Patricia is weer thuis na de amputatie op 15 maart

Daar stonden ze dan. Twee dikke, vette pijlen op mijn linkerbeen. Wijzend naar mijn knie. Daar moet het gebeuren, die is kapot. Die kan niet meer fatsoenlijk gemaakt worden, dus die moet weg. Ik was zo rustig bij de voorbereidingen van de operatie dat ik de verpleegkundigen haast hoorde denken: die spoort niet, d’r been gaat eraf en ze geeft nog geen krimp.

 

Maar ik was er klaar voor. Ik had zo lang gewacht. Ik kon letterlijk en figuurlijk niet vooruit, dus tijd voor een nieuwe start. Op de operatiekamer, na de ruggenprik voor de pijnmedicatie, kwamen toch de emoties. Alle spanningen van de zware afgelopen maanden kwamen naar boven en ik moest huilen.

Gesnotter

Door mijn gesnik koos de narcotiseur toch voor een algehele narcose. Dat resulteerde in een paar uur gezellig met een spuugbakje onder mijn kin. En geen roesje waar ik om had gevraagd. Op de recovery, toen de zaalverpleegkundigen mij kwamen halen en vroegen hoe het ging, kwamen de waterlanders weer. Tussen mijn gesnotter door riep ik dat ik niet huilde van verdriet, maar van opluchting. Eindelijk bevrijd van de zware last die ik de afgelopen anderhalf jaar met mij mee had gedragen.

Poliklinisch revalideren

Ik was klaar voor een nieuw begin. En ik beloofde dat dit de laatste keer was dat ik zou huilen. Dat laatste mag natuurlijk niet al te serieus genomen worden, daar de narcose nog niet totaal was uitgewerkt.

Ik heb zeven dagen in het ziekenhuis gelegen. En volgens de verpleegkundigen een voorbeeldige patiënt. Ik heb bezoek gehad van de fysiotherapeut, ergotherapeut en revalidatiearts. Samen besloten we dat ik eerst naar huis zou gaan om wat op te knappen en om de wond te laten genezen. Om daarna poliklinisch te revalideren.

Ik kan gelukkig mezelf goed redden in de dagelijkse dingen. Ik kan zelf in en uit bed en in de rolstoel. Ik kan zelf onder de douche en ik commandeer ook heel makkelijk mijn man dingen voor mij te doen, altijd handig.

Tijd om te rouwen en accepteren

Ik besef heel goed dat mijn tot nu toe voorspoedige herstel deels te maken heeft de bewuste keuze die ik maakte, nu bijna een half jaar geleden. Ik heb daardoor ook de tijd gehad om boos te zijn, te huilen, te rouwen en te accepteren.

Lees ook ons artikel Rouwproces na amputatie. 

Ik ben nu vier dagen thuis en het gaat goed met mij. Ik race hier in mijn rolstoel door het huis en neem af en toe bij gebrek aan ruimte (of is het ruimtelijk inzicht) wat deurverf en muurkalk mee. Ik neem regelmatig mijn rust en ontvang vrolijk mijn bezoek.

Tintelende voet

Het enige dat me achtervolgt is mijn verdwenen been. Die voel ik namelijk nog steeds. Mijn bezoek krijgt zo’n wazige blik wanneer ik hen vertel dat ik kramp in mijn  kuit heb en mijn voet voel tintelen. Maar het is echt zo. Hoe bizar is dat. Ik heb er veel over gelezen, maar het blijft vreemd. Ik hoop dat dat ik eraan wen of dat het een keer weg gaat.

Starten met revalideren

Deze week begin ik ook met revalideren. Ik ben zo benieuwd. En ik kan niet wachten. Ik ben vooral benieuwd naar de valtraining aangezien ik vanmorgen mijn eerste kukel maakte. De deurbel ging en ik wilde snel uit bed in de rolstoel. Bij het opstaan uit bed gleed mijn voet weg en boem, daar zat ik op de grond. Gelukkig geen pijn, maar dat is een. Opstaan is twee, doe dat maar eens met één been. Ik heb nog veel te leren weet ik nu.

 

 

 

 

[Totaal: 3    Gemiddelde: 5/5]

Misschien ook interessant

Een gedachte over “Patricia is weer thuis na de amputatie op 15 maart

  1. Hoi Patricia,
    Met veel respect voor jou, lees ik je blog. Toevallig stond er afgelopen week een artikel in de Paris-Match, waarbij een jonge Franse moeder van 3 kinderen als gevolg van een streptococcen infectie van groep A, haar beide voeten en handen geamputeerd moesten worden in 2011. In 2014 heeft zij 2 protheses voor haar voeten gekregen en onlangs hebben ze in Amerika (Pennsylvenië/Philadelphia) transplantatie toegepast van 2 handen afkomstig van een donor (17 jaar), nadat zij 6 jaar op een wachtlijst in Amerika stond.
    Hoe het noodlot iemand kan treffen, maar ook de kracht die iemand bezit om niet bij de pakken te gaan neerzitten.
    Chapeau, zoals ze het hier zeggen en voor jou met hoofdletters geschreven.

Geef een reactie

drie − 1 =