Hij is er! Blogger Patricia krijgt haar eerste prothesebeen

Na ruim vier maanden wachten ontvangt Patricia haar eerste prothesebeen. Er gaat van alles door haar heen: van blijdschap tot hebberigheid. En dan volgt natuurlijk de eerste stap!

 

Mijn eerste prothesebeen

Nooit verwacht nodig te zullen hebben, daarna op gehoopt, er over gedroomd en nu eindelijk gekomen: mijn grote vriend heeft zijn intrede gedaan! Na viereneenhalve maand is ‘ie daar dan eindelijk: mijn (prothese)been. Hoe blij kan je zijn? Nou, in mijn geval ongelooflijk blij: weer een stap in de juiste richting. ‘En hoe voelt dat nou?’ vragen de mensen om mij heen. Ik moet zeggen dat dat heel lastig is om uit te leggen. Maar ik ga het proberen.

Blijdschap

Ten eerste voelde ik de blijdschap van het eindelijk hebben van mijn been. De afgelopen maanden heb ik al een aantal mederevalidanten hun prothesebeen zien krijgen. En hoe zeer ik het hen ook gunde, toch was ik jaloers dat ik nog niet zover was. Nu voelde ik dezelfde blikken van de mensen uit mijn groep die nog langer geduld moeten opbrengen, en ik vrees dat mijn glimlach van oor tot oor het er allemaal niet beter op maakte. Maar desalniettemin: iedereen was hartstikke lief en enthousiast voor mij.

Hebberigheid

Ten tweede kreeg ik een gevoel van hebberigheid. Ik wilde het liefst mijn been niet meer afgeven. Maar omdat er toch aanpassingen nodig waren ging die gewoon weer mee met de instrumentenmaker en was ik de volgende dag weer heel blij om hem te zien.  (Even voor de duidelijkheid: het lijkt van wel, maar ik mankeer echt niets in mijn hoofd hoor!)

Acceptatie

Ik heb absoluut geen probleem met het accepteren van de prothese. Deze prothese, dit been, wordt namelijk mijn grote vriend die mij weer de mogelijkheid geeft die dingen te doen die ik graag wil en waarbij ik mij goed voel. En misschien vervloek ik hem wel eens en wil ik ‘m even niet meer zien omdat ‘ie me pijn doet, maar ik kan en wil niet zonder hem, dus we moeten met elkaar zien te leven.

Opbouw van mijn prothesebeen

Het voordeel van mijn amputatie (knie-exarticulatie) is dat je in principe kunt steunen op het uiteinde van de stomp. Dat is helaas bij mij niet helemaal gelukt. Er zit veel zacht weefsel aan het einde van mijn stomp en als ik daarop steun lijkt het wel of de boel ontploft. Dus hebben ‘de brains’ – mijn revalidatiearts, fysiotherapeut en instrumentenmaker – het volgende bedacht: door de druk te verdelen over het gehele bovenbeen middels een vacuüm in de koker wordt het stompuiteinde minder belast en heb ik geen last van het ontplofgevoel.

Over mijn stomp draag ik een liner, een dikke silicone kous die de huid beschermt en de stomp in vorm houdt. Daaroverheen trek ik een soort rubberen rand om het vacuüm van de koker af te dichten. Dan komt de koker (een hard kunststof omhulsel) met het vacuümsysteem. Ik glij met mijn stomp met liner in de koker waarin een ventiel zit. En doordat ik alle lucht uit de koker door het ventiel pers ontstaat er een vacuüm waardoor de koker muurvast om mijn bovenbeen komt te zitten. Snappen we ‘m nog?

Eindelijk weer staan

Ten derde: het gevoel om op mijn prothesebeen te staan. Ik heb een knie-exarticulatie gehad. Mijn bovenbeen is dus intact gebleven en de amputatie heeft door de knie plaatsgevonden. Aan de koker om mijn bovenbeen zit mijn prothesebeen bevestigd. In mijn geval een knie (de Ottobock 3R106, een pneumatisch kniescharnier) een stukje verlenging en de voet. Maar goed, dan heb je die koker aan, en je been hangt daar onder en dan ga je staan. Voor het eerst na viereneenhalve  maand weer op twee benen…..geweldig!

