Het verhaal van Ingrid – Deel 1

Van amputatie tot medicijnvrij zónder fantoompijn? Ingrid (41) vertelt in deze serie over de strijd die zij de afgelopen jaren heeft geleverd. In dit eerste deel: haar ziekte en de amputatie van haar rechterbeen.

 

De schouders eronder!

Ervaringsdeskundige Ingrid op haar handbike

In 2007 wordt een moedervlek verwijderd uit Ingrids hals. Dit vlekje blijkt een melanoom te zijn; een vorm van huidkanker. Na onderzoek en een extra operatie lijkt alles weer in orde te zijn. In 2010, wanneer Ingrid en haar man hun derde kindje verwachten, krijgt Ingrid echter last van hevige pijn in haar rechterbeen. Uit onderzoek blijkt dat ze een breuk heeft in haar bovenbeen, veroorzaakt door uitzaaiingen van het melanoom dat drie jaar eerder werd verwijderd.

Na dit nieuws moet Ingrid direct worden behandeld. Ze komt terecht in een medische achtbaan met veel verschillende behandelingen, waaronder chemotherapie, bestralingen en immuuntherapie. Het zwaarste dieptepunt daarbij is het verlies van hun zoontje door de zware behandeling. Uiteindelijk slaat de behandeling gelukkig aan: ondanks dat ze tegen de ziekte moet blijven vechten, wordt Ingrids situatie stabiel. Helaas is de pijn in haar been daarmee niet verdwenen.

 

Meer schade dan verwacht

Eind 2013, ruim drie jaar na de behandeling, leeft Ingrid nog steeds dagelijks met pijn. Ze vertelt: ‘Ik werd doorverwezen naar een orthopedisch chirurg, die me zou helpen om weer mobieler te worden. Nou ja, om wellicht met een kruk te lopen, want mijn been mocht sinds de operatie niet belast worden. Maar na onderzoek bleek dat het melanoom toch meer schade had veroorzaakt dan verwacht. Mijn botten waren sterk aangetast. De operatie die de orthopeed eigenlijk zou uitvoeren kon hierdoor niet doorgaan. Na veel gesprekken besloten we dat de chirurg een andere operatie zou uitvoeren. Het doel was hierbij om te zorgen dat ik geen of in ieder geval veel minder pijn zou hebben en meer mobiel zou zijn.’

Vóór de operatie spreken Ingrid en haar man uitgebreid met de orthopedisch chirurg over de mogelijke scenario’s tijdens de operatie. ‘We spraken af dat de orthopeed tijdens de operatie zou kijken naar de beste oplossing en dit ook meteen zou uitvoeren als dat nodig was,’ zegt Ingrid. ‘Tijdens de gesprekken was ik vooral realistisch. Voorop stond dat ik wilde leven en óverleven zonder al te veel pijn, zodat ik zo goed mogelijk zou kunnen functioneren en mijn kinderen zou kunnen zien opgroeien.’

 

De operatie

Op 26 februari 2014 is het dan zover: Ingrid wordt geopereerd. Als ze na de operatie bijkomt weet ze meteen wat er is gebeurd. ‘Het eerste wat ik ervoer waren de pijn en de wetenschap dat mijn been het niet had gered,’ vertelt Ingrid. ‘Ik was een hoop ellende. Ik voelde me niet compleet en had schaamtegevoelens; hoe zie ik er nu uit? Later komt dan de praktische kant aan bod. Maar ik ben niet het type om op te geven. Ik heb mijn schouders eronder gezet en ben ervoor gegaan. Samen met de steun van mijn man, kinderen, familie en vrienden uiteraard. En natuurlijk met alle ups en downs.’

 

Volgende week lees je het tweede deel van Ingrids verhaal. Hierin vertelt ze over de fantoompijn waarmee ze na de amputatie te maken krijgt en de strijd die levert om van de pijnmedicatie af te raken.

