Voor Patricia is het glas halfvol (met warme chocolademelk!)

‘Bent u altijd zo opgewekt, mevrouw?’ vroeg de taxichauffeur me gisteren. Nou moet ik zeggen dat er thuis gelukkig veel gelachen wordt, mijn man altijd wel ergens de humor van inziet en wij het leven zien als een halfvol glas.

 

We zien het leven niet als een halfvol glas met wijn of bier, maar eerder met warme chocolademelk en een flinke toef slagroom. En gelukkig maar, want natuurlijk zijn er momenten waarop ik ontzettend dramatisch de hele dag met mijn hoofd onder de dekens wil blijven liggen en mezelf te buiten ga aan chocolade. Dus nee, ik ben niet altijd zo opgewekt, maar gelukkig wel vaak. Net na mijn amputatie verkondigde mijn man dat wij ‘s avonds beenham aten en van mijn oudste kreeg ik een nep-papegaai om op mijn schouder te zetten, nog een ooglapje erbij en ik was klaar voor een avontuur op zee. Daar moet ik dan zo hard om lachen, dat alle zorgen weer even weg zijn.

 

Positieve mensen

Waar ik ook vrolijk van word zijn positieve mensen om mij heen, een appje van een collega, een lief kaartje door de brievenbus of vriendinnen die vinden dat ik nu wel lang genoeg thuis heb gezeten en me meenemen voor een lunch. Waar ik ook blij van word zijn de mensen om me heen op het revalidatiecentrum. Ten eerste  is daar het personeel dat mij tot nu toe 100% het gevoel geeft er helemaal voor mij te zijn. Altijd een luisterend oor als ik dat nodig heb, goede zorg, zodanig prima overdrachten dat je maar een keer iets hoeft te vertellen en het hele team daar op kan anticiperen, en iedereen even lief en aardig (ook al mopper ik op ze wanneer ik hard word aangepakt tijdens de buikspieroefeningen!)  Het klinkt misschien raar, maar ik begin me er al best thuis te voelen.

 

En dan zijn er mijn mede-revalidanten. We beginnen elkaar na zo’n vijf, zes weken wat te kennen, luisteren naar elkaars verhalen, herkennen elkaars problemen, maar maken ook grapjes en prikken af en toe een vorkje met elkaar. Weten dat je niet alleen bent in de situatie waarin je je bevindt, is zo ontzettend prettig. We hebben allemaal een mankement en we werken er hard aan en dat geeft een gevoel van saamhorigheid.

 

Hartverwarmend

Nu heeft het schrijven van deze blog mij ook al fijne contacten opgeleverd. Na het schrijven van de eerste, nu zo’n drie maanden geleden, heb ik zoveel hartverwarmende reacties gekregen. Mensen steken je een hart onder de riem, vertellen hun verhaal en zijn oprecht geïnteresseerd in je. Zo heb ik nu contact met lieve mensen met een grote dosis aan ervaring  aan wie ik mijn vragen kan stellen, die me geruststellen en met wie ik mijn (galgen)humor kan delen.

 

Lees ook: Je hebt geluk met je amputatie!

 

Knoop doorgehakt

Maar waar ik nou helemaal blij van word is dat ik met mijn verhaal ook blijkbaar anderen kan helpen. Via Leven met Amputatie/Ottobock werd ik in contact gebracht met een mevrouw die mijn verhaal had gelezen. Zij had zo’n acht jaar geleden een vervelend ongeluk gehad en zat ook met een knie die niet mee wilde werken. Ondertussen zo’n zestien operaties,  in binnen- en buitenland, verder en nog niet fatsoenlijk kunnen lopen was ze er helemaal klaar mee. Ik geloof dat we elkaar bijna anderhalf uur aan de telefoon hebben gehad. Aan het einde van dat  gesprek was ik nog meer overtuigd van mijn keuze om nu te amputeren en had zij de knoop doorgehakt om deze keuze ook te maken. Niet dat een amputatie lichtzinnig moet worden opgevat en iets is wat je ‘zomaar’ laat doen. Het kost je heel veel, in allerlei opzichten, maar voor sommige van ons blijkt het de enige en juiste oplossing.

 

Ik zal best een heleboel redenen hebben om niet opgewekt te zijn, maar gelukkig nog veel meer om het wel te zijn. Positief zijn brengt je zoveel meer in het leven, en daar ga ik voor!

[Totaal: 5    Gemiddelde: 5/5]

Misschien ook interessant

Geef een reactie

8 + een =