Blogger Patricia: het harde werken is begonnen

Zes weken geleden kreeg Patricia haar eerste prothesebeen. Vanaf dat moment begon het grote vallen en opstaan – letterlijk. Maar Patricia geeft niet op!

Hard werken 

Het harde werken is begonnen, en niet zo’n beetje ook. Mijn hemel, wat kost dit een energie! Zes weken geleden heb mijn grote vriend – mijn prothese – gekregen, en vanaf die datum ben ik moe.  Mijn lijf is moe, ik voel spieren waarvan ik niet eens wist dat ik ze had, mijn hoofd zit vol van het nadenken hoe ik mijn voeten neer moet zetten en ik heb een grote deuk in mijn ego omdat ik verschrikkelijk onelegant ter aarde ben gestort. Niet één, niet twee, maar inmiddels al vier keer. Ik kom er letterlijk en figuurlijk niet zonder kleerscheuren vanaf. Ik heb gaten in mijn broeken en blauwe plekken op mijn rug. (Het ladekastje waar ik tegenaan viel had zes lades met mooie handvaten die een sierlijke afdruk in mijn rug hebben achtergelaten.) En daarbij heb ik mijn man, moeder en leerlingen op school een hartverzakking bezorgd.

 

Ik geef niet op

Maar ik geef niet op! Om de dooie dood niet. Ik moet en zal goed – en graag ook nog een beetje sierlijk – kunnen lopen. Dus sta ik weer op wanneer ik val (moeilijkheidsgraad nummer 100, want dat is ook nog wel een dingetje), slik en jank een keer en loop weer verder. Ik blijf fitnessen om sterk te blijven, waarbij ik ballen van vier kilo omhoog gooi, aan ringen hang om me daarna aan mijn armen weer op te hijsen, gigantisch dikke touwen in een mooie wave-beweging op de grond sla en zandzakken van vijftien kilo  in een tuigje voortsleep. Deze week het hoogtepunt: ik moest proberen om een loopband die NIET aanstaat te laten draaien. Ja, u leest het goed: de stekker is eruit en ik moet proberen lopend de band aan de gang te krijgen. Hoe verzinnen ze het…

 

Langzaam vooruitgang

Volgens mij liggen onze therapeuten nachtenlang wakker wat ze nu weer voor ons kunnen verzinnen. Met als gevolg dat ik soms ‘s ochtends wakker word en moeite heb om überhaupt ook maar een vinger te bewegen, laat staan opstaan. En toch sleep ik me drie keer in de week naar het revalidatiecentrum. Want wat is het geweldig om weer te kunnen staan en lopen, vooruitgang te zien en samen met je fysiotherapeut overwinningen te boeken. Daar doe ik het voor. Iedere stap is er een in de juiste richting.

 

Niet opgeven

Vijf maanden heb ik een rolstoel gezeten, daarna begon ik met lopen achter de rollator en nu loop ik na zes weken met een stok en thuis zelfs los. Ik moet nadenken over iedere stap die ik zet. Bewegingen die eerst zo vanzelfsprekend waren zijn dat nu niet meer. Ik moet weten wat mijn knie wel en niet kan. Denk ik niet na en doe het verkeerd, dan val ik. Maar langzaam, heel langzaam, went mijn brein aan deze manier van lopen. Het is gewoon nu een kwestie van heel veel kilometers maken, en niet opgeven. NOOIT!

 

Lees meer over de ervaringen van Patricia na haar amputatie.

[Totaal: 2    Gemiddelde: 4.5/5]

Geef een reactie

12 − drie =