[Totaal: 10    Gemiddelde: 3.9/5]

Misschien ook interessant

11 gedachten over “Het verhaal van Ingrid – Deel 1

  1. Hoi Ingrid,

    Ik zit tegen een amputatie aan te hikken. Heb een wondje aan mijn been wat ze niet dicht krijgen. Resultaat: om de haverklap een ontsteking. Ook nu dus. Ik zie er als een berg tegenop. Maar weet dat een amputatie het enige is wat ze nog kunnen. Bij mij komt het dubbel zo hard aan. Mijn rechtervoet is al zeker 30 jaar verlamd. Ik rij in een aangepaste auto (2 opklapbare gaspedalen). En uitgerekend mijn linkerbeen waar ik gas mee geef en rem zal ik moeten missen. Doordat ik ook nog eens artrose heb in beide knieën zal ik alles met mijn handen moeten gaan doen. En ook daar zit artrose. Maar wat moet dat moet. Iedereen zegt dat doe je niet. Maar reken maar van yes. Elk jaar naar Maastricht om de ontsteking weg te laten halen zie ik dus helemaal niet zitten.

    1. Hoi Annemie,
      Wat een verhaal en geen fijne vooruitzichten. ” wat moet dat moet” , we verleggen steeds grenzen en komen er sterker uit. Dit ga je ook te boven komen. Ik wens je heel veel sterkte!
      Liefs Ingrid

  2. Erg heftig en helaas zo herkenbaar om jou beleving te lezen, ik heb veel bewondering voor jou om zo te vechten.
    Zo herkenbaar als je uit de narcose komt en weet dat je been er niet meer is….
    Jij moest je hele been missen wat dubbel zo zwaar is als alleen het onderbeen, ik verloor dit jaar mijn onderbeen na 15 jaar vechten tegen een chronische bot ontsteking in mijn linkeronderbeen bot met 23 operaties verder….
    Jij had helaas het melanoom waar de ellende mee begon maar ik kan me helemaal in jou verplaatsen qua gevoel want je lichaam is niet compleet meer en ook de verschrikkelijke fantoompijnen die jij ook had die ken ik helaas ook, iedere dag en vooral de nachten zijn soms een hel, ik ben heel erg benieuwd wat je tegen deed om die strijd te winnen!
    Ik ben net nieuw wat alles betreft, ik ben 3 april 2017 geamputeerd en alles is nu nog de 1e keer met alle dingen.
    Maar jij bent een kei lees ik aan je woorden, het gaat niet om stoer of wat ook maar maar de wil om te overleven is veel sterker dan iedereen denkt.
    Ik kreeg helaas bij de 2e operatie dit jaar ook nog eens een lekkende hartklep, waarschijnlijk door de bloedvergiftiging die in m’n been omhoog getrokken was en al in mijn hart zat, dus het gevoel van overwinnen en overleven ken ik helaas net als jou ook.
    Ik was al onderweg naar……
    Ze zeiden later dat ze dachten dat ik het niet zou halen, zo ziek was ik.
    Dat sloeg bij mij in als een bom, maar gelukkig ben ik er nog.
    Ik kijk uit naar je volgende verhaal over je belevingen over de fantoompijnen.

    1. Hoi Marja,
      Wat heb jij ook al heel wat meegemaakt. Wat ik lees in je verhaal is dat je zeker geen opgever bent. Ik hoop dat ik door mijn verhaal te delen iets voor je kan betekenen.
      Ook wat betreft de fantoompijnen hoop ik dat je wellicht ook door mijn ervaring verder kunt.
      Ik wens je veel doorzettingsvermogen en alle goeds.

  3. Beste Ingrid.

    Omdat ikzelf door een dubbele beenamputatie ook fantoompijn heb ben ik geïnteresseerd in dit verhaal. De fantoompijn laat bij mij ook dikwijls de tranen vloeien, en het zou dan ook goed zijn dat ik door deze informatie hiervan verlost zou kunnen worden.
    Ik kijk dan ook uit naar het vervolg van dit verhaal.

    Met vriendelijke groeten
    André.

    1. Hoi Andre
      Ik hoop dat ik door het delen van mijn verhaal iets kan betekenen en hoop dat je ook verlost kan worden van de fantoompijnen. In ieder ge al dat deze dragelijker worden en niet meer je leven beheersen. Het is niet makkelijk maar het kan zeker beter worden.

  4. Een super sterke vrouw met karakter en doorzettingsvermogen fantastisch!!!! fijn om te horen dat ze niet bij de pakken neer gaat zitten ,maar er vol voor gaat . Ze kijkt zoals ik ‘t lees niet om maar volop vooruit. Nogmaals geweldig en doorgaan!!

Geef een reactie

18 + 20 =