Patricia over haar amputatie: ‘Ik sta er niet genoeg bij stil dat mijn man er ook iets van vindt’

“Wat vindt je man ervan?” Die vraag kreeg ik laatst van iemand. Ik heb dan altijd snel de neiging om net te doen of ik het niet snap en “Waarvan?” te antwoorden. “Hoezo, wat vindt je man ervan? Het is toch mijn been?” Maar ik snap ook wel dat dat kort door de bocht is. En ik sta niet genoeg stil bij het feit dat mijn man er ook iets van vindt. En mijn dochters, mijn moeder, mijn vriendinnen en mijn collega’s ook.

 

Blogger Patricia (54) viel van een keukentrapje en verbrijzelde haar knie. Na lang wikken en wegen, koos ze in 2019 voor een amputatie. Haar linkerbeen werd door de knie geamputeerd. Momenteel probeert ze haar oude leven weer op te pakken. Patricia is getrouwd en moeder van twee volwassen dochters. Ze werkt in het onderwijs en is actief in een toneelgroep. Met haar blogs relativeert ze wat haar overkomt.

 

Dus laten we het eens hebben over wat mijn man ervan vindt. Ik zie zijn gezicht nog voor me toen ik opperde dat een amputatie ook iets was waar ik aan dacht om het probleem met mijn knie op te lossen. Hij keek me aan met zo’n blik alsof ik helemaal gek geworden was. En ik zag dat hij dacht: o jee, weer zo’n ondoordachte strakke actie van Patrice. Toen ik letterlijk en figuurlijk mijn poot stijf hield en hij inzag dat ik niet te vermurwen was, is hij meegegaan naar de arts. Ook die vroeg aan mijn man: “En wat vindt u ervan?” Mijn man antwoordde met: “Wat ik ervan vindt, is niet belangrijk. Als mijn vrouw dit de beste oplossing vindt en u kan daarin meegaan, dan is het zo en dan gaan we ervoor.”

 

100% steun

En er samen voor gaan, dat deden we. Mijn man steunde me voor de volle 100%. Hij bracht me overal naartoe, haalde me altijd op en verzorgde me toen ik dat nodig had. Hij kookte en deed het huishouden. Verzorgde mijn wond. En duwde mijn rolstoel. En nog steeds gaan we er samen voor. Hij is ontzettend trots als ik goed loop met mijn prothese, en is altijd weer bezorgd als ik val. We zoeken samen naar oplossingen en niets is onoverkomelijk.

 

30 jaar samen

Mijn man houdt sinds mijn amputatie niet meer of minder van me. Ik ben nog steeds ik, ook zonder been. We kunnen nog steeds ruzie maken, elkaar mateloos irriteren, ontzettend hard lachen en genieten van de kleine dingen. En dat al 30 jaar lang! Dat been is eraf en groeit echt nooit meer aan. Maar een mens is zoveel meer dan alleen de buitenkant. En ik prijs me iedere dag gelukkig dat ik mezelf met mensen heb omringd die daar ook zo over denken.

 

Zelfstandig

Dat ik nu meer en meer zelf kan is heerlijk. Ik ben trots op mezelf, maar ook mijn man is heel trots. En het betekent natuurlijk ook dat hij minder behulpzaam hoeft te zijn. Hij deed alles met liefde, maar dat ik nu zelf kan stofzuigen en het gras kan maaien vindt hij (stiekem) ook prima. En daar mag iedereen wat van vinden!

 

Lees ook:

Karin: ‘Ik maak me eerder druk om mijn vetrolletjes dan om mijn amputatie’

Wat een gedoe! Patricia over haar gevecht met kleding

Patricia is op dieet en nu past haar koker slecht: ‘Het voelt alsof ik met slippers aan op stelten loop’

Accepteren van amputatie: wat is jouw verhaal?

 

[Totaal: 2   Gemiddelde:  5/5]

Geef een reactie

5 × een =