Patricia probeert geduldig te zijn tijdens haar revalidatie

Geduld… laat dat nou net niet een van mijn sterkste karaktereigenschappen zijn. Eerlijk gezegd is het een van mijn zwakste. Nou daar ben ik dan mooi klaar mee. Want geduld is iets dat ik nu hard nodig heb.

 

Ik kwam uit het ziekenhuis met een lading vol adrenaline. Ik wilde aan de slag, het kon niet snel genoeg gaan. Ik was er klaar voor. Ik wilde zo snel mogelijk weer lopen. En dat wil ik nog steeds. Alleen het tempo dat ik voor ogen had, heb ik enigszins moeten aanpassen.

Verpleegsterskills

Ten eerste is daar die vervelende bacterie die roet in het eten gooide. Ineens was ie daar in mijn wond. Waarschijnlijk stiekem op de loer gelegen om op het moment suprême toe te slaan. En nu zit ik met een flinke gapende wond die veel aandacht vraagt. Nu vind ik dat niet eens zo erg en kan ik samen met de wondverpleegkundige na lange tijd mijn verpleegsterskills weer eens uitoefenen. Wat ik wel erg vind, is dat zolang de wond niet dicht is, ik niet veel vooruit kom. Tenminste niet zoals ik dat wil.

Twee maanden extra

Ik moet nu heel goed voor mezelf zorgen. Ik heb een eiwitrijk dieet, mag niet te veel staan en moet regelmatig en veel rusten. En laat ik dat nou lastig vinden. Al met al kost me dit een goede anderhalve tot twee maanden extra. Flink balen dus.

Twee dagen in de week ga ik naar het revalidatiecentrum, met de taxi. Gelukkig goed geregeld door de zorgverzekering. Ook hier heb ik geduld nodig. Het kan namelijk best zijn dat de rit niet rechtstreeks, maar met een omweggetje gebeurt. Heel begrijpelijk en ik snap dat het soms niet anders kan. Maar na een lange dag in het revalidatiecentrum wil ik toch graag zo snel mogelijk naar huis. Gelukkig vraagt mijn man niet ‘lieverd wanneer is het eten klaar?’ Dus hoe laat ik thuis kom, dat maakt niet zo veel uit.

Leermomentje Patries

Daarbij is het wel erg leuk om telkens weer nieuwe mensen te leren kennen. De taxichauffeurs wisselen natuurlijk, maar ook de mensen die met je meereizen. En een ieder met zijn of haar eigen verhaal!

In het revalidatiecentrum maakten ze me al snel duidelijk dat haastige spoed zelden goed is (goh, waar heb ik dat eerder gehoord). En dat ik beter in een rustig tempo goed kan revalideren dan in een snel tempo maar half half. Ook daarin moet ik ze volledig gelijk geven. Dus Patries, leermomentje, wil alles niet zo snel en wil niet honderd dingen tegelijk. Neem nou de tijd en doe het goed!

Haastige spoed

Terwijl ik dit opschrijf bedenk ik me dat ik mijn eiwitrijke drankje nog niet heb gemaakt. Dus eenmaal in de keuken, wanneer ik snel de zakjes met poeder vanuit mijn rolstoel via een trechtertje in het flesje probeer te strooien, schiet het trechtertje uit het flesje. En ja hoor, je raadt het al. Rolstoel, vloer en ik onder het poeder. Haastige spoed is zelden goed… toch?

Maar goed ik probeer mijn leven te beteren en kijk vol bewondering naar mijn mede-revalidanten die al veel langer bezig zijn dan ik en iedere keer geduldig de aanwijzingen van de therapeuten opvolgen. Leermomentje Patries.

 

[Totaal: 5    Gemiddelde: 4.8/5]

Misschien ook interessant

Geef een reactie

10 − 3 =