Blogger Patricia voelde zich een zombie

Na mijn val kwam ik dus 16 dagen in het ziekenhuis te liggen. En daarna lag ik nog drie maanden thuis, beneden in een ziekenhuisbed. Van de heg snoeien, een baan van 32 uur, twee maal in de week toneelrepetitie, de zorg voor mijn schoonmoeder, het verhuizen van onze dochters naar hun nieuwe woningen, het meehelpen in de zaak, een leuk sociaal leven naar een leven van niets, helemaal niets. 

 

Nee, dat is niet helemaal waar. Netflix kijken, dat deed ik wel. Zoveel totdat iedereen vroeg waar ik die vierkante ogen vandaan had. Door de vele en zware medicatie sliep ik veel en was ik ontzettend moe. En labiel… tjonge tjonge, wat heb ik gehuild. Ik was het helemaal kwijt, de grip op mijn leven. En dat voor iemand die graag de touwtjes in handen heeft. Ik ben van het plannen, het regelen. Ik zorg voor iedereen. En andersom? Welnee, nergens voor nodig.

 

Stoppen met de medicijnen

En daar lag ik dan zielig te wezen. Mijn man wist niet wat hij met mij aan moest. Hij deed het immers in mijn ogen nooit goed. Kortom, een lekkere puinhoop dus. Van de een op andere dag besloot ik te stoppen met mijn medicijnen. Ik had er genoeg van, geen zombie meer. Ik wilde mijn leven terug. Weer proberen auto te rijden (lang leve mijn gezonde rechterbeen) en naar het werk te gaan.

Afkickverschijnselen

Enfin, dat in een keer stoppen, dat werkte dus echt niet. Ik had afkickverschijnselen, lag te schoppen in mijn bed (met mijn goede been welteverstaan) en was meer dramaqueen dan ooit tevoren. Wat waren dat voor medicijnen die ik zo makkelijk voorgeschreven had gekregen? Waarom kon ik daar niet van afkomen? “Maar meisje toch, dat gaat ook niet in een keer, dat gaan we langzaam afbouwen”, zei mijn huisarts.

Lees ook: het verhaal van Ingrid over stoppen met medicatie. 

 

Ik leefde weer!

Binnen een aantal weken was ik weer helder in mijn hoofd. En kwam ik erachter dat ik met veel minder en minder sterke medicijnen het leven en de pijn ook aankon. Ik vergeet nooit meer de eerste keer dat ik weer achter het stuur zat. Alle ramen open, radio op loeihard, maximum snelheid aardig overschreden, maar ik leefde weer!

Knoerthard knokken

Vrijheid en zelfstandigheid zijn zo essentieel voor je bestaan, dat je daar niet zonder kan. Dat geloof ik heel sterk. Nu ga ik die over een aantal weken weer inleveren en daar zie ik enorm tegen op. Het beklemmende gevoel geen kant op te kunnen, hoe lief iedereen ook voor me is. En daarom zal ik knoerthard knokken om weer zo snel mogelijk op twee benen te kunnen staan.

Ik heb de anesthesist al gevraagd me niet gelijk een zombie te maken. Ik krijg een ruggenprik die een aantal dagen doorwerkt. Zodat ik helder in mijn hoofd blijf. En wanneer ik dan een keer boos word op mijn lieve man, dan weet hij dat ik het ook echt meen.

 

[Totaal: 8    Gemiddelde: 4.3/5]

Misschien ook interessant

3 gedachten over “Blogger Patricia voelde zich een zombie

  1. Respect! Zo herkenbaar. Zeker niet makkelijk om deze stap te nemen en te ondergaan. Maar als je het echt zelf wel gaat het ook zeker lukken. Op naar een medicatievrij leven.

Geef een reactie

4 + drie =