Patricia probeert een elektronische knie uit: ‘Het voelt als mijn eerste auto’

Op mijn 21ste kocht ik mijn eerste auto. Het was veiliger; ik hoefde ’s nachts niet meer door weer en wind op de fiets naar huis na late diensten in de zorg. Ook ging ik met de auto gemakkelijker ergens naar toe, zocht vaker vrienden op buiten de stad en hield meer energie over. En precies dát gevoel, dat heb ik nu weer. Ik probeer mijn eerste elektronische knie uit.

 

Blogger Patricia (53) viel van een keukentrapje en verbrijzelde haar knie. Na lang wikken en wegen over de diverse mogelijkheden, koos ze in 2019 voor een amputatie. Haar linkerbeen werd door de knie geamputeerd. Ondertussen probeert ze haar oude leven weer op te pakken. Patricia is getrouwd en moeder van twee volwassen dochters. Ze heeft een leuke administratieve baan in het onderwijs en is actief in een toneelgroep. Met haar blogs relativeert ze wat haar overkomt.

 

Zeven maanden geleden gaf mijn eerste mechanische prothese me ook al zo’n geweldig gevoel. Ik liep weer! Naarmate ik meer durfde en kon, liep ik echter ook tegen beperkingen aan. Hoe goed een prothese ook is, mijn gezonde been zal ‘ie nooit evenaren. En toch wil je zo dichtbij mogelijk komen. Net als met de auto, wil ik veilig op pad gaan, energie overhouden voor andere dingen en spontane acties ondernemen.

 

Microprocessor Gestuurde Protheseknie

Mijn revalidatiearts vond het in december tijd om een proefplaatsing van een zogenoemde Microprocessorgestuurde protheseknie (MPK)  aan te vragen. Een test, om te onderzoeken of ik in aanmerking kom voor een permanente. Dolblij was ik. Ik moest eerst een motivatiebrief schrijven voor de zorgverzekering. Het is vreemd om een motivatie te schrijven voor iets waarvan je eigenlijk niet weet of, en wat voor meerwaarde het brengt. Toch lukte het: ik schreef een brief waarin ik al mijn ziel en zaligheid legde. Volgens mijn achterban was het een geweldige brief. Niemand zag dan ook de afwijzing aankomen. Oei, dat deed pijn. 

 

Duur

Er is dus iemand die vindt dat ik niet mag uitzoeken of een ander hulpmiddel mijn leven verbetert. Waarschijnlijk gewoon volgens de regels. En ik snap het. De gezondheidszorg is duur. Laten we eerlijk zijn, waar een mechanische knie rond de €2000 kost, staat er bij de elektronische knie nog een nulletje achter. Ik kom vooruit met mijn huidige prothese, ik ga niet dood zonder de MPK, dus waarom zou je mij er eentje geven? 

 

Bezwaar

Mijn revalidatiearts was het niet eens met de afwijzing en tekende bezwaar aan. Dat hielp gelukkig, en nu ben ik de eerste proefplaatsing aan het uit proberen. Wat een feest. Ik voel me veiliger in deze auto (lees: MPK). Ik kan erop vertrouwen. Hij heeft een soort cruise control, denkt met me mee in het verkeer en remt af bij een stoplicht. Bewegen gaat zo veel makkelijker, waardoor ik energie overhoud voor andere dingen. Ik kan meer mezelf zijn en zit daardoor lekkerder in mijn vel.

 

Alstublieft…?

Volgende week is het avontuur weer voorbij. Ik weet nu al dat ik ‘m ontzettend ga missen. Samen met mijn arts pleit ik nu voor een MPK die mag blijven. Lieve zorgverzekering, ik hoef geen luxe sportwagen, maar mag ik alstublieft mijn fiets inruilen voor een auto. Alstublieft?

 

Lees meer verhalen van Patricia

[Totaal: 1   Gemiddelde:  5/5]

Een gedachte over “Patricia probeert een elektronische knie uit: ‘Het voelt als mijn eerste auto’

  1. Ik ken het gevoel ik heb er nu 2 ongeveer 1 week geleden geleverd. Had niet verwacht dat het ging lukken de testen waren niet gedaan die zouden moeten voor de verzekering. 1 test wel dat was mijn geluk denk ik. Dus een extra goede motivatie geschreven wat ik allemaal meer kon als met 2 vaststellingsknieen. En na 10 dagen na het opsturen bericht dat ik ze krijg. Nu voorlopig nog thuis oefenen en dat gaat echt lekker al een veilig gevoel en kost veel minder energie

Geef een reactie

twaalf − vier =