 Steltlopen

Ik heb een stukje gelopen tussen de brug en achter de rollator. Het vreemde is: je ziet een ‘been’, je maakt een stap, maar je voelt hem niet. Je voelt niet de afdruk die je normaal gesproken voelt wanneer je je voet neerzet. Vergelijk het met stelten lopen en bedenk daar nog een kniescharnier bij die doorbuigt wanneer je er geen druk opzet.

Bij iedere stap moet je nadenken, want als je dat niet doet dan hang je net zoals ik binnen de kortste keren aan je ellebogen in de brug. Want dat been gaat niet uit zichzelf vooruit. Het blijft gewoon staan als jij niet de juiste beweging maakt. Het geeft je zweet op je voorhoofd en klotsende oksels, maar je staat weer rechtop, komt vooruit en je krijgt te horen: ‘Goh, ik wist niet dat je zo groot was’.

Levenslange vriendschap

Ik heb nog een lange weg te gaan maar ik verheug me op onze vriendschap. Een levenslange vriendschap waarin zowel ik als hij pluspunten en tekortkomingen van elkaar zullen moeten accepteren.

 

Wat voelde jij toen je jouw eerste prothese kreeg? Wat ging er op dat moment door je heen? Deel je ervaring in de reacties!

[Totaal: 1    Gemiddelde: 4/5]

8 gedachten over “Hij is er! Blogger Patricia krijgt haar eerste prothesebeen

  1. Na 26 jaar rolstoelgebonden te zijn nu aan het lopen en het gaat zo geweldig.
    Heb een Osseointegratie gekregen in het Erasmus en ben een zeer blij en tevreden mens.
    Met een koker heb ik nooit kunnen lopen en nu wandel ik door het bos en op de hei.
    Snap dus heel goed van je het is niet uit te leggen.
    Beste omschrijving voor mij in ieder geval elke dag feest.

  2. Mijn eerste bovenbeen prothese, pfff dat is bijna 58 jaar geleden haha ik was 16 maar ik herken het wel wat je schrijft. Ik kan je verklappen dat het voor mij van het begin af aan geen probleem was, en nog niet, het hoort bij je leven! Ik loop ook met een c leg van Otto bock en ik loop geweldig 7…. 8 km op een dag is heel normaal. Ik loop pijnloos, dus heb goeie moed het went over een tijdje weet je niet beter, ik wens jullie veel succes, komt goed, groetjes Theo

    1. Beste Theo,
      7 km lopen, wauw. Geweldig. Hoop dit ook ooit te mogen bereiken. Maar elke stap is er nu een en daar ben ik ook heel blij mee.
      Groetjes Patricia

  3. Ik heb een osseo gehad,met een koker is voor mij geen optie,dit zit vast in het bot en kan nooit uitvallen,wat een verschil van lopen,het is een lange periode van herstellen maar het gaat steeds beter,het enigste wat ik 2 keer heb gehad zijn 2 ibfecties maar ook dat gaat over,
    Ik kan het iedereen aanraden,je krijgt je leven terug dat zullen jullie allemaal wel zeggen
    Allemaal succes en beterschap
    Gr Henny

  4. Ik beleefde het op dezelfde manier zoals door Patricia omschreven. Ook na ongeveer 4 maanden de 1ste prothese gekregen en beginnen te oefenen. Na een jaar de definitieve prothese en later een C-leg. Na een jaar was ik weer aan het golfen en doe dat nog. Ben inmiddels 76 jaar en werd in 2012 geamputeerd boven de knie.

    1. Geweldig!
      Wat goed om te horen.
      Het is hard werken nu, maar als ik jullie reacties lees weet ik waar ik voor doe en dat het goed komt. Dank jullie wel.

Geef een reactie

16 + 2 =