Blogger Leon over reizen met protheses

Toen mijn onderbenen net geamputeerd waren, vond ik het lastig te accepteren dat ik nooit meer mooie reizen zou maken. Dat kon toch niet zomaar, reizen met protheses? En wat als er iets mis zou gaan op reis? Waar zou ik allemaal rekening mee moeten houden?

Inmiddels ben ik een paar jaar verder en weet ik dat het prima kan. Ik heb een aantal leuke stedentrips gemaakt en ben zelfs naar een golftoernooi in Zuid-Afrika geweest vorig jaar. Maar het werd ook tijd om privé weer eens een mooie reis te maken. Samen met mijn vriendin Jony kozen we voor Sri Lanka. Twee weken rondtrekken door dit prachtige land zou zeker een heerlijke start van 2019 worden. En toch, ondanks dat ik al vaak met mijn protheses op reis ben geweest, voelde het dit keer anders… Buiten Europa en niet, zoals in Zuid-Afrika, in een omgeving met andere mensen met protheses. Daar waar veel kennis en hulp aanwezig was, mocht er iets mis gaan. In plaats daarvan naar een land wat op dit vlak zwaar onderontwikkeld is. En dat was weer een hele andere beleving. Graag deel ik met jullie uit ervaring mijn tips & tricks voor reizen met protheses.

Lees ook ons artikel 6 Tips voor een fijne vakantie met prothese.

Reis met een zichtbare prothese

Toen ik voor het eerst ging vliegen met mijn protheses, vond ik dat heel spannend. Ik ging op bezoek bij een van mijn beste vrienden, Maurits, die met zijn gezin in Kopenhagen woont. Ik besprak mijn spanning met mijn beste vriend Just, die piloot is. En hij stelde mij de belangrijkste vraag tot dan toe: “Waarom reis je niet gewoon in een korte broek? Dan is het voor iedereen op het vliegveld en tijdens je reis meteen duidelijk wat je mankeert.”

 

Sindsdien vlieg ik privé altijd in een korte broek. Natuurlijk is dat in het begin spannend en kijkt iedereen je na, maar mijn ervaring is dat het onwijs helpt. Je krijgt overal voorrang, hoeft nergens te wachten en mag altijd als eerste mee boarden. Voor mij heel fijn: lang stilstaan levert best wel veel pijnklachten op. Uiteraard kun je ook overal vertellen dat je slecht mobiel bent of even je broek optillen om je prothese te laten zien. Voor mij voelt het goed dat het in één keer zichtbaar is en niemand vragen stelt.

 

Overigens raad ik het je af om je prothese tijdens de vliegreis uit te doen. Ja, het is fijn om je been even rust te geven, maar door het drukverschil en het lange zitten gaat er vocht naar je stomp, waardoor het nog maar zeer de vraag is of je je prothese nog goed aan krijgt wanneer je geland bent.

 

Accepteer dat dingen overal anders lopen

Wat mij vooral opvalt, is dat ze in elk land waar je komt anders omgaan met protheses. Met name bij security. In Nederland willen ze vaak even een monster nemen van je protheses om op explosieven te checken. In sommige landen loop je meteen door, zonder dat er ook maar iets gecontroleerd wordt. Maar in Qatar bijvoorbeeld, bij onze overstap naar Sri Lanka, werd ik meegenomen en moest ik mijn protheses uitdoen om ze te laten zien. Dat vraagt wat flexibiliteit van je. Ook in die situaties is een korte broek trouwens heel handig. Ze kunnen overal makkelijk bij en je kunt je protheses makkelijk uitdoen als dat nodig is. Blijf vriendelijk en geef openlijk antwoord op vragen. Dan gaan mensen het ook snel als iets normaals beschouwen.

 

Bereid je goed voor

Wees niet bang om te reizen met een prothese. Zorg wel dat je goed voorbereid bent. Zelf zorg ik altijd dat ik crème voor mijn stompen in mijn handbagage heb, netjes in een hersluitbaar zakje. En voor mij begint elke grote reis een aantal dagen van te voren met een bezoekje aan mijn prothesemaker Frank Jol. Even checken of alles goed zit, even kijken of ik nog iets extra’s mee moet nemen (zoals een paar reserve sleeves) en mijn laatste vragen stellen of twijfels bespreken. Dit zorgt ervoor dat ik onbezorgd op reis ga en me niet druk maak om mijn stompen, mijn protheses en of dat wel goed gaat. Maar ook ik maak fouten.

