Patricia over haar amputatie: ‘Als een kermisattractie zweefde ik over het water’

Daar zat ik dan op een stoeltje, bungelend aan vier touwen aan een katrol. Zo’n 2,5 meter boven het zwembad van het saunacomplex. Nee, ik heb geen hoogtevrees en ben ook niet bang voor water. Maar ik hoef u niet te vertellen dat ik mij een ware kermisattractie voelde op dat moment.

 

Blogger Patricia (54) viel van een keukentrapje en verbrijzelde haar knie. Na lang wikken en wegen, koos ze in 2019 voor een amputatie. Haar linkerbeen werd door de knie geamputeerd. Momenteel pakt ze haar oude leven weer op. Patricia is getrouwd en moeder van twee volwassen dochters. Ze werkt in het onderwijs en is actief in een toneelgroep. Met haar blogs relativeert ze wat haar overkomt.

 

dagje sauna met amputatieDagje sauna

Waarom was ik in deze situatie beland? Toen ik nog twee benen had, gingen mijn man en ik zo af en toe een dagje naar de sauna. Heerlijk uitrusten, lekker eten en af en toe in zo’n heet hok zitten om daarna een hartverzakking te krijgen onder de koude douche. Het deed ons goed en elke keer verzuchtten we dan dat we dat vaker moesten doen.

 

Zwemmen na amputatie

Behalve in het revalidatiecentrum was ik sinds mijn amputatie niet meer in een zwembad geweest. Laat staan naar de sauna. Na waarschijnlijk iets te veel gezeurd te hebben daarover, kregen mijn man en ik van onze kinderen twee dagen wellness cadeau. “Rolstoeltoegankelijk mam”, zeiden de kinderen nog. “Je hoeft je nergens zorgen om te maken.” Nou, dat klopte niet helemaal. Natuurlijk was er die badlift, die ik hierboven beschrijf, om het zwembad in te gaan. Maar de deuren van de sauna waren toch beduidend smaller dan de breedte van mijn rolstoel.

 

Badlift en gevaarlijke krukken

Na mijn val drie jaar geleden van dat stomme keukentrapje heb ik – tot aan mijn amputatie 1,5  jaar later – met krukken rond gehobbeld. Net na de amputatie vroeg de fysiotherapeut of ik mijn krukken weer wilde gebruiken. Ik heb het even geprobeerd: doodeng vond ik het. Ik was mijn balans kwijt en heb daarna, zonder prothese, geen kruk meer aangeraakt. Wat baalde ik daarvan, toen ik in mijn rolstoel voor die saunadeur zat. Met gevaar voor eigen leven ben ik die dag diverse saunacabines binnen gehinkeld. En die badlift heb ik daarna links laten liggen: hangend aan de leuning van de trap ben ik trede voor trede – heel elegant – het zwembad in en uit gehupst.

 

Vaker doen

Vandaag zit ik dus met een dikke, overbelaste knie na te genieten van ons heerlijke uitje. Een antislipwaterschoentje heb ik vast online besteld en de krukken staan me in de hoek van de kamer aan te kijken. Dat wordt oefenen, oefenen, oefenen. Want een dagje sauna gaan we zeker vaker doen!

 

Lees ook:

13 redenen om niet te gaan kamperen met één been (maar Patricia doet het toch)

Wat een gedoe! Patricia over haar gevecht met kleding

Patricia probeert een elektronische knie uit: ‘Het voelt als mijn eerste auto’

 

Geef een antwoord

6 + 15 =