebben samen twee kinderen, van drie en zes jaar oud.


Taakverdeling

Heeft de prothese van Glenda invloed op de taakverdeling in het gezin? ‘Natuurlijk houden we rekening met elkaar, zoals elk stel. Het is allemaal heel vanzelfsprekend. Toen de kinderen klein waren gaf ik bijvoorbeeld ‘s nachts de fles, omdat het Glenda veel tijd kost om haar prothese aan te trekken. En zware boodschappen draag ik, maar dat zou ik ook doen als Glenda geen prothese zou dragen. En als Glenda ’s avonds op de bank zit vraagt ze soms of ik wil opstaan om drinken te halen. Zeker nu we kinderen hebben is ze veel sneller moe. Dat merkt ze doordat haar been dan verder naar binnen draait. Na een lange dag heeft ze daarom rust nodig. Naarmate we elkaar langer kennen gaat het steeds meer vanzelf: we weten precies wat we aan elkaar hebben.’


Reacties van anderen

Glenda vindt het belangrijk om open te zijn over haar beperking. ‘Als iemand een vraag stelt over haar prothese gaat haar been gewoon uit. Ze heeft overal maling aan,’ lacht Danny. ‘Ze heeft zelfs een tatoeage laten plaatsen net boven haar prothese. Zo kijken mensen voortaan naar die tatoeage en staren ze niet meer naar haar prothese.’ Maar niet iedereen is zo open over zijn of haar prothese, merkt Danny. ‘Soms is het hierdoor moeilijk om contact te leggen met andere prothesegebruikers. Dat vind ik weleens jammer. Het kan prettig zijn om ervaringen en tips uit te wisselen.’


De toekomst

Hoe zien Danny en Glenda de toekomst? ‘Het motto van Glenda is: pluk de dag’, vertelt Danny. ‘Toch denk ik natuurlijk weleens na over de toekomst. Hoe lang kan ze nog vooruit met een prothese? Wordt ze ooit rolstoelgebonden? Moet haar onderbeen in de toekomst worden afgezet? Maar het heeft geen zin om daar voortdurend over te piekeren. Hoe de toekomst eruit ziet, zien we dan wel.’


Openheid

Welke tip zou Danny willen geven aan andere partners van prothesegebruikers? ‘Oei, het is moeilijk om één tip te geven’, zegt hij. ‘Natuurlijk zou ik willen zeggen: probeer het te accepteren. Maar iedereen is anders. Voor de één is accepteren makkelijker dan voor de ander. Wees gewoon open, dat is misschien wel mijn belangrijkste tip.’

 

Wat zou jij aan Danny willen vragen? Stel je vraag hieronder in de reacties!

[Totaal: 22    Gemiddelde: 3/5]

Misschien ook interessant

3 gedachten over “Partner met prothese – Danny’s verhaal

  1. Danny, wat mooi om te lezen dat jullie het zo goed doen samen. Glenda bewonder ik om alles wat ze evengoed doet.
    Sinds jan. 2017 moet ik mijn rechter onderbeen missen door een acute embolie welke niet tijdig behandeld werd. Door onbegrijpelijke nalatigheid en achteloosheid van huisartsenpost Schagen en het ziekenhuis in Alkmaar ben ik min of meer de invaliditeit in gegleden. Het lopen met een vacuumprothese is pijnlijk en wankel. Het lezen van jullie verhaal is een opsteker.
    Veronica.

    1. Hey Veronica,

      Bedankt voor je bericht. Mijn vrouw heeft zelf ook een vacuumprothese en deze heeft de afgelopen periode een hoop aanpassingen gekregen waardoor de druk nu iets minder is. Mocht je vragen hebben kun je altijd contact met ons opnemen.

      Met Vriendelijke groet,
      Danny

  2. Danny super gaaf om jou verhaal te lezen. In die zin gaaf… ik herken er dingen van mijn partner in.
    Zelf ben ik 32 jaar en toen ik 2.5 zijn helaas mijn 2 onderbenen geamputeerd. Ik heb hersenvliesontsteking gehad (meningokokkesepsis).
    Momenteel 6 jaar een relatie waarvan bijna 3 jr getrouwd en een kleine meid van 6 maanden.

    Ik herken jou vrouw w.b.t savonds moeier zijn en soms het huishouden te delen.

    Zelf werk ik met verstandelijk gehandicapten ook niet het lichtste vak maar altijd gezegd… volg mijn hartje zolang ik het red.
    Ik doe mijn werk met liefde.

    W.b.t. dat ze gewoon in haar bikini staat respect daar heb ik nog steeda heel veel moeite mee.
    En nu probeer ik toch echt die stap te gaan zetten ook voor me kleine meid.

    Wilde even een reactie delen.
    Want voelde zo herkenbaar een aantal punten.

Geef een reactie

7 − twee =