Nieuwe blogger Leontien is aan het revalideren

Mijn naam is Leontien en ik ben 51 jaar jong. Op 11 april 2018 had ik een scooterongeluk. Hierdoor verbrijzelde ik mijn been. De traumachirurg trachtte mijn been in elkaar te zetten; het zat vol met Gamma materialen.

 

Op 12 en 13 april 2018 vonden de operaties plaats. In de hoop dat mijn been te redden was. Aanvankelijk dachten we dat het goed zou komen. Maar dat ik bijna geen pijn had, kwam puur door de morfine. Toen ik van het infuus afging, begon eigenlijk de ellende. Ik had enorm veel pijn in mijn hele been. En het been kreeg grote open wonden die niet wilden genezen.

 

 

Wat was er nou toch aan de hand?

Ik stond daarvoor volop in het leven en werkte met veel plezier in de zorg. Dat zag ik steeds meer in duigen vallen. Ik werd er niet echt vrolijker door.

De wonden wilden niet genezen en sprongen iedere keer open. Er volgde een onderzoek om te kijken wat er allemaal aan de hand was in dat been. Ik heb verschillende vaatonderzoeken gehad. Buiten dat mijn been heel koud aanvoelde, was er niets te zien in de vaten. Tot ik mijn arts vroeg om eens te onderzoeken hoe het zit met overgevoeligheden.

Allergisch voor alle metalen

Zo gezegd zo gedaan; er volgde een onderzoek naar allergische reacties. En daar bleek uit dat ik allergisch ben voor alle metalen. En juist die metalen zorgden ervoor dat mijn been aan elkaar bleef hangen. Dilemma. Wat te doen? Gaan we verder met aanmodderen?

Dit hield ik niet vol

Inmiddels zijn we zes maanden verder. En het werd alleen maar erger, de pijn en de open wonden. Tot ik tegen mijn arts zei dat we zo niet verder konden gaan. Dit hield ik niet vol.

En toen kwam het hoge woord eruit: kunnen we niet besluiten om een knie-ex-articulatie te doen? Daar schrok mijn arts enorm van. Hij had nog de hoop dat we, op welke manier ook, het been konden redden.

Al 29 kilo afgevallen

Mijn eigen arts riep de hulp in van een arts in Groningen. Deze adviseerde niet binnen een jaar na het ongeluk te amputeren. ‘Help’ dacht ik toen. Ik zag het absoluut niet zitten om nog een half jaar helse pijnen te doorstaan. Inmiddels was ik al 29 kilo afgevallen. Door de pijn was ik alleen maar aan het overgeven.

Na acht maanden zag mijn arts in dat dit absoluut geen doen was. En we inderdaad toch moesten gaan amputeren. Op 11 december 2018 vond de amputatie uiteindelijk plaats.

Oei, wat schrok ik

De eerste dagen had ik absoluut geen pijn. Op dag twee kreeg ik een zinklijmverband en kon ik voor het eerst zien hoe de stomp eruit zag. Oei, wat schrok ik hiervan. Door de operatie kreeg ik enorme blaren. Die zagen er vreselijk uit. Dus de stomp weer open maken en spoelen. En antibiotica. Uiteindelijk werkte dit gelukkig.

Nu ben ik bijna drie maanden onderweg. Met twee keer in de week revalideren in Rijndam.

Stompmutsjes

Ik had best wel moeite met mensen die me aanstaarden. Vreselijk vind ik dat. En toen werd het idee geboren: ik ga stompmutsjes maken. Met zelfspot, met kreten als ‘dit is niet het einde’ en ‘kort maar krachtig’. Dat betekent niet dat mensen niet meer staren. Maar ik merk wel dat mensen daardoor juist naar me toekomen. En vragen stellen. Zo zijn de horrorgedachtes van omstanders verleden tijd.

Vreugdedansje

Nu ben ik dus een paar maanden onderweg. Ik mag nog geen aanpassing van de prothese; er zit nog wat ontsteking in de stomp. Die kan geen druk verdragen. Ik was echt even teleurgesteld door dit nieuws. Mijn therapeute gaf aan nog een prothese uit het jaar nul te hebben. Die hebben we om mijn stomp getrokken en vastgesnoerd met klittenband. En wat was ik, maar ook mijn therapeute, blij. We maakten samen een vreugdedansje. Zie je het voor je? Ik met een stijve prothese een vreugdedansje.

Maar wat voelde ik me weer mens. Ook al was het maar voor een half uurtje. Maar ik liep ermee in de brug. En het leek of ik niets anders had gedaan, ik liep er echt zo mee weg.

 

[Totaal: 5    Gemiddelde: 4.8/5]

Misschien ook interessant

Geef een reactie

vijf − 1 =