Het verhaal van Patricia

Patricia (52 jaar) staat midden in het leven. Met een heerlijke baan, fijne vrienden en vriendinnen en een leuk gezin. Ze is graag onder de mensen en doet het liefst 1.000 dingen tegelijk.

Na een jaar rondlopen met een boel metalen hardware in haar lijf, zonder enige vooruitgang, was het tijd voor plan B.  Ze stond voor een lastig dilemma. Met uiteindelijk haar keuze voor amputeren. In maart 2019 is het zo ver. 

In deze eerste blog vertelt Patricia over zichzelf en waarom ze kiest voor amputatie.

Patricia vertelt over knokken naar weer een gevoel van vrijheid en zelfstandigheid.

Patricia staat achter haar beslissing, maar verliest soms de moed die ze had. En dat is eng, heel eng en het maakt het nog moeilijker dan het al is.

Ze weet dat het er straks in het revalidatiecentrum stevig aan toe gaat. Het wordt hard werken en bloed, zweet en tranen vergieten. Om daarna hopelijk gewoon haar huis, tuin en keukending weer te doen.

Patricia kwam uit het ziekenhuis vol adrenaline. Ze wilde snel aan de slag met revalideren. Alleen het tempo dat ze voor ogen had moest ze aanpassen.

‘Bent u altijd zo opgewekt, mevrouw?’ vroeg de taxichauffeur me gisteren. Nou moet ik zeggen dat er thuis gelukkig veel gelachen wordt, mijn man altijd wel ergens de humor van inziet en wij het leven zien als een halfvol glas.

Na de amputatie van haar been in maart 2019 moet Patricia een hoop knopen doorhakken. Want aan welke eisen moet haar nieuwe rolstoel voldoen? En wat voor prothese is het meest geschikt voor haar?

Na ruim vier maanden wachten ontvangt Patricia haar eerste prothesebeen. Er gaat van alles door haar heen: van blijdschap tot hebberigheid. En dan volgt natuurlijk de eerste stap!