Patricia (52 jaar) staat midden in het leven. Met een heerlijke baan, fijne vrienden en vriendinnen en een leuk gezin. Ze is graag onder de mensen en doet het liefst 1.000 dingen tegelijk.

Na een jaar rondlopen met een boel metalen hardware in haar lijf, zonder enige vooruitgang, was het tijd voor plan B.  Ze stond voor een lastig dilemma. Met uiteindelijk haar keuze voor amputeren. In maart 2019 is het zo ver. 

In deze eerste blog vertelt Patricia over zichzelf en waarom ze kiest voor amputatie.

Patricia vertelt over knokken naar weer een gevoel van vrijheid en zelfstandigheid.

Ze weet dat het er straks in het revalidatiecentrum stevig aan toe gaat. Het wordt hard werken en bloed, zweet en tranen vergieten. Om daarna hopelijk gewoon haar huis, tuin en keukending weer te doen.

Patricia staat achter haar beslissing, maar verliest soms de moed die ze had. En dat is eng, heel eng en het maakt het nog moeilijker dan het al is.

Patricia kwam uit het ziekenhuis vol adrenaline. Ze wilde snel aan de slag met revalideren. Alleen het tempo dat ze voor ogen had moest ze aanpassen.

‘Bent u altijd zo opgewekt, mevrouw?’ vroeg de taxichauffeur me gisteren. Nou moet ik zeggen dat er thuis gelukkig veel gelachen wordt, mijn man altijd wel ergens de humor van inziet en wij het leven zien als een halfvol glas.

Na de amputatie van haar been in maart 2019 moet Patricia een hoop knopen doorhakken. Want aan welke eisen moet haar nieuwe rolstoel voldoen? En wat voor prothese is het meest geschikt voor haar?

Na ruim vier maanden wachten ontvangt Patricia haar eerste prothesebeen. Er gaat van alles door haar heen: van blijdschap tot hebberigheid. En dan volgt natuurlijk de eerste stap!  

Zes weken geleden kreeg Patricia haar eerste prothesebeen. Vanaf dat moment begon het grote vallen en opstaan – letterlijk. Maar Patricia geeft niet op!

Patricia loopt sinds een tijdje op haar eerste prothesebeen. Maar helaas heeft ze al heel wat valpartijen achter de rug. Tijd dus voor een pitstop. 

Sinds de amputatie van haar been in maart 2019 is Patricia intensief aan het revalideren. En dan komt – toch nog plotseling – het moment waarop het revalidatieproces ten einde komt. Slik!

Sinds mijn amputatie vervloek ik mijn kledingkast. Er hangt genoeg in, daar niet van, maar niets staat leuk. Door mijn beenprothese staat alles anders. Ik weet niet precies waardoor dit komt. Lees meer over Patricia’s gevecht met kleding.

“Wat ben jij in godsnaam aan het doen?!”, mompelde mijn man slaperig, vroeg in de ochtend. Mopperend reageerde ik. Ik deed oefeningen, dat kon hij zelf toch ook wel zien? Door het coronavirus zitten mijn man en ik al tweeënhalve week aan huis gekluisterd. En het was tijd voor verandering.

Op mijn 21ste kocht ik mijn eerste auto. Het was veiliger en ook ging ik met de auto gemakkelijker ergens naar toe, zocht vaker vrienden op buiten de stad en hield meer energie over. En precies dát gevoel, dat heb ik nu weer. Lees meer over Patricia’s ervaring met haar eerste elektronische knie.

Mijn man en ik houden van lekker eten, je kunt ons best Bourgondiërs noemen. Het leven moet gevierd worden en daar hoort iets lekkers bij. Tel daar bij op dat ik verzot ben op ijs en het feit dat ik totaal geen aanleg heb om slank te blijven: nou, dan weet je het wel.

Na een amputatie ervaart tachtig procent van de mensen een pijnlijk gevoel in een ledemaat dat er niet meer is. Dit fenomeen heet fantoompijn. De manieren waarop mensen het ervaren, zijn totaal anders. Vandaag doet Patricia van der Voort (52) haar verhaal. 

Wanneer mijn man en ik in onze luie stoelen op onze mooie binnenplaats zitten, zeggen we regelmatig dat we niet op vakantie hoeven. Het is prima thuis, lekker rustig en van alle gemakken voorzien. Toch kriebelt het.

“Wanneer krijg jij je nieuwe been?”, vraagt iemand me. “Hoezo, een nieuw been? Ik heb toch een prothese”, vraag ik terug. “Nou, zoiets wat op een echt been lijkt, bedoel ik.”