 

Bij mijn reis naar Sri Lanka vergat ik om mijn kleine driepuntdingetje mee te nemen, om mijn ventiel open te schroeven en schoon te maken. Bij een strandwandeling en een duik in de oceaan was er een boel zand in mijn ventiel gekomen. Daardoor was ik mijn vacuüm grotendeels kwijt. Dat was even omschakelen. Samen met onze gids kochten we ergens lokaal een kleine tang en heb ik een heleboel moeten pielen om mijn ventielen open en schoon te maken. Mijn linkerbeen heeft daarna de hele reis geen supergoed vacuüm meer gehad. Na een dag of twee stressen was het ook tijd om me daar overheen te zetten. En te accepteren dat het niets hoefde uit te maken, omdat ik alsnog prima liep.

 

Accepteer dat een prothese niet overal bekend is

In Sri Lanka was ik vaak zelf een grotere attractie voor de lokale bevolking dan hetgeen we zelf gingen bekijken. Mensen kwamen op mij af, benaderden mij heel vriendelijk, stelden vragen, wilden mijn hand schudden of zegenden mij vanuit het niets. Bijzonder om mee te maken. Tegelijkertijd erg confronterend: ik ontmoette in Sri Lanka twee andere jonge mannen zonder benen, met wie ik beiden een praatje maakte. Ondanks onze soortgelijke situaties, is ons perspectief compleet anders.

 

Het deed mij weer beseffen hoeveel geluk ik heb dat ik Nederland woon, waar prothesezorg onderdeel is van de basisverzekering. En het verliezen van je benen niets hoeft te betekenen voor je deelname aan de maatschappij. Vreselijk om te zien hoe dat in andere landen niet zo is. En waar je makkelijk veroordeeld kunt raken tot de bedelstaf, puur omdat je je benen verliest.

 

Laat je niet tegenhouden…

Mijn eerste buitenlandse stedentrip met Jony was naar Porto. We kwamen een leuke aanbieding tegen voor de vluchten en vonden via Airbnb een heel leuk appartement in de stad. We houden allebei van port, het was lekker weer nog daar in oktober en het is een stad waar genoeg te doen is. We zouden het zeker leuk krijgen. Een dag nadat we alles geboekt hadden, las ik opeens overal dat Porto volledig ongeschikt was voor mensen met een mobiliteitsbeperking, vanwege de enorme hoogteverschillen. Ik raakte licht in paniek, maar Jony overtuigde mij ervan dat het vast goed zou komen.

 

En dat kwam het! Ja, Porto is op papier en qua lay-out van de stad inderdaad volledig ongeschikt als je slecht ter been bent. Het heeft enorm steile hellingen en heel veel trappen. Maar Porto is ook een stad waar taxidienst Uber groot is en je voor haast geen geld jezelf kan laten vervoeren. Dus we namen wat vaker een Uber om ergens te komen, wandelden wanneer het ging en hebben een heerlijke korte trip gehad.

 

maar wees realistisch

Tegelijkertijd moet je realistisch zijn. Als iemand zegt dat iets misschien lastig voor mij is, is mijn eerste reactie altijd: “Hoe bedoel je? Ik laat wel zien dat ik dat kan!” Zo ook in Sri Lanka, waar een van de grote attracties de Leeuwenrots in Sigiriya is. Om boven te komen en te genieten van het uitzicht, moet je wel 1200 traptreden omhoog. En is het ongeveer 20 minuten lopen voordat je überhaupt bij de trappen komt. Na lang twijfelen besloten we deze rots niet te beklimmen. Ik was prima boven gekomen (naar beneden vind ik lastiger), maar de vraag is hoeveel energie het mij gekost zou hebben. En wat voor risico ik genomen zou hebben. De risico’s, zoals overbelasting van mijn stomp, een wondje door de warmte of een aantal dagen pijn waren het mij niet waard. Goede keus geweest!

 

Al met al begint reizen met een prothese met een goede voorbereiding. Waarbij je nadenkt over wat je allemaal tegen kunt komen en de juiste positieve mindset. Wees niet bang om de wereld te gaan ontdekken, als je daar lichamelijk toe in staat bent natuurlijk. En laat je prothese daarbij geen belemmering vormen!

 

[Totaal: 13    Gemiddelde: 3.6/5]

Een gedachte over “Blogger Leon over reizen met protheses

Geef een reactie

twee × 